Vakantie is..

.. broddelen in de keuken

Woord van de dag: spierpijn.

Als je je weekend zo vol steekt als ik het mijne, dan neem je de maandag best een extra dagje verlof om uit te puffen. Omdat ik altijd luister naar wijze raad en zéker als die raad van mezelf komt, nam ik dus gisteren een luilekkerdagje. Hoofdactiviteit: olympische spelen kijken.

Actief zijn, het is vermoeiend.

Zaterdag fietste ik 72 (!) km, aan een matig tempo gelukkig, en met af en toe een eet- of drinkstop. De sportievelingen waren thuis gebleven, zodat de dutskes onder ons ook zouden meekunnen. Ik heb het over mezelf, jawel.

De nichtjes waren er ook bij.


Oma hield alles nauwgezet in het oog.


We begonnen enthousiast..



.. hadden halverwege een dipje..


.. maar werden beloond met spaghetti!


En de zondag was het alweer feest! Een verjaardagsfeest zelfs! Voor mij! Dat was nog 't beste van al!

Changes

Omdat altijd 't zelfde ook maar saai is.
Omdat ik niet bang ben om risico te nemen.
Omdat recht maar recht is en schoon scheef ook niet lelijk.
Omdat rood een cool kleur is.
Omdat zelfportretten maken duidelijk niet m'n sterkste kant is (en oefening baart kunst zeggen ze). 

Belofte maakt schuld.

Het is me gelukt.

Er er werden nog wat excuses gezocht, er kwam nog wat gezucht en gepuf en uitstelgedrag aan te pas, maar uiteindelijk heb ik mezelf er toch toe kunnen verplichten om te gaan sporten. Dik tegen mijn goesting, maar toch.. 

Het zal jullie misschien ook verbazen, maar het feit dat ik het hier had aangekondigd bleek nog de grootste stimulans van allemaal. Ik weet het wel: het is gezond en de rugpijn verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik een beetje spieren en wat conditie heb,.. maar toch.. stel je voor dat ik nu niet was geweest terwijl ik op het interwebs had verklaard de atleet uit te hangen. Wat een afgang.

Dus ik ging.

Deze morgen pas, want "de week is nog niet voorbij", bleef ik mezelf voorhouden.

Ik heb afgezien. Ik heb maar de helft van het programma afgewerkt ook. Maar ik heb mijn belofte gehouden.

Oef.

Echt!

Deze week begin ik weer te sporten.

Zo. Als het op 't internet staat is 't waar. Geen weg meer terug.

...

Shit!

Nieuws

Help. Waar is de eerste helft van dit jaar gebleven? Plots is het juli en ik heb het gevoel dat ik vanalles heb gemist. Sinds mijn laatste schrijfseltje hier is er alweer vanalles gebeurd en het lijkt onmogelijk om alles op een rijtje te zetten of samen te vatten.

Mijn gezondheid is intussen een niveautje op vier omhoog gekrikt, al mag er binnenkort ook eens iets aan de conditie gedaan worden. Een beetje reserves opbouwen kan geen kwaad.

Sinds een week of drie hoef ik ook niet meer elke dag om half zes mijn bedje uit om naar Brussel te treinen. In amper 15 minuutjes sta ik nu op het werk. Na vijf jaar pendelen een ongelofelijke luxe!

Het bijzonderste nieuws dateert echter van gisteren. Gisteren zette m'n schoonzusje namelijk een nieuw leventje op de wereld, een petekind voor het Lief.  Kleine Miel heeft zijn peter nu al helemaal rond z'n ieniemini vingertjes gewonden, want geloof het of niet.. J. heeft hem al in z'n armen gehad.

Want voor aardbeien doe ik alles.

Nooit te vroeg juichen, zeggen ze dan. Ik had er beter rekening mee gehouden toen ik het vorige stukje schreef, intussen alweer .. zes (zes!?) weken geleden.
Na de bloedtransfusie voelde ik mij onmiddellijk stukken beter, maar helaas bleef dat effect niet duren. Ik ging een weekje werken in Brussel, bleef een weekje thuis (blokverlof), kreeg last van mijn maag, mocht m'n ijzerpilletjes niet meer nemen, moest een week rust nemen, ging terug een weekje naar Brussel, kreeg andere ijzerpillen, bleef een beetje thuis (hoera voor verlengde weekends), ging terug twee dagen naar Brussel.. en toen waren we terug bij af.

Nu ja, niet helemáál terug bij af natuurlijk. Mijn bloedwaarden waren al een stuk beter dan de eerste keer, maar wel nog steeds rotslecht. Combineer dit met een bloeddruk van 8 over 5 en ik wist meteen waarom ik constant het gevoel had dat ik van mijn sus ging gaan. De collectie pilletjes werd nog een beetje aangevuld en ik werd opnieuw veroordeeld tot 'rusten'.

Ik kan je verzekeren. Rusten is leuk voor twee dagen. Of misschien voor een week als 't zonnetje schijnt (zoals nu), maar de voorbije weken was er van zon geen sprake en de rust komt intussen m'n oren uit.

De laatste paar dagen voel ik mij terug sterker, gelukkig. En ik heb zelfs al een paar dagen achtereen geen middagdutje nodig gehad. Dus heb ik mij voorgenomen om straks met de fiets naar 't boertje om aardbeien te gaan, zo'n 200m verderop. De ultieme test, zeg maar, om te zien of ik mijn krachten terug heb.

 Ik ben zowaar een beetje zenuwachtig.

Miss Dracula?

Gisteren stond ik 's ochtends op, waste ik mij, kleedde ik mij aan, ging de trap af en installeerde mij in de keuken voor het ontbijt.. zomaar.. in één keer.

Zonder dat ik plat op m'n rug op de badkamervloer moet gaan liggen om te bekomen van het douchen. Zonder dat ik op het onderste treetje van de trap moet zitten uitpuffen van de inspanning om naar beneden te komen. En zonder dat ik mij aan de keukentablet moet vasthouden om niet van mijn kruk te kantelen.

Dit lijkt voor jullie misschien allemaal redelijk normaal, maar voor mij was dit de eerste keer in een zestal weken. Ik was blij als een klein kind.

Ik zie mezelf nog niet direct een hele middag op wandel gaan, maar alleen al het feit dat ik 's ochtends zonder rustpauzes beneden raak, is voor mij al een hele vooruitgang.

Ik geef toe dat ik het hele bloedtransfusie-gedoe vooraf absoluut niet zag zitten. Het idee dat iemand anders' bloed door mijn aders zou vloeien vond ik een klein beetje (lees: heel erg) freaky, dus het was met een klein hartje dat ik mij in het ziekenhuis aanmeldde. Ik had nooit gedacht dat ik me in een paar uur zoveel beter zou gaan voelen.

Hopelijk raak ik er nu met de ijzertabletjes snel helemaal bovenop. Ik zie het alvast weer helemaal zitten.

Ik ben geen moeilijke.

Zo triestig als het weer vandaag is, zo zonnig was het vorige week. Terwijl ik voor het eerst sinds lang m'n fototoestelletje nog eens bovenhaalde, pootte het lief patatten.

Zon. Lief. Bloemetjes. Een tuin. Meer heeft een mens soms niet nodig om te genieten.





Al zou een goeie gezondheid ook geen overbodige luxe zijn.

Kleine dingen.

Lente in een bloempot.

Dit weekend kreeg ik van het lief zijn mammie een pot vrolijke bloemetjes. Om me op te vrolijken tijdens het ziek zijn. Lente in een bloempot, als het ware. Zeker als het zonlicht over de blaadjes danst.

Vorige week was mijn mama de reddende engel toen ze m'n strijk kwam halen. De berg was intussen redelijk enorm geworden en ik zag er geen beginnen meer aan. Enkele dagen later moest ik enkel nog de stapeltjes in de kast leggen.

Het zijn kleine dingetjes als deze, die me op slechte dagen minder humeurig maken. (Ik ging schrijven "blij maken", maar dat zou een beetje té zijn.)

Vandaag heb ik een slechte dag.

Deze morgen kwam de poetsvrouw, wat op zich een heugelijke gebeurtenis is, maar ik moest dus wél voor 8 uur presentabel zijn.
Ik dronk mijn glaasje vloeibaar ijzer, raapte mezelf bijeen en plofte in de zetel.

Twee minuten heeft het geduurd. Daarna liet mijn lichaam mij weten dat het vandaag niet zo'n zin had in vloeibaar ijzer. Of in een boterhammetje met smeerkaas. Of in een halve prince koek.

Ik heb het opgegeven. Voor de middag krijgt het alleen nog maar slaap.

Bij gebrek aan avonturen, vertelt men het saaiste eerst.

Ik waagde me toch nog eens buiten gisteren. Want frisse lucht is gezond, zeggen ze. Veel water drinken en rusten ook. En ijzer vreten. Of in mijn geval drinken, want ik neem ijzer in bruistabletjesvorm.

Dus. Ik waagde mij buiten en slofte door de tuin, op zoek naar het lief. Helemaal alleen languit in de zetel liggen is namelijk lang zo tof niet als het lijkt.

Ik slofte door te tuin tot helemaal achterin, waar het lief en zijn pappie hout aan het verhakselen waren. Onderweg kwam ik een sympathieke mens tegen die de moestuin aan 't ploegen & freezen was. Ik hield halt en deed een praatje. En toen slofte ik verder tot bij het lief. Die stopte me een halve boom in de handen.

Ik stond erbij en ik keek er naar. Tot hij teken deed dat ik het ding door de hakselaar moest duwen. Wat ik dan ook maar deed.

Het was koud en het waaide en het rook een beetje naar kak, want één van de boeren in het gebuurte had mest gevoerd. Denk ik.

Ik stond er nog een beetje bij en keek er nog een beetje naar. En toen had ik het gehad en slofte ik weer terug. Naar binnen.

En toen ineens was ze daar. De zon. Ik stond voor het raam en ze scheen op mijn gezicht en ze maakte m'n hele dag goed.

En zo is 't altijd iets.

Zaterdagnamiddag, 16u. Ik lig languit in mijn zetel, weggedoken m'n sjaal, dekentje tot tegen m'n kin getrokken. Ik ben doodop.

Niet dat ik al zoveel heb uitgericht, nochtans. De afwas van deze middag staat nog steeds in de gootsteen, de wasmachine zou gerust een paar wasjes kunnen doen, ik heb nog wat strijkwerk én eigenlijk moet het hier al drie dagen dringend gestofzuigd worden.

Maar ik lig languit in m'n zetel en alleen al het idee dat ik straks naar boven moet om de wasmand te halen, vermoeit me.

Anemie is een trut.

Nieuw speelgoed

Ik heb het geluk dat het lief altijd direct om het fototoestel loopt als hij me ziet werken.

Zelfs al liep ik maar twee keer over en weer, nu kan ik toch zeggen dat ik het gras afreed.

En ik heb zelfs bewijsmateriaal.

Zelfscensuur

Ik ben intussen hopeloos achterop geraakt met het wijvenbloggen, maar bijdehand wijf als ik ben, antidateer ik dit postje zometeen als ik het publiceer en dan merken jullie er hélemaal niets van.

Voila. Nu dit ook geregeld is, kan ik overgaan tot het onderwerp van de dag, zelfcensuur. Ik kan deze keer alvast eerlijk zeggen dat hier héél wat wordt gecensureerd.

Omdat het uw zaken niet als ik kletsende ruzie heb gehad met het lief. Of net spetterende seks.

Omdat het voor u niet interessant is als ik denk een superlekker recept te hebben gevonden dat op een compleet teleurstelling is uitedraaid.

Omdat sommige "gebeurtenissen" zoveel leuker om lezen (en vertellen) zijn als ze een klein beetje (of net héél veel) worden aangedikt.

Omdat mijn donkerste gedachten alleen van mij zijn.

Omdat ik sommige dingen wel wíl vertellen, maar gewoon niet durf.

Of gewoon om te vermijden dat mensen uit m'n omgeving voortdurend grapjes maken over mijn enorme drang naar aandacht en extatisch worden omdat ze nu weten dat ik geen pyjama draag. Ja, Tom, ik heb het tegen u.

Wijvenweek | Meningen zijn voor mondige mensen

* Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening *
Meningen genoeg, in mijn hoofd. Meningen waar ik meestal ook rotsvast van overtuigd ben. Ik ben voor of ik ben tegen. Of het kan mij geen fluit schelen, dat gebeurt ook al eens.

Mijn grote probleem: ik kan het allemaal niet zo goed uitleggen. Ik ben een complete ramp als ik moet beginnen argumenteren en al van bij de eerste onderbreking weet ik niet meer waar ik met mijn uitleg naartou wou. Ik ben dus niet echt iemand die overal zijn mening gaat verkondigen, al weet ik wel altijd wat ik van een ander zijn mening denk.

'Vind ik leuk'-klikken is toch zo makkelijk, niet?

Wijvenweek ¦ Omdat ze me maken tot wie ik ben.

Omdat ik precies toch meer kleine kantjes heb dan ik oorspronkelijk dacht, omdat het weekthema 'Maskers af' is en omdat die rare trekjes mij tenslotte toch maken tot wie ik ben ... daarom ... krijgt u van mij nog een lading van mijn karaktertrekjes. 

Ik had er zo nog niet direct bij stilgestaan, maar tijdens het lezen van andere wijvenblogs is het mij opgevallen dat ik toch op een heel aantal vlakken anders ben dan andere bloggende madamtjes.

Velen onder hen hebben schoorvoetend toegegeven dat ze soms wel eens een traantje laten bij een bleitfilm. Ik, daarentegen, ik bleit altijd tijdens films. Of ik nu naar een komedie, drama of oorlogsfilm kijk, altijd is er wel ergens een scène die mijn traanklieren in werking zet. Eén halve minuut drama, één romantische opmerking, één rochelende soldaat op zijn sterfbed en ik ben vetrokken.

En uiteraard beweer ook ik dan dat er een vuiltje in mijn oog zit. Of dat de hooikoorts opspeelt. Of dat ik een valling voel opkomen.

Iets anders wat me opviel is dat de halve blogosfeer blijkbaar onmiddellijk zijn pyjama induikt bij thuiskomst. Of er plezier in heeft zo een hele dag rond te tjolen. Geen vooroordelen van mijn kant, doe gerust zo verder dames. Maar het eerste wat door mijn hoofd schoot? "Oei. Ik heb niet eens een pyjama." En daarna "Als het écht koud is slaap ik wel met een oud t-shirt natuurlijk." En uiteindelijk "Van de Bwards! Hoe toepasselijk zeg!"

Verder las ik héél veel blogjes waar ik me perfect in kon herkennen, een paar waar ik mezelf absoluut niet in terugvond (opruimverslaving? Seriously?) en ook een paar in archislecht Engels. Wat me er meteen weer aan herinnerde dat ik altijd overal de beste in wil zijn. Zo speel ik bijvoorbeeld spelletjes op Facebook totdat het lief me heeft ingehaald of m'n topscore heeft verbroken. Want dan is de fun er vanaf natuurlijk.

Wijvenweek | Het zotte wijf in mij.

* Guilty pleasures en kleine kantjes *

 Dit is een moeilijke.. Vooral ook omdat ik niet weet waar te beginnen. Ik heb gewoon té veel kleine kantjes. Eigenlijk zou ik ze niet eens aan uw neus moeten hangen, er komen hier veel te veel gluurdertjes kijken. Je kent ze wel, vriendjes of familie die komen meelezen maar nooit van zich laten horen. Waarom zou ik dan nog moeite doen?

Oeps. Daar heb je mijn eerste kleine kantje al. Ik heb bevestiging nodig. Véél bevestiging. Altijd. En aandacht, dat ook. Vraag maar aan Het Lief, dat doe ik ook geregeld. Zoals wanneer we samen in de zetel zitten, ik naar de tv  aan het staren, hij spelletjes aan 't spelen op de laptop. Lekker asociaal. Tot hij mijn elleboog in zijn ribben krijgt natuurlijk. "Aandacht!", zeg ik dan, en dan weet hij dat hij mij eens dicht moet pakken.

Kleine kantjes.. ik heb er veel. Als het in mijn hoofd zit, zit het in mijn gat niet, zoals ze bij ons zeggen. Ik ben nochtans een gemakkelijke, maak ik mijzelf wijs. Meestal maakt het mij allemaal niet zo veel uit. "Wat wil je vanavond eten?"  "Maakt niet uit."  "Wat wil je dit weekend doen?"  "Och, 't is mij om 't even."  Handig toch?

 Maar o wee als ik wél weet wat ik wil. Dan wil ik het precies op de juiste manier én precies op het juiste moment (en het juiste moment is natuurlijk onmiddellijk)!  Schijfjes tomaat moeten in je juiste richting worden gesneden en rode kool mag niet gemixt (want anders ben ik wel zo koppig om er niet van te willen eten).  Misschien is dat wel nog zo'n klein kantje, dat ietwat autistische trekje van mij. Als ik mandarijntjes eet, moet echt élk velletje eraf. Als ik m'n autootje moet gaan voltanken dan blijf ik 'bijtanken' tot er een mooi rond getal op de teller staat en als ik de postjes in m'n feedreader lees dan doe ik dat tot er een rond getal 'ongelezen' blijft.

Verder ben ik ook nog lui, lomp, nieuwsgierig (héééél erg), bazig, bozig, vergeetachtig, kan ik mijn ongelijk niet toegeven, is alles wat foutloopt de schuld van het lief en heb ik enorm veel last van uitstelgedrag.

Guilty pleasures, daarvan kan ik er zo meteen geen bedenken.  Tenzij die honderden series en pulp en reality tv die ik dagelijks opneem daaronder kwalificeren. The Mentalist, Criminal Minds, Pan Am, Terra Nova, Castle, Gossip Girl, Switch, Uit de weg (lachen! en ergeren ook wel), America's Next Top Model (ik ben en blijf een wijf natuurlijk), Project Runway,.. De hele digicorder staat vol met mijn programma's, met als gevolg natuurlijk dat ík baas ben van de afstandsbediening.

Wijvenweek | Wie schoon wil zijn moet tijd nemen.

* Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten *

De beautyqueen in mij juicht van contentement bij het lezen van het eerste onderwerp voor wijvenweek. Ik denk: crèmetjes, parfumtjes, m'n gezicht in de plooi laten leggen door mensen die er wél iets van kennen, nagellakjes, hoofdmassages bij de kapper, een hele collectie schoenen en sjakosjen en bijpassende jasjes voor op elke outfit...

Helaas, zowel het luie, gierige zuinige en werkende wijf in mij durven de beautyqueen wel eens boycotten.

Op een doordeweekse dag bestaat mijn ochtendritueel uit niet veel meer dan uit het bed gestampt worden om half 6, douchen, tandjes poetsen, haar borstelen, froufroutje op zijn plaats leggen, haar borstelen, zuchten, haar te lijf gaan met de stijltang, nog meer zuchten, nog wat meer stijltanggeweld, .. Waarna ik diep ongelukkig de deur uit spurt, richting trein, zodat de eerste mens die ik tegen kom kan opmerken: "lastige nacht gehad?".

Op een doordeweekse dag met minder ochtendhumeur en meer doorzettingsvermogen zou ik tijdens het douchen al eens reinigingsgelleke op mijn gezicht smeren of  het lijf aan een scrubbeurt onderwerpen. Dan zou ik zelfs een poging doen om mijn wallen weg te tokkelen met een crèmetje, mijn huid te boosten met één of ander tonic én dan zou ik zelfs een dagcrème opsmeren. Als ik dan toch bezig ben, mag er soms ook een minilaagje foundation op (net genoeg om de rode plekjes te verbergen) en een veeg conceiler (wallen!), om uiteindelijk een poging te doen om mascara op mijn wimpers te krijgen en níet ernaast. Waarna ik met een overschot aan zelfvertrouwen de deur uit huppel, richting trein (die van een uur later, dat wel) zodat de eerste mens die ik tegen kom opmerkt: "ah, schmink op vandaag?".

Ik geef het toe, de beautyqueen in mij, die komt niet veel buiten. Tot mijn grote spijt eigenlijk wel, want ik kan daar echt van genieten, van uitgebreid in bad gaan en een scrubje hier en daar, van crèmetjes smeren en parfumtjes opdoen, van bezoekjes aan de kapper (met soms drastische veranderingen tot gevolg), van nagellak in coole kleurtjes en zelfs van mezelf opmaken, nét genoeg zodat men nog zou kunnen denken dat ik er vanzelf goed uitzie.

Ik wou een foto presenteren als bewijsmateriaal, jammergenoeg voor jullie is vandaag een doordeweekse dag op de eerste manier en lukte het deze morgen zelfs niet om mijn frou'tje goed te leggen, dus wat u te zien krijgt.. wel.. euh.. tjah.

Het wijf in mij.

Volgende week is het zover. Dan is het wijvenweek in de blogosfeer.

"Wijvenweek?", vraagt u? "Wijvenweek!", zeg ik.  Ik zou kunnen proberen om het zelf uit te leggen, maar de organiserende blogsters i. en Lilith hebben het op de site zo mooi uitgeschreven dat ik het onmogelijk beter kan.

Volgende week laat ik het wijf in mij dus volledig los en krijgt u hier alle geheimen van het vrouw-zijn te lezen. Of niet. Want naast een glamoureus, elegant, en bij tijd hysterisch wijf, schuilt er diep in mij ook een lui wijf en hoewel ik de onderwerpen voor volgende week al enkele dagen in de mailbox heb staan, staat er nog geen letter op papier heb ik nog niets voorbereid.

Ik ben dus even benieuwd als jullie.

Gouden tip (voor mezelf)

Als je 's morgens vroeg de slaap uit je oogjes hebt gewreven, als je propertjes gewassen van onder de douche stapt, als de tandjes zijn gepoetst en de haartjes drooggeblazen. Als je dan 's morgens je kleertjes aan doet.. 

..zorg dan dat je alle knopjes en ritsjes hebt gesloten.

Kwestie van het aantal genante momenten tot een minimum te beperken.

Eigenlijk ben ik daar een beetje jaloers op.

Op dagen zoals vandaag, dagen dat ik niet uit werken moet en thuis ben, maar tegelijk toch al voor dag en dauw de slapers uit mijn ogen heb verdreven, op dagen zoals deze, besef ik dubbel zo hard hoeveel tijd ik verlies met over en weer te pendelen naar Brussel.

Deze morgen liep de wekker af om half zeven, dat is een uur later dan op andere dagen. Ik startte mijn dag dus al beter uitgeslapen en met meer energie. Er was ook tijd voor ontbijt én koffie en om de krant te lezen, wat anders op de trein of helemaal niet gebeurt.

Ik ruimde de keuken aan de kant, groette de vriendjes op twitter, plooide al de was, kreeg een aanval van nomophobia, speelde een spelletje op facebook, bracht de werkman hier in huis (de reden van mijn thuis-zijn) zijn koffie, luisterde naar de werkman zijn uitleg over het reeds verrichtte werk en toen.. toen was het 9 uur. Negen uur. Negen, het uur waarop het zo ongeveer licht is buiten. Negen uur en ik heb precies al een halve dag achter de rug, terwijl mijn dag anders nog maar amper is begonnen.

Wat mij nog het meest verbaasde? Dat het 'spitsuur' hier in onze straat pas rond kwart voor negen begint. Dat de meeste mensen dus blijkbaar pas rond kwart voor negen vertrekken naar het werk. Ik begrijp dat niet zo goed. Persoonlijk ken ik niemand die zo laat pas naar het werk moet vertrekken. Wat ik me dus eigenlijk afvraag.. Wie zijn ze? Die laatvertrekkers. Wat doen ze? Werken ze? Gaan ze op uitstap? Hoe laat komen ze dan terug? Zijn het dezelfde mensen die om 16u al terug huiswaarts keren? Of zijn zij het, die tot laat op de avond op kantoor blijven hangen?

Everyday

Gewoon. Omdat ik er luidop van moest lachen.

Klik hier voor instant plezier.



(Mogelijks moet er eens op de F5-toets worden gedrukt.)

Nieuw speelgoed

Met dank aan InSites Consulting, die me dit toestel laat testen..

So far, no good.

Geen drank op de nieuwjaarsreceptie, tegen de vlakte gaan in 't station, blauwe knieën en een verrekking, nietsnutten van collega's, een snotvalling en een migraine-aanval.

2012 gaat hem serieus mogen herpakken, me dunkt.

Kleine dingen

Vandaag at ik boterhammen uit een boterhammendoos.
Dat is voor u misschien normaal, voor mij is dat redelijk uitzonderlijk, want boterhammendozen, die nemen veel plaats in de sjakosj.

Vandaag at ik door het lief gesmeerde boterhammen uit het lief zijn boterhammendoos. Niet omdat ik zijn eten van onder zijn neus heb weggepiekt - wie mijn lief kent, weet dat zoiets levensgevaarlijk is.

Wél omdat het lief deze morgen tijdens zijn verlof extra vroeg opstond om voor mij boterhammetjes te smeren.

Zelden zo'n lekkere boterhammekes gegeten, trouwens.

(Aja, want meestal ben ik 's morgens gewoon te traag en heb ik geen eten mee.)

Dju toch.

Ik vraag me af hoe lang het dit jaar zal duren..

.. voor ik de datum vandeneerstekeer juist zal schrijven.

Saturday

Zaterdagochtend, half negen. De wekker gilt "Opstaan!", maar mijn hoofd schreeuwt "NEEEEE!"
In de verte hoor ik de radio spelen, na een tijdje herken ik Seven Nation Army. M'n hand dwaalt over het nachtkastje. De wekker zwijgt, de radio neemt het over, dichtbij deze keer.

Als ik eindelijk een oog open krijg, blijkt dat er al een straaltje zon binnenvalt.

ZON.

Tijd om op te staan.

Tijd om met het gezicht naar de zon te staan.

Tijd om... Hé, daar heb je het lief. Buiten. En zijn papa en opa. Ook buiten. Met dikke jassen en rode neuzen en een berg plantjes en een haag die steeds maar langer wordt.

Tijd voor koffie. Maar eerst nog een warme douche. En dan koffie. En dan kan het weekend écht beginnen.

Licht in de duisternis.

Omdat we intussen toch al december zijn. Omdat het 's ochtend als we toekomen nog pikdonker is en 's avond als we terug naar huis vertrekken alweer minstens even duister. Omdat we graag lichtjes zien. En eigenlijk nog het meest van al omdat het gewoon supergezellig is.

Daarom hebben wij ons mini-kerstboompje op het werk alweer opgezet.

Ode aan de dienstencheque

Ik ben fan, ik, van de dienstencheque. De beste uitvinding sinds die van de smartfoon, vind ik persoonlijk.

Ooit, lang geleden, toen wij zo'n tweetal weken met z'n tweetjes samenwoonden, beslisten wij om 'de kuis' uit te besteden. Omdat kuisen nu eenmaal niet onze hobby is, omdat we betere dingen te doen hebben in 't weekend en ook wel omdat we gewoon een lege fakke zijn.

Ik moet u dat eigenlijk allemaal niet uitleggen, ik kom gewoon graag thuis in een proper huis en als ik zelf kuis is het bijlange zo snel zo proper niet. Of dat is toch de bedoeling. De ene poetsvrouw is namelijk de andere niet én ik kan het weten, want ik heb er intussen al een heel leger versleten. Als ze al niet op voorhand versleten waren.

Sinds de komst van onze nieuwe poetsvrouw echter, leef ik op wolkjes. Onze nieuwe poetsvrouw is een droom. Onze nieuwe poetsvrouw, die zorgt er in vier luttele uurtjes niet alleen voor dat ons huisje van top tot teen blinkt (inclusief de garage, jawel!), die lapt ook nog eens de ramen. Zomaar. Zonder extra instructies of zonder dat ik dat had gevraagd ofzo. Ik kan u verzekeren, dat zorgt voor vreugde-uitbarstingen als je 's avonds thuiskomt.

Nu alleen hopen dat ze van al dat gestoef niet gaat lopen.

Amnesia

Ik dacht, ik doe eens zot. Ik stop een minuut of tien vroeger met werken en dan ben ik een half uur vroeger thuis. Win-win. Als het ware.

Was ik toch wel vergeten dat ik DE TREIN moet nemen om thuis te raken..

Zomer in je glas.

U heeft nog vanalles van mij tegoed, hier. Vertelsels. Reclaam. Meningen. Verzuchtingen. Klaagzangen. Gejubel. Vanalles en nog wat, eigenlijk.

Maar hetgeen ik hier al het langst (en ik geef toe: té lang) heb laten wachten, is mijn ongezouten mening over Somersby.

Toen ík voor het eerst over Somersby hoorde, was het nog volop zomer. Of wat voor zomer moest doorgaan. Toen ik voor het éérst over Somersby hoorde, woonde ik nog op een appartementje, zelfs. Toen ik voor het állereerst over Somersby hoorde, dacht ik: "uh, watte?".

En volgens mij denken de meesten onder jullie nu hetzelfde.

Somersby, lieve vriendjes, bleek onder de categorie "drank" te vallen, meerbepaald onder de subcategorie "met alcohol". Dus toen men mij vroeg of ik een kistje wilde ontvangen om proeverij te houden, zei ik uiteraard: "laat maar komen!".

En zo geschiedde, bij wijze van instuif-pakketje, stond er op dag twee in ons nieuwe huis, een kratje Somersby aan de deur. Dat uiteraard enthousiast werd uitgepakt. Ik heb er zelfs een hele reeks foto's van gemaakt. Misschien zelfs een filmpje.

Daarna gingen er een paar dagen voorbij. En na die dagen gingen er een paar weken voorbij. En toen plots, onverwachts, eind augustus scheen de zon. Zomaar. Midden in de zomer, zeg! Diezelfde dag ging ik voor de allereerste keer in mijn leven vrijwillig gaan sporten. Van een mijlpaal gesproken! Maar tegelijk helemaal naast de kwestie.

Het punt is, dat op die zomerse dag in augustus, mijn lief mij zat op te wachten op ons (geïmproviseerde) terras. Met de zomer in zijn glas. Of fles. En toen hebben wij 'geklinkt' en geproeft en gesmakt en gedronken. En er een chipke bij gegeten.

En ik zei tot het lief dat het precies toch wel lekkerder was dan ik had verwacht. En fris en fruitig. Veel lekkerder dan appletise en consoorten. En het lief bromde terug dat hij toch nog liever een fris pintje drinkt, maar dat het er wel mee door kon. Dus ik kwam tot de conclusie: vrouwendrank. Maar wel lekker.

Ik heb er lang over nagedacht. Wat moet ik zeggen? Wat kan ik zeggen? Hoe kan ik verwoorden wat ik voel? Welke woorden zeggen wat ik denk?

Ik heb m'n woorden gewikt en gewogen.

Ik zeg niets.

Er zijn geen woorden die je terug brengen. Geen woorden die je ooit kunnen vervangen. Geen woorden die de leegte kunnen vullen. Er zijn geen woorden om de pijn weg te nemen. Of het gemis. Er zijn geen woorden die genoeg troost brengen. Of steun.

Vergeef me dus dat ik niets zég, maar weet dat ik aan je denk.

Leven als een trein. Ofzo.

Soms raast het leven als een stoomtrein voorbij en...

Wat een stomme zin. Raast een stoomtrein voorbij? Zijn stoomtreinen niet net ongeloofijk traag?

Soms Vraag ik mij af waarom ik mij zo'n dwazigheden afvraag. Wie kan het wat schelen of stoomtreinen vlug of traag vooruit gaan.

Daarbij, wie vergelijkt zijn leven nu met een trein..

Alhoewel.

Onverwachte vertragingen. Onaangekondigde omwegen. Nooit zeker zijn of je wel raakt waar je wil raken. Regelmatig een technisch defect..

Best vergelijkbaar eigenlijk.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Ergernis

Alsof het nog niet erg genoeg was dat de Jack Mussel van de buren op onbewaakte momenten toertjes komt lopen in onze living, komt dat rotbeest blijkbaar op nachtelijke uren ook nog eens tegen onze voordeur pissen.

Hargl!

Het was vrijdagavond.

"Einde van de werkweek?", vroeg ze.

"Ja", zei ik, "einde van de werkweek, begin van het werkweekend."

Het was niet m'n bedoeling om gevat uit de hoek te komen. De woorden waren eruit voor ik het besefte. Ik keek er tegenop, op het eind, tegen de weekends.

Elke zaterdag opnieuw, vroeg opstaan en van hier naar daar rijden, beetje boodschappen doen, beetje mee helpen werken, naar huis de was doen, nog eens gaan kijken,.. Het lief was de deur uit nog voor mijn wekker afging en hij kwam pas weer thuis voor het avondeten. Doodmoe en geradbraakt.

Nog een geluk dat we veel hulp kregen, dat ook anderen hun weekends voor ons hebben opgegeven. Waarvoor dank, much appreciated en al, zonder jullie waren we nog lang niet waar we nu zijn.

Ze zijn voorbij nu, die weekends. Er wordt nog wel vroeg opgestaan en er wordt ook nog wel veel gewerkt, maar nu we hier wonen, in ons huis, is de druk net iets minder groot en is er al eens tijd voor 'iets anders'. Zelfs op zaterdag. We komen alweer eens buiten met zijn tweetjes. Er kan al eens een feestje worden gevierd. Zoals een doopfeestje vorig weekend. Of zoals een verjaardagsfeestje deze week. En als we dan zo samen zitten lachen en praten en ons amuseren, dan besef ik hoe hard ik dat gemist heb. Hoe hard ik dat onderschat had ook, vooraf, hoe zwaar het zou worden.

Er is nog werk aan, aan ons huis, maar dat kan mij voor het ogenblik écht niet schelen. We wonen er. En ik heb mijn lief terug.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Coming soon..

.. een blogje. 't Zou namelijk weer eens tijd beginnen worden dat er hier iets te lezen valt.

Misschien wel een blogje over drank. Of over mijn nieuwe vriendje.
Misschien wel een blogje over mijn verjaardag, al is dat weinig waarschijnlijk.
Of misschien wel over andere mensen hun verjaardag. Of over vriendjes. Of vriendinnetjes. Of misschien wel over feestjes. Met drank. Weeral drank. Of met taartjes. Of speculoosmousse. Hebt u ooit al eens speculoosmousse gegeten?
Ik wel. Hemels.

Coming soon.. Want nu heb ik geen tijd. Mijn nieuwe vriendje roept mij.

Ge moet niet ongerust zijn. Ik ben er nog. Ik heb het overleefd, de verhuis. En ik geniet. Van het verhuisd-zijn.

Akkoord, de afwerking van ons huisje laat hier en daar nog wat te wensen over. Spoelbakken in de keuken zouden handig zijn, net zoals een deur aan de wc en aan de badkamer en ook stoorkassen (of hoe heten die dingen in 't schoon vlaamsch?) blijken niet alleen veel mooier te zijn dan gewoon een rol rolluik, maar houden ook nog eens wind tegen. En hoewel de schoonpapa al de geniale inval had om de keldertrap voorlopig te gebruiken om een verdiepje hoger te gaan (in plaats van een ladder), ben ik intussen volledig overtuigd dat die pokkedure trap een goeie investering was.

Desalniettemin. Ik woon hier graag. In Ons Huis. Ik woon hier heel graag. Ge krijgt mij hier niet meer buiten.

Hoe is het mogelijk!?

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar om één of andere reden had ik verwacht dat, hoe meer ik inpakte, hoe leger het appartement er zou uitzien. Niet dus. Het wordt hier steeds maar voller en voller!

Gisteren kwam ik ook tot de conclusie dat Het Lief minstens drie keer zoveel kleren heeft als ik. Drie keer! Mama durft te beweren dat zijn kleren gewoon drie keer zo groot zijn, maar ik weiger zoiets te geloven. Hij, meer kleren dan ik? Dat vraagt om een rechtzetting!

Morgen is de grote dag. Ik denk dat ik vannacht geen oog dichtdoe.

Rush.

So much to do. So little time.

Nog vier.

Ik tel af.

Nog negen keer slapen.

Ik zou er bijna stress van krijgen, zo dichtbij is dat. Nog negen keer slapen en dan sleuren we met meubels en dozen. Dan trekken we weg uit het appartement en verhuizen we met ons hele hebben en houden naar Ons Huis.

Het is veel veranderd alweer Ons Huis. Ik heb het lang geleden al opgegeven om hier alle veranderingen te laten zien, maar omdat het er nu écht wel al bewoonbaar uitziet en omdat ik in een goede bui ben: foto's!

Gepleisterde muren! Als er iemand ooit nen plakker nodig heeft, die van ons heeft intussen al veel complimentjes gekregen. Zowel van mijzelve als van de vloerder en de mens die de binnendeuren moest meten.


Vloerverwarming! Zelf gelegd en al! Op twee avonden tijd. Ik ben daar trots op, ja.



Vloer!



En de keuken is intussen ook al half geïnstalleerd. Schoon dat dat is, ge hebt er geen gedacht van..

Getest: Sanex dermo Repair

Het is intussen alweer een dikke twee weken geleden dat ik weer een pakketje mocht ontvangen van the Insiders. Ik zeg pakketje, maar ik bedoel eigenlijk gigántische kartonnen doos. En als ik zeg gigantisch, overdrijf ik maar een héél klein beetje, het pakket was alleszins een heel stuk groter dan ik had verwacht. Hoera!

In de doos: de nieuwe lijn van Sanex: dermo Repair, bestaande uit twee deo sprays, twee rollers en twee bad-en douchecrèmes, telkens 1 voor gevoelige huis en 1 voor normale huid. Daar bovenop kreeg ik ook nog 10 staaltjes Sanex dermo Repair deo spray (150ml) om uit te delen.

Tijd dus om vriendjes en vriendinnetjes blij te maken met een pulle deo, waarmee ik niet wil zeggen dat ze stinken, uiteraard. Er zijn er al enkele de deur uit, maar ik heb nog steeds 4 flesjes te geef. Kandidaten geven maar een gilletje in de commentaren. Trouwens, Miet, voor jou heb ik er ook één gereserveerd.

Wat is nu eigenlijk het idee achter de Sanex dermo Repair deo?

Onze huid wordt dagelijks blootgesteld aan schadelijke invloeden van buitenaf: airco, te warme douches, scheren, zweten,.. Op deze manier loop de huid dagelijks kleine beschadigingen op. De Sanex dermo Repair deo helpt de huid herstellen door haar natuurlijke pH-waarde (4,7) en hydratieniveau te herstellen. De Sanex dermo Repair lijn bevat een unieke formule met Activ-Restore Complex dat allantoïne bevat. Allantoïne komt in de natuur in tarwekiemen en smeerwortel voor  en zou een verzachtend, anti-irriterend, kalmerend, vochtinbrengend en rustgevend effect hebben. Het zou bovendien ook voor celregeneratie zorgen en zou ook één van de ingrediënten zijn van scheerschuim.

Tot zover de theorie en de commierciële prietpraat, hier komt het allerbelangrijkste: mijn mening.

Los van het feit dat deze deo alles doet wat een deo moet doen (zweetplekken en geurtjes vermijden) en dat hij aangenaam ruikt (zonder te overheersend te zijn), maakt hij ook nog eens alle beloftes waar.

Raar maar waar: volgens mij werkt het écht! Ik heb zelf vaak last van een geïrriteerd okselhuidje. Na het ontharen verschijnen er steeds rode puntjes en droge plekken. Ik heb de Sanex dermo Repair deo voor gevoelige huid nu iets meer dan een week gebruikt en ik merk écht een verschil. De droge plekken zijn overduidelijk minder en de irritaties zijn zo goed als verdwenen. 

Ik denk dat ik van deze wel eens mijn vast deo-merk zou kunnen maken.

Kleine mededeling van groot nut

Vandaag te lezen op facebook én ook in mijn mailbox:

Vandaag is de Dag van de Webshop

Het is het zo ver! Vandaag is de eerste Dag van de Webshop

Je kan NU alle aanbiedingen bestellen. Ga naar de persoonlijke pagina van elke webshop en ontdek alle Dag van de Webshop voordelen.

Je vindt alle 89 deelnemende shops terug op http://www.dagvandewebshop.be/nl/shops
Alle promoties zijn nog geldig tot klokslag middernacht. Sla dus tijdig je slag!

Veel online winkelplezier!

Moest ik u zijn, ik was al gaan rondsnuffelen op die site. Neem zeker ook een kijkje op de webshop van Fantasia, voor het leukste en origineelste houten (en ander) speelgoed!

Ze werd vorig weekend gedoopt, mijn metekind. Ons Lotte. Op 11.06.11. Als dat geen mooie datum is voor een doop. Zelden een vijf-maandertje zo pienter en nieuwsgierig uit haar oogjes zien kijken als zij. Ik ben bevooroordeeld, ik weet het. Mijn metekind, schoon metekind. Maar toch. Ik ben trots.



Trots dat ze braaf en stil zat rond te kijken. Trots dat ze tijdens de hele mis geen momentje huilde. Trots dat ze tijdens 'het dopen' haar hoofd zo ver mogelijk achteruit strekte om een glimp op te vangen van de priester toen die het water over haar hoofdje liet lopen. Trots dat ze nu al - met een klein ruggesteuntje - zo goed als rechtop zit.

Ik ben een fiere meter. Probeer je maar eens in te denken hoe trots de mama en papa wel niet moeten zijn.

Daarom dus.

Elke keer opnieuw zijn er mensen die eens schamper lachen, met hun ogen rollen of me gewoonweg uitlachen als ik vertel dat ik een luxe-fietser ben.

Je kent ze wel, de luxe-fietsers. Dat zijn mensen zoals ik, die enkel fietsen als de zon schijnt, als er geen wind is en als er ze niet op een bepaald uur op een bepaalde plaats moeten zijn, zodat ze alle tijd hebben om aan 12 km/uur op de verkeersvrije wegeltjes in de weg te rijden van wielerterroristen.

Elke keer opnieuw vraag ik me af of ik dan echt zo lui ben. Of het dan echt zo abnormaal is om fietsen als een bezigheid te zien 'voor als ik eens tijd heb'. En dan vraag ik mij ook weer elke keer af waarom ik eigenlijk altijd alle omstandigheden zo perfect wil voordat ik op de fiets kruip.

Toen we zondag de papa gingen feliciteren met zijn dag wou het lief absoluut met de fiets gaan. Want mij lief, dat is zo'n mens die overal naartoe trekt op zijn vélo. In weer en wind. Aan meer dan 12 km/uur. Ik bedacht dat dat fietsen eigenlijk best wel meeviel. Ook al was het niet zo stralend zonnig. En ook al was er een beetje wind (in de rug). Ik had zelfs eens geen last van m'n oortjes.

En toen ineens, zo'n 200meter voor aankomst, wist ik weer waarom ik zo'n hekel heb aan fietsen.

Omdat er altijd wel iets foutloopt.

Ik wist ook onmiddellijk weer waarom ik zo'n hekel heb aan het gevederde krapuul dat men ook wel eens vogel noemt. Ja, daarom.

Het bezoekje aan de pappie draaide uit op een bescheten commissie. Letterlijk.

Maat! Gasten! Vriendjes! Vriendinnetjes! Jullie kunnen niet geloven hoe snel de tijd voorbij vliegt!

(Of misschien ook wel, maar laten we even lekker doen alsof ik de enige ben die dit ervaart. Dankt u.)

Niet alleen heb ik intussen dat rotexamen achter de rug, ik ging intussen ook op teambuilding (fietsen!), ik vierde de vrijgezellendag/nacht van mijn beste vriendinnetje, ik fietste mezelf een blauwe kont én (!) ons huis, dat we intussen ook "ons huis" noemen en niet langer "de bouw", staat klaar om gevloerd te worden! Hoera!!

Dat examen, daar kan ik kort over zijn: ik heb er geen goed gevoel bij. Ik weet niet precies hoe slecht het zal uitdraaien, maar ik zal wel héél blij zijn als ik geslaagd blijk te zijn.

Die teambuilding, daar kan ik eigenlijk ook best wel kort over zijn: ik heb mij supergoed geamuseerd. Ik had vooraf gevreesd voor een hels tempo en een falende conditie, maar dat bleek wondergoed mee te vallen.

 We reden 53 km, gespreid over een hele dag, met de nodige tussenstops, dus ik heb echt op m'n gemakje de finish gehaald. Het gemiddelde tempo heeft dan ook de 15 km/uur niet overschreden. Ik had zelfs adem genoeg om onderweg honderduit te kletsen met de collega'tjes. Alleen jammer dat het weer niet echt meezat en dat we bij de eerste stop al helemaal doorweekt waren. Niet dat dat de sfeer beïnvloed heeft uiteraard.

Om de spierpijn geen kans te geven, ben ik de dag erna onmiddellijk weer op de fiets gekropen tijdens de vrijgezellen van Loor. Of beter: de go-cart. Er stond een sterke wind aan zee en in Duinbergen zijn er écht steile hellingen, dus een fietshelm kwam van pas. We kregen een lekkere saucice in de Smisse, we hebben superlekker Mexicaans gegeten in Carello (een absolute aanrader!) en we hadden ook een rondje meifoor gepland, waar we, hoewel er niet veel te beleven viel, toch een kanten onderbroekje scoorden. De avond eindigde in de Republiek, waar de mojito's en de cosmopolitans rijkelijk vloeiden. Voor we het wisten was het nacht en plots bleek het ook al ochtend te zijn. Ochtend betekent ontbijt en in het gezelschap van een sympatieke dame van Sabena en een spaanse Señorita smaakt een pistoletje nóg eens zo lekker! Ik zou u foto's kunnen laten zien, maar het is zo plezant meisjes nieuwsgierig te maken. En te houden.

Reminder

Bon. Het is zover. Of beter: morgen is het zover. Morgen is het de dag van de waarheid. Of de dag des oordeels. Whatever.

Ik heb een dikke twee weken gestudeerd, zij het met wisselend enthousiasme (van matig enthousiast tot absoluut niet enthousiast), dus ik zou intussen een expert moeten zijn op het vlak van handelsrecht, burgerlijk recht en het Gerechtelijk Wetboek. Jammer genoeg heeft de twijfel alweer toegeslaan én heb ik het gevoel dat alles door mekaar begint te lopen.

Hoe dan ook, ik kan er niet meer onderuit. Morgenochtend om 9u30 zal ik met knikkende knieën de examenzaal betreden en dan mag u (ik zeg dit met lichte aandrang) uw duimen in actie brengen. Kaarsjes branden, de goden smeken mij goedgezind te zijn, een regendans doen, mij al uw intellegentie doorsturen via telepatie,.. alle middelen zijn goed!

Misschien zou het ook wel handig zijn als u om 6u30 ook al eens aan mij denkt. Kwestie van op tijd uit bed te raken.  Ik zal er u enorm dankbaar voor zijn.

Vier

Vier jaar. Zolang al houdt mijn liefste vriendje het met mij uit. Vandaag, vier jaar geleden, om een uur of 3 in de ochtend, eiste ik voor het eerst zijn aandacht op en ik tot op vandaag doe ik dat nog steeds. Met wisselend succes.

Vier jaar al, delen wij lief en leed. Wij gingen een keer (of twee) reis, wij gingen samenwonen, wij kochten een huis (of twee), wij braken een huis (of twee) af, wij bouwden een nieuw huis, ... Wij doen dus veel leuke en grootse dingen samen. We lachen ook vaak samen, net zoals we soms huilen samen. We roepen van tijd al eens lelijke dingen naar elkaar, we vechten ook al eens, maar over 't algemeen zijn we nogal behoorlijk relatief overgelukkig samen.

Ik zou u al mijn lief zijn positieve punten kunnen opnoemen, maar dan zou ik al veel tijd over moeten hebben. Ik zou u kunnen zeggen hoe knap en hoe lief hij wel niet is, maar dan ben ik bang dat er één van jullie hem van mij komt afpakken. Ik zou ook zijn negatieve punten kunnen opnoemen, of zijn irritante trekjes met u delen of nogmaals benadrukken dat ie écht wel een gigantisch ochtendhumeur heeft, maar dan vrees ik represailles.

Vier jaar dus. Vandaag. Ge moogt mij feliciteren met de goeie vangst, maar ik denk dat hij uw felicitaties meer verdient. Ik kan namelijk af en toe nogal een lastig vrouwmens zijn. Soms. Zelden.

Verwend

Ik vraag mij af hoeveel van mijn vriendinnetjes gisteren ook een boeketje rozen kregen van hun lief.

"Ik eis een rechtzetting", zei hij.

Hij was verontwaardigd. Amper twee dagen na mijn uiteenzetting over zijn teergeliefde hond belde hij me op om te laten weten hoe schandalig hij het vond. Onbeschaamd ook. Kwaadsprekerij!

Mijn broertje wou niet beschuldigd worden van foto-weigering, dus mailde hij me drie beeldjes door ter illustratie. Ik heb het mooiste eruit gekozen, want zeg nu zelf, een hondendrol, die ziet u hier toch liever niet verschijnen?

Hier is speciaal voor u, den James:

Oh, ironie.

Gisteren bleek dat er iets was misgegaan bij het opnemen van de afleveringen van Glee van vorige zaterdag. Het geluid ontbrak namelijk een beetje. Een musical-serie zonder geluid. Inderdaad.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, bleek die geluidloze Glee-aflevering er dan nog één te zijn waarin Rachel Berry haar stem verliest.

Je zal het nooit anders zien, net op zo'n moment komt uw immergrappige vriendje natuurlijk voorbij gewandeld..

Hij: "Sinds wanneer kijk jij naar films zonder geluid?"
Ik: "Sinds die [insert scheldwoord here] dvdspeler het geluid niet heeft mee opgenomen!"
Hij: ... *piest nog net niet in zijn broek van het lachen*

NIET GRAPPIG !!!

Over honden, gierigheid en mode.

Aangezien dat hier toch al serieus veel op een beestenblog begint te lijken (want insekten zijn ook dieren volgens mijn lief én ja, ik weet dat een spin geen insekt is): een  nieuwtje over James!
Ik zou hier een foto invoegen om te tonen hoe groot hij intussen geworden is, maar mijn broertje verzuimt alweer om foto's te nemen van zijn hond, dus no luck there.

James eet tegenwoordig enkel nog spaghetti en cottage cheese. Zes keer per dag. Een streng dieet, inderdaad, maar met reden. James heeft namelijk al een dikke week een beetje last van ..euhm.. de kakkerij. En écht gezond is dat niet. Het boeltje werd geanalyseerd en zo, want ze dachten dat er misschien een parasiet in z'n darmpjes zat, maar alles bleek normaal. Met ze bedoel ik, de mannekens van de dierenkliniek en met alles bedoel ik kak. Jawel. Van dieren- naar kakblog in nog geen vijf minuten. Ik ben goed bezig.

On a totally unrelated note, dat rode frakske van een paar blogjes terug, ik heb dat niet gekocht. Ik ben er nog steeds stapelgek op, daar niet van, maar ik ben gierig tegenwoordig.

Wij bouwen een huis, wat is uw excuus?

Geen paniek echter, ik heb mijn hebberig oog intussen al laten vallen op een andere modetrend. De fashion-addicts onder jullie zullen het intussen wel al weten, maar voor de mannen (en seuten) onder jullie zeg ik het toch nog maar eens: 't is mode van kleurkes deze zomer. En dus wil ik een rode broek. Of anders schoenen in dat blauw dat nu overal in de winkels hangt. Voila.

In afwachting lees ik wel nog een beetje het blogje van Chiara Ferragni. Die draagt ook altijd mooie kleertjes. En natuurlijk ook rode broeken en blauwe schoenen, wat had je gedacht. Haar vriendje mag er trouwens ook best wezen. Eigenlijk is haar vriendje best wel een lekker stuk. Ik mag dat zeggen, want mijn lief leest hier toch niet mee. Hoe gemakkelijk is dat zeg. Ha!

Invasie

Deze morgen mocht ik het broertje van MaxiSpin begroeten in de badkamer. Hij zat op de muur, vlak boven het hoopje kleren dat ik de avond voordien had klaargelegd.

Hij is er vanonder gemuisd toen ik op zoek ging naar iets om hem mee plat te meppen.

De snoodaard.

Uiteraard werden alle kledingstukken uitgebreid geïnspecteerd op verstekelingen voordat ze werden aangetrokken.

Spiderman

Nieuw in de categorie 'dingen die de nachtrust verstoren' of ook wel in de categorie 'dingen die je niet wil zien vlak voor je in je bedje kruipt': een gigantische dikke zwarte spinnenkop op het plafond.

Genomineerd in de categorie 'dingen die je liever niet ziet gebeuren': een gigantische spin die, nadat je hem van het plafond naar beneden hebt gemept, vliegensvlug onder de kast kruipt.

Nieuwe recordtijd 'op de loer liggen': 19 minuten. Gevestigd door mijzelf.

Hij heeft het niet overleefd trouwens, MaxiSpin. Hij werd vertrappeld.

Dat hoort dan weer in de categorie 'het leven zoals het eindigt'.

Prutsen op tinternet

Die van google hebben iets nieuws uitgevonden voor blogger. Ik weet niet hoe het heet, noch wat het nut ervan zou zijn, maar ik vind het persoonlijk wel eens plezant om mee te prutsen. Zo maakte ik een mozaiekversie van mijn blogje:

Als je zelf ook eens wil proberen: gewoon /view achter de url van deze blog plaatsen en dan kan je zelf ook een mozaiek maken. Of een timeline. Of andere dingesen.

foutje

Ik word wakker van een por in mijn ribben. Negeren, denk ik. Gewoon negeren, misschien stopt hij wel. Maar neen, het porren gaat door..

Mijn levende wekker, hij was al vaak mijn redding bij hardnekkig verder snoozen, maar deze morgen kon ik hem echt missen als kiespijn. Blijkbaar heb ik alweer mijn wekker niet gehoord..

Na een paar minuten gestoemp rol ik mij naar de juiste kant van het bed. Eén voetje piept van onder het deken. Hm.. de kamertemperatuur valt precies nog mee.  Voet twee volgt.. Ik tast blindelings naar mijn gsm op het nachtkastje. Verdorie, niet te vinden!

Met veel moeite trek ik één oog open.

Ik zie mijn klokradio.

Het is 3u50.


Hij heeft geluk dat het zijn verjaardag is en dat hij anderhalf uur later (nadat mijn wekker ook écht was afgegaan) zo lief zijn verontschuldigingen aanbood, of ik had hem versmoord in mijn kussen.

Verliefd

Ik ben al zo lang als ik me kan herinneren helemaal stapelgek van leren (lederen?) frakskes. Leather jackets.

Jammergenoeg is leer duur. Altijd. Zeker als 't nog mooi is ook.

Vandaag kwam ik echter dit leren jasje tegen op de site van Zara. En nu ben ik verliefd. Op een jasje. Inderdaad. Ik ben een vrouwmens voor iets hé..

Nu nog een bijpassend paar schoenen zoeken!

Horoscoop

Zoals gelezen in Metro:

Leeuw:  Reken niet te veel op je collega's als je op steun had gehoopt. Gelukkig heb je veel energie en zelf kom je dus ook al een heel eind. Regelmatig een koffiepauze nemen, valt zeker aan te raden!

Ik volg altijd goede raad op..

James

Hier zie, den James. Sinds drie weken, het nieuwe huisgenootje van mijn broertje & ouders.

Hij is intussen alweer een flink stuk gegroeid, maar gezien T. weigert om me van nieuwe foto's te voorzien, krijgt u er ééntje van een drietal weken terug.

Is het geen schatje?

Hoe is het nog met jullie huis?

De vraag die mij het meest werd gesteld de laatste weken. Hoe is het nog met jullie huis?  Waarna ik, naargelang het moment van de vraagstelling, ofwel triestig hoofdschuddend of enthousiast glimlachend een verhaal begon af te steken over de recentste ontwikkelingen. Ik durf te stellen dat er meer dan één iemand was die het zich zwaar beklaagde dat hij (of zij, uiteraard) ervover was begonnen, want eens op gang was ik moeilijk weer stil te krijgen.

Maar dus, hoe het tegenwoordig nog met ons huis gaat..  Maat! Goed jong! 't Is al bijna een écht huis en al! De veranderingen na de vorige update zijn enorm. Om te beginnen, hebben we tegenwoordig.. een dak!

Het begon allemaal met het timmeren van een gebinte..

Balk per balk (of spant per spant of hoe die dingen ook heten) werd omhoog getrokken, in positie gehouden en vastgenageld. En dan moesten er ook nog trekkers tussen en stempels en .. euh.. dingesen. Tot er een volledig dak was getimmerd.

En toen moesten ze daar weer een gat in zagen. Met ze bedoel ik deze keer de schoonpapa, die het zagen voor zijn rekening nam.. ;-)

Dat gat, daar komen ramen in, voor alle duidelijkheid. Geen veluxen, maar échte réchte ramen!

Aan dat gebinte werd onderaan een 'staande band' gehangen. Dat betekent zoveel als 'een plank waar ze de goten aan hangen'. (Ik weet ook niet waarom die mannen in de bouw dat allemaal zo moeilijk maken.) Op de foto valt die vooral op omdat het hout rood is. Dat was enkel de eerste dagen zo, intussen is het al veel vergrijsd.


Maar bon, dat gebinte, dat is allemaal wel heel erg mooi getimmerd en zo, maar écht droog zit je daar niet onder.. En zodoende werd het hele boeltje dichtgeslaan. Meestal wordt daarvoor menuiseriet gebruikt, maar wij hebben de zaak geklaard met houtvezelisolatieplaten  waarvan ik de naam ben vergeten. Heel handig trouwens, want niet alleen zorgt dit voor extra isolatie, maar het was ook een tand-groef-systeem, waardoor het leggen net iets vlotter ging.


Die groene latjes (sneeuwlatten) zorgen er trouwens voor dat de platen ook effectief op het dak blijven liggen.


En eens alles was toegeslaan, moesten er nog overal pannenlatten werden geslaan.. Maar dat is voor een volgende update.

Kleine Dingen

Geluk zit in de kleine dingen, zeggen ze. Zoals bijvoorbeeld:

 

Wakker worden en buiten de vogeltjes horen fluiten.

 

 

Voorlopig echter alleen in het weekend, want blijkbaar staan de vogeltjes op weekdagen nog steeds later op dan ik.

 

Posted via email from evelien's posterous

Fris en proper

We delen weer iets uit! Geen cd's deze keer, maar wel.. kuisgerief! Meer bepaald de allesreiniger van Ecover.

Het is intussen alweer een eindje geleden dat ik mij inschreef op de websites van the Insiders, maar dit is de eerste campagne waarvoor ik werd geselecteerd. Als Insider (zoals ik nu dus ben), maak je eigenlijk deel uit van een mond-tot-mond reclame netwerk. Het is dus de bedoeling dat je de goodies test, liefst ook goedkeurt en er dan ongeloofelijk veel over stoeft tegen de vriendjes en vriendinnetjes en familietjes. En dus kreeg ik een fles Ecover allesreiniger toegestuurd. Ik zou dringend eens moeten kuisen..

Maar.. en hier komt het goede nieuws voor jullie, lezertjes (en laten a.u.b. niet alleen de vrouwen onder u zich aangesproken voelen), ik kreeg ook een heleboel miniflesjes om uit te delen! Voor jullie! Om te proberen! En er dan uw ongezouten mening over te geven vaneigenst.
Er hoort een 'hoe-milieubewust-bent-u' vragenlijstje bij en ook een flyertje, waar er naar mijn bescheiden mening best wel wat interessantigheden in staan.

Wisten jullie trouwens dat je de Ecover-flesjes kan laten bijvullen? Of dat er zelfs verzorgingsproducten van Ecover bestaan? Ik alleszins niet. Maar nu dus wel.

Wie een staaltje wil, geeft een gil in de commentaren hieronder of stuurt mij een mailtje.

Posted via email from evelien's posterous

Want lijstjes zijn altijd leuk

Ik vond m'n inspiratie voor dit lijstje bij Plutomeisje, die een lijstje maakte van alle dingen die ze tussen haar verjaardag en haar volgende verjaardag wilde verwezenlijken. Leuk! Alleen, ik verjaar pas over een maand of zeven. En ik wil nú zo'n lijstje! Ha ja, want als ik iets wil, wil ik het nú, vraag maar aan mijn lief.

Dus maakte ik nú zo'n lijstje. Laten we het maar geen 'goeie voornemens' noemen (januari is intussen toch ook al voorbij), maar wel mijn droomlijstje. Ik ben begonnen met de kleine droompjes, trouwens.

1. Citytrippen! Rome, Barcelona, Wenen, Lissabon,..  Omdat ik af en toe ook wel weer eens buiten wil komen. Buiten, als 'in het buitenland'.
2. Meer creativiteit! Te beginnen met meer schrijven. Hier. Of in een boekske. Of misschien sla ik wel aan het knutselen. Of, laten we maar meteen volledig zot doen, naaien!

3. Nog meer boeken lezen! Want dat is gewoon leuk.

4. Een nieuwe taal leren. Zoals Italiaans. Of Spaans. Of een taalbad in Italië. Ofzo.

5. 30-jarig-dagboek blijven bijhouden. Ik was goed begonnen, maar ik heb alweer een gat van een week of twee.

6. Meer afspreken met 'de maten' en 'de meisjes' en mijn BFF, die ook deel uitmaakt van 'de meisjes' natuurlijk.

7. Meer koekskes en cakesjes en taartjes bakken!

8. Meer buikspieren kweken! Leve een sterke rug!

9. Mijn metekind verwennen. En zien opgroeien tot een superleutig kind! Had ik ze eigenlijk al laten zien hier zo? Neen zeker? Bij deze:

10. Verhuizen! En van ons huisje een thuisje maken. Liefst tegen de zomer. Maar die kans begint klein te worden. Awoert winter!
11. Mezelf verwennen. Want ik ben het waard. Ha! Met een smartphone  bijvoorbeeld, om de het materialistje in mij te laten spreken. Oftewel bij ons Lieselot, om mijn gezicht weer in de juiste plooi te trekken.
12. Gelukkig zijn.

Verder dan 12 gaan we niet. Want 13 wil ik niet in m'n lijstje hebben.