Citaat van de dag

Uit het tot nu toe geweldige, maar tegelijkertijd uiterste-concentratie-vragende boek Eten, bidden, beminnen (Eat, love, pray) van Elizabeth Gilbert:

"Man, de muggen zijn hier zo groot dat ze een kip zouden kunnen verkrachten."

Dit, mijn liefste treingenootjes op de trein van Brussel-Centraal  naar Oostende, dit zinnetje, is de reden waarom ik plots luidop in lachen uitbarstte.
Het is namelijk niet echt helemaal een zin die je zou verwachten, zo plots, middenin een hoofdstuk over meditatie en goeroes en spiritualiteit.

Filmpjes maken blijkt niet mijn grootste talent

Er was eens, lang geleden een Blinde Boekenruil bij Kruimel. Ik deed een boekje op de post én ik kreeg ook een boekje thuisgestuurd (dankjewel Sandy!). En toen hadden we een ruil. En een uitpakfilmpje waarin ik dus bijna vergat te tonen aan de camera wat er nu precies in mijn pakje zat. Ha! Bijna.






Het boek is intussen al helemaal uitgelezen. Wat ik ervan vond, lees je hier.

Boodschap van algemeen nut

De boekverslagjes vindt u vanaf nu hier.

11 minuten - Paulo Coelho (2010 - B3)

Enkele maanden terug werd dit boek me door een collega aangeraden. "Dun boekje, maar heel knap geschreven", liet hij me weten.  Ideaal voor een kort weekje dus, want aangezien ik de werkweek twee dagen korter had gemaakt, waren er ook maar liefst vier lees-uren minder.

"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!

'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan.  Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.

Tragedie! Of niet?

Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.

11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..

De Affaire - Santa Montefiore (2010 - B2)

Ge weet het of ge weet het niet, maar sinds ik 'Onder De Ombuboom' van deze schrijfster heb gelezen, ben ik helemaal verkocht. Ik kreeg Onder De Ombuboom twee jaar terug voor mijn verjaardag en intussen las ik ook 'De Zwaluw en de Kolibrie', 'De Zigeunermadonna', 'De vergeet-mij-niet-sonata', 'De Franse Tuinman', ... Toch blijft Onder de Ombuboom mijn absolute favoriet. Ik plengde zelfs menig traantje. Niet dat dat zo wereldschokkend is, ik kan het zelden droog houden bij trieste/romantische films en hetzelfde geldt dus voor boeken.

Eerst en vooral: Santa Montefiore schrijft liefdesverhalen. Als je op zoek bent naar een thriller, een detective of een literair meesterwerk, ben je eraan voor de moeite. De boeken van Santa zijn één en al romantiek met hier en daar een vleugje tragiek en drama. Het zijn met andere woorden vrouwenboeken. Geen chicklits, dat niet, maar toch, love is always in the air.

Wat ik het allerfantastischste vind aan de boeken van Santa Montefiore zijn de beschrijvingen. Haar personages zijn levensecht (ik weet altijd meteen met welke ik overeen zou komen en aan welke ik een hartsgrondige hekel heb) en ook als ze de sfeer in een stad of een straat beschrijft, kan je je meteen voorstellen dat je ook dáár bent.

U ziet het al, ik was redelijk bevooroordeeld toen ik het bovenstaande boek begon te lezen, het kon niet anders dan indrukwekkend goed zijn. En toch, het ging al redelijk vroeg de verkeerde kant op. Probleem: ik kon helaas weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, dat in mijn ogen een zweverig, verwend luxevrouwtje was.
Hoewel er toch een enkel traantje langs mijn wang is gerold (bladzijde 219), was dit boek een beetje een teleurstelling.

Foei, Santa, je kan beter!

Het Geheim van de Alchemist - Scott Mariani (2010-B1)

Had ik al gezegd dat ik ongeloofelijk slecht ben in reviews schrijven? Neen? Awel, bij deze.

Waarom ik het mezelf aandoe om vanaf heden ten dage elke week een review te schrijven over mijn leesvoer is me dan ook een raadsel. Mijn boekbeschrijvingen/aanradingen beperken zich meestal tot een kort "lezen! echt goed", een "mwah, viel wel mee" oftewel een "bah, niet aan beginnen, ik ben er zelfs niet door geraakt".

Na bovenstaande paragraaf zou je bijna beginnen denken dat ik van plan ben mijn leven te beteren, nietwaar? Doch! Echter! Dan zal dat toch stap voor stap, boek voor boek moeten gebeuren, vrees ik.

Scott Mariani, dus, en zijn Geheim van de Alchimist. Best wel het lezen waard, vind ik persoonlijk. Geen hoogstaande literatuur, geen nominatie voor boek van het jaar ook, maar een toffe thriller. Ideaal voor fans van Dan Brown en het bijhorende genre. Zeg dat ik het gezegd heb.

Bon. Dat was het dus.

A book a day keeps the doctor away

Of het effectief de dokter weg houdt, durf ik te betwijfelen, maar u begrijpt waar ik heen wil. De bedoeling, liefste vriendjes en vriendinnetjes, is dat ik elke week één boek lees.

Het is een ideetje van Thijs, maar ééntje waar ik me wel in terug kan vinden. Aangezien ik elke (week)dag een dikke twee uur van mijn tijd doorbreng op de trein en aangezien ik die twee uur per dag meestal al lezend doorbreng, lijkt het doel me bovendien behoorlijk haalbaar. Ook al, ik geef het toe, spendeer ik die treintijd soms al slapend. De tijd die 's nachts verspeeld wordt, moet ook worden ingehaald toch? Anyhow, er blijft genoeg tijd over om te lezen.

Eén boek per week dus.

Vanàààààf NU!