Dagdagelijks.

En? Kan je je wat bezig houden? Verveel je je nog niet?

Het is niet de meest gestelde vraag van de voorbije weken, maar het scheelde toch niet veel.

Het antwoord is simpel. Neen, ik verveel me niet. En neen, ik moet me niet 'bezig houden'. Neen, dit is geen lange vakantie. Ik ben ziek. Het enige wat ik tegenwoordig doe is slapen en eten.

Als ik 's ochtends wakker wordt, is het eerste wat ik doe controleren of het lief nog naast me ligt. Zoja, is het te vroeg om op te staan en slaap ik beter nog een paar uur. Indien niet, begin ik aan mijn ochtendroutine.

Het zal voor sommigen misschien too much information zijn, maar mijn ochtenroutine begint, zoals bij zoveel mensen, op het toilet. Het toilet, waar ik me vooral concentreer op het niet omver vallen. Nee, dat is geen grap. Dat is zelfs ook geen overdrijving.

Tegen dat ik mij heb gewassen, aangekleed, m'n haar (of wat er van overblijft) heb gekamd, m'n tandjes heb gepoetst, de trap ben afgedaald en een boterhammetje met boter en kaas heb klaargemaakt zijn we twee uur verder en heb ik amper nog energie over om dat boterhammetje ook effectief volledig op te eten.

Nadat ik van de keukentafel naar de zetel ben verhuisd, val ik meestal terug in slaap totdat iemand me wakker maakt voor het middageten.

's Namiddags maak ik gewoonlijk al wat bewuster mee. Er komt al eens bezoek, ik kan af en toe een babbeltje doen, ik lees al eens een roddelboekje, ik hou mijn vriendjes in het oog via facebook,.. met de nodige powernaps tussendoor. Romans lezen vraagt te veel concentratie, van films of series zie ik enkel het eerste half uur.

Ik vermoed dat de slaperigheid deels in de hand gewerkt wordt door de pijnpleisters die ik opgeplakt krijg, maar het meest frustrerende voor mij persoonlijk is het gebrek aan energie. Als ik opsta uit mijn zetel om naar de keuken te wandelen, moet ik mij daar op een stoeltje neerzetten om op adem te komen. Sta ik te vlug recht of wandel ik te snel, dan wordt het zwart voor m'n ogen.

Niet verwonderlijk, als je weet dat ik qua portie niet meer kan eten dan een kleuter. En hoewel ik mijn best doe om zoveel mogelijk calorieën binnen te krijgen, blijf ik maar afvallen. Ik ben intussen zo'n 10 kg lichter dan deze zomer.

Morgenvroeg ga ik me weer aanmelden in het ziekenhuis voor de derde chemokuur.

Vol goeie moed, maar tegelijk een beetje angstig voor wat komen gaat. Zeggen dat de vorige sessie niet echt is meegevallen, zou een understatement zijn. Zeggen dat het alleen maar beter kan gaan, is wishful thinking. Ik hou het dus maar bij "hopelijk is het snel weer voorbij".

Dankt u.

Ik had getwijfeld of ik het wel zou doen, hier neerschrijven hoe ons leven plots op losse schroeven staat. Of ik het wel zou delen met "de wereld" dat ik ziek ben. Want het is iets persoonlijk, toch? Hoeft het hele internet het dan wel te weten?

Ik vroeg Het Lief of hij er iets op tegen had. Hij haalde z'n schouders op. "Als het je helpt, dan moet je het doen."  Dus schreef ik het van me af en publiceerde.

Nooit had ik verwacht wat zou volgen: een eindeloze stroom berichtjes, mailtjes, briefjes, smsjes, tweets en kaartjes, vol steun en warmte en bemoedigende woorden.

Bemoedigende woorden van familie en vrienden en collega's, maar ook uit onverwachte hoek, van mensen uit een lang (of minder lang) verleden, klasgenootjes, vrienden van vrienden van vrienden (die we elk jaar één keer zien), mailtjes van uit het oog verloren vriendinnetjes, opbeurende kaartjes van neefjes waar ik geen grote woorden van had verwacht, maar die er op het juiste moment toch blijken te zijn. Een enorme lading berichtjes ook van Mensen Van Het Internet, die ik al jaren ken, maar toch ook niet écht en die dan plots toch dichter bij me staan dan ik had verwacht. Steun van onbekenden ook, die hier toevallig komen aanwaaien.

Van de snail mail in de brievenbus, een korte opmerking op facebook, over blogjes vol mooie woorden tot tekeningen van jullie kindjes,.

Bedankt.

Jullie hebben er absoluut géén idee van hoe veel extra kracht jullie woorden me geven.

En plots stort alles in.

"Het is mijn jaar niet."

Het was eruit voor ik het wist en terwijl ik het zei dacht ik aan alle goeie dingen die 2014 al had voortgebracht. Ik had meteen een aardig lijstje klaar, met vele leuke uitstapjes, etentjes, weekendjes weg en uiteraard op kop de geboorte van nichtje Lize.

Ik was gefrustreerd. Na maandenlang sukkelen had ik hulp gezocht bij een chiropractor en het leek alsof ik eindelijk verlost zou raken van m'n rugpijn. En toen kreeg ik 'last' van m'n maag..

We zijn intussen een dikke maand verder en met m'n maag blijkt helemaal niets mis te zijn. De pijn die ik voel in mijn buik, is afkomstig van mijn lever. De vlekken op mijn lever blijken uitzaaiingen van de tumor op m'n alvleesklier en ook m'n longen zijn reeds aangetast.

Alvleesklierkanker of pancreascarcinoom, is een minder vaak voorkomende vorm van kanker. Alvleesklierkanker komt bij mannen tweemaal zo vaak voor als bij vrouwen en maakt ca. 5 % uit van alle gevallen van carcinoom.

Aanvankelijk treden de verschijnselen slechts langzaam op. Verlies van eetlust, gewichtsverlies en stoornissen in de spijsvertering zijn de belangrijkste verschijnselen. De aandoening geeft meestal pas in een zeer laat stadium symptomen (...), waardoor genezing op het moment dat de diagnose wordt gesteld nog maar zelden mogelijk is. De kans dat een patiënt na een jaar nog leeft is 25%.  |bron: Wikipedia| 

"Niet opzoeken op internet", zei de oncoloog.

Exact twee weken geleden zakte de wereld onder m'n voeten weg.

Vorige week startte ik met de chemotherapie.

Vandaag probeer ik onder woorden te brengen hoe ik me voel. Alleen komen de feiten en statistiekjes iets vlotter uit m'n pen.

Ik heb de eerste chemokuur goed doorstaan, denk ik. Ja, ik was mottig. Ja, ik had geen energie. Ik deed een reactie op één van de drie soorten chemo die ik moet krijgen waardoor ik tintelingen en zenuwtrekjes kreeg in al m'n spieren. Zo'n vijf uur lang.
M'n eetlust was weg, de pijnstillers maakten me misselijk en ik heb de laatste drie dagen meer bloedneuzen gehad dan de 30 jaar ervoor.
Maar vandaag schijnt de zon. Ik heb mijn soep gedronken op een stoel, aan de tafel, in plaats van onderuit in de zetel. Ik heb een boekje gelezen, zonder in slaap te vallen. En toen ze van het ziekenhuis belden om te horen hoe het met me ging, kon ik gemeend "goed" zeggen.

Er komt rust in m'n hoofd. Er was wanhoop, en er is nóg wanhoop. Maar er is ook hoop. Er is altijd hoop. Er is geloven dat het goed komt, dat ik er één ben die wel tot die 25% behoor.

Het alternatief is geen optie.

Tip.

De  inspiratie is hier ver te zoeken soms.

Twijfel is er dan weer wel. Over onderwerpen. Over zelfcensuur. Over banaliteiten en intimiteiten.

Er is maar één oplossing. Ik moet dringend het blogboek van Kelly Deriemaeker lezen.



JA BOLLIE, DAT IS EEN HINT, JA!

Ge moest al weg zijn.

Het is al lang geen geheim meer dat Het Lief en ik graag de beentjes onder tafel schuiven op restaurant, zo af en toe.

Nu en dan laat ik jullie daarna eens weten waar en hoe wij ons buikje hebben rond gegeten en dan laten jullie mij dan weer weten dat wij schandalig veel uit eten gaan. Voor wat hoort wat.

Vandaag stel ik vast dat ik jullie nog niet over Bistro Boshuis heb verteld. En dat mijn lieve vriendjes, kan ik niet zomaar laten gebeuren. Ik zal zelfs meer zeggen, Bistro Boshuis is momenteel mijn favoriete restaurant!

Wij zijn er dit jaar al een drietal keer terug geweest en we worden alleen maar enthousiaster.

In 't Boshuis eet je à la carte. De kaart is relatief beperkt - zes voorgerechten, zeven hoofdgerechen en enkele salades - , maar elke maand zijn er andere suggesties en die suggesties, dáár doen we het voor. Deze maand werden we verleid door de Jonge Franse duif met doperwtjes en puree met groene kruiden. Om duimen en vingers bij af te likken.

Verse Garnaalkroketten.

Gerookte schotse zalm met zure room.

King Crab met jonge spinazie, wakame & salsa van tomaat (suggestie)

Jonge Franse duif met doperwtjes en puree met groene kruiden (suggestie).

Fotocredits gaan naar Marijke, fanatiek iPhone-fotografe en aangenaam tafelgezelschap.



Bistro Boshuis

Kasteeldreef 4
8020 Hertsberge

T: 050 70 72 82

Gesloten op woe & do

A little bit of fun in the sun.

Vakantie, dat is boekskes lezen in de zon, koffietjes drinken op het terras en de straten onveilig maken met het fietsje.

Tenminste, zo zit dat in mijn hoofd geprogrammeerd.

Als je pas in augustus verlof neemt, blijkt dat beeld niet altijd te kloppen. Op de eerste dag van mijn verlof is het namelijk beginnen regenen en sindsdien is dat - die ene namiddag zonneschijn niet meegerekend - niet meer gestopt.

Ik had er mij blijkbaar te veel op verheugd, op die boekskes in de zon. I jinxed it for all of us. Mijn excuses.

Deze voormiddag stond er echter wél een stralend zonnetje aan de hemel en dat heb ik dan ook uitgebreid gevierd door mijn kloefen aan te trekken en de moestuin onkruidvrij te maken. Meer slakken gevangen, dan onkruid, dat wel.

Met de kleine vriendjes op stap geweest, ook.

En een dikke biet geoogst, én ook nog een mand aardappelen.

Deze vakantie kan niet meer stuk.

July

Juli, dat is traditioneel niet alleen de maand dat ik verjaar, maar ook de maand van de BBQ's, de eerste mosselen, verjaardags- en trouw- en jubileumfeestjes en het sluipende verlangen naar de welverdiende vakantie.

Juli 2014, dat was WK voetbal en duivelsgekte. Ik kreeg er zelfs Het Lief voor op de foto!





Juli 2014, dat was een verlengd weekendje Maastricht, compleet met concert van André Rieu, flikkenspel, fietstocht (hoera voor elektrische fietsen), en een ritje op een stenen ezel.

Flik met Dossier.

Eventjes uitpuffen op de overzetboot.

M. vond het een topconcert.. :)

Andréetje in zijn autootje.

Flikkendossier bestuderen

Juli 2014, dat was ook de maand waarin ik bevestiging kreeg dat ik na de grote reorganisatie definitief in Brugge zal mogen blijven werken en dus net geen gaatje in de lucht sprong.

Juli 2014 was helaas niet de maand waarin ik eindelijk van mijn rugpijn werd verlost, maar ik weet alvast wel dat met mijn wervelkolom alles in orde is en verdere onderzoekjes staan in de agenda. Hoop doet leven.

Oud?

Ik werd er dertig, vorige week.

Ik heb nog geprobeerd om het te negeren, maar als je op het punt staat dertig te worden wil iedereen dat wel eens onder je neus komen wrijven. Ze moesten me nochtans niet vragen wat ik daar van vond. Ik ben daar maandenlang héél duidelijk over geweest.

I hate it.

Maar zoals een vriendinnetje het 's anderendaags zei: het trekt weg, dat ongemakkelijke, drukkende gevoel. De maanden voordien zijn het ergste, de dag zelf wordt zwaar overschaduwd, maar dan duurt het maar een paar dagen meer voordat je er zelfs niet meer aan denkt.

Ze heeft gelijk gekregen. De enige reden dat dit postje hier nog verschijnt omdat hier al een huilerig stukje gepland stond. Een stukje dat ik vandaag vakkundig heb gewist en vervangen.

Ik ben er dertig. Maar in m'n hoofd nog steeds vijfentwintig.

Smakelijk.

Om duimen en vingers bij af te likken, het avondetenprobeersel van vandaag.  Speciaal voor u (en voor mij, om het later makkelijk terug te vinden): een receptje!

Pasta met kip en spinazie en ricotta!

Benodigdheden voor 4 heel kleine etertjes (want wij hebben met z'n twee alles opgegeten):
- kipfilet in blokjes gesneden
- 240 g spinazie
- olijfolie
- 2 middelgrote uien
- 2 teentjes knoflook
- 200 g ricotta
- peper en zout

Uitleg voor dummies:
Breng een pot water aan de kook voor de pasta.

Verwarm een grote pan op het vuur en bak de kippenblokjes goudbruin. Schep de kip uit de pan en zet aan de kant. Voeg de (gewassen, nog natte) spinazie aan de pan toe en laat al roerend slinken. Schep de spinazie uit de pan.

Voeg de pasta aan het kokend water toe en kook volgens de gebruiksaanwijzing.

Verwarm de olijfolie in de pan en fruit hierin de versnipperde ui en de look tot ze glazig zijn. Breng op smaak en wat peper en zout. Schep de spinazie terug in de pan en meng alles door elkaar.

Giet de pasta af, maar bewaar een beetje van het kookvocht. Schep op een grote schaal en voeg het spinaziemengsel en de ricotta toe. Voeg wat van het kookvocht toe om de saus romiger te maken.

Serveer.

Mmmmmmm.

• 
  

En wat zeggen we dan? Dank u Dimitra!

• Op algemeen verzoek én omdat het te lekker is om niet te delen: hét moussaka recept!

  
  

  Ingrediënten voor een grote ovenschotel:

  
  

  4-5 grote aubergines

  6-7 aardappelen

  500g rundsgehakt (ik heb er meer gebruikt)

  250g Feta kaas

  tomatensap (of passata)

  1 medium ui

  olijfolie, zout, peper, nootmuskaat, oregano

  
  

  Uitleg voor dummies:

  
  

  Snij de aubergines in plakken van ongeveer 1 cm dik en gooi ze in een kom gezouten water voor een uur. Daarna laten uitlekken of droog deppen.

  
  

  De aubergines bakken in olijfolie tot ze zacht zijn.

  
  

  Bedek een paar borden met keukenpapier of serviettes om de gebakken aubergines op te leggen. Laat ze daar 3-4 uur uitlekken. (Wut!? 3-4 uur? Yes indeed, tenzij je als een zottin elk schelletje aubergine wil afdeppen tot het droog is, zoals ik. Een hele rol papier zeg ik u.) Aubergines absorberen namelijk héél veel olie en je wil geen olie in je moussaka.

  
  

  Snij de ui in stukjes en sauteer in de pan met een beetje olie. Voeg het gehakt toe en roer tot het vlees gaar is. Voeg een half kopje tomatensap toe en en heel klein beetje water (je saus moet dik blijven). Of doe zoals ik en kieper er een half kartonnetje tomaten passata in en geen water. Kruiden met peper en zout en daarna een beetje laten pruttelen. Als 't klaar is, van het vuur nemen en een heel klein beetje oregano in doen.

  
  

  Schil de patatjes en snij ze in plakken die ongeveer even dik zijn als je aubergines. Bak ze in olijfolie.
  
  
  Bedek je ovenschotel met een laag gebakken patatjes & bestrooi met zout. Daarop maak je een laag aubergines, die je ook bestrooit met zout. Verspreid de helft van het vlees erover en de verkruimel de helft van de feta. Bedek opnieuw met een laag gebakken patatjes, een laag aubergines, de rest van het vlees en de feta.
  
  
  Maak een bechamelsaus, zoals je altijd bechamel maakt (maar doe er zeker nootmuskaat in!) en giet deze over de ovenschotel. Zet de schotel in een oven op 220°C voor een uur, of totdat de bechamelsaus een beetje bruinig is en pruttelt. Al denk ik dat ik mijn oven maar op 180°C heb afgesteld.
  
  
  Met héél veel dank aan Dimitra, Griekse keukengodin.

Weekmenu :: 9/52

Ik had het hier héél stoer aangekondigd, een paar weken geleden, dat ik weekmenuutjes zou maken.  Al had  ik meteen ook mijn twijfels over het feit of ik me er wel aan zou houden. Die twijfel bleek niet helemaal ongegrond, maar al zeg ik het zelf, ik heb het er toch redelijk vanaf gebracht.

Wat stond er nu op mijn weekmenu-lijstje?

Maandag - Vispapillot met gedroogde tomaten.

Dinsdag - Witloofrolletjes in hesp. Met zelfgekweekte witloof.

Woensdag - Spruitjes uit den hof + worst + patatjes.

Donderdag - Ovenschotel: prei + gehakt + puree

Vrijdag - Risotto met champignons.

Voor zaterdag en zondag plande ik niets, want dan is Het Lief meestal van dienst en Het Lief houdt zich nooit aan plannen die door mij gemaakt worden.

Soms echter zijn er uitzonderlijke weekends waarin er Lottiepetotties komen nieuwjaren. En héél uitzonderlijk wordt er dan ook nog eens een uitzondering gemaakt op de regel dat Het Lief kookt als er bezoek komt.

Op zondag maakte ik moussaka, naar traditioneel Grieks recept, doorgegeven van Griekse moeder naar Griekse dochter naar mij. Het was lekker, ja. En nee, daar zit geen lamsgehakt in, waar halen die gekke Belgen dat toch, rundgehakt is wat je nodig hebt.

Maar we dwalen af. De weekmenu dus. Maandagavond liep die al helemaal fout.

Maandagavond zou ik namelijk alvast de witloofrolletjes maken zodat die dinsdag alleen nog een klein beetje de oven in moesten. Maar terwijl de witloofkweker (= Het Lief) mij zondag nog verzekerde dat er nog witloof genoeg was, bleek die maandag ineens 'nog niet genoeg gegroeid'.

Tot zover de planning dus. Dinsdag aten we de menu van woensdag, woensdag die van donderdag én donderdag.. tja, donderdag werd een probleem, want de menu van vrijdag daar had ik alleen op vrijdag genoeg tijd voor.

Gelukkig was daar de reddende engel, zijnde mijn omaatje, die op donderdag witloof op overschot bleek te hebben en zo aten wij op donderdag de menu van dinsdag. Oef.

Eind goed, al goed.

Maar toch lichtelijk traumatiserend blijkbaar, want ik heb sindsdien geen weekmenu meer gemaakt.

't Jong Gerecht

Twee weken na datum nog review schrijven, 't is waarlijks een schande. Maar de lunch bij 't Jong Gerecht zomaar onbesproken laten zou nog nog een grotere schande zijn.

Daarom, bij deze, een fotoreportage van een gezellige lunch met de Bff. Gelukkig dat Loor er was om mij telkens op tijd te herinneren aan een fotomomentje, want de hapjes waren al in onze magen verdwenen nog voordat ik het fototoestel bovenhaalde.

We kozen 't Groot Gerecht, waarbij we het volgende op ons bord kregen:

BLOEMKOOL

Blauwe raap   |   mizuna   |   citrus   |   parmezaan   |   amandel

PALING

miso   |   pompoen   |   ui   

DUIF

wortel   |   boerenkool   |   veldsla   |   shiitake   |   peer

POMPELMOES

sinaasappel   |   crème brûlée   |   macadamia   

BANAAN

chocolade   |   gin tonic   |   vanille  

4 gangen menu € 45

Het verdict? Fantastische smaken, héél mooie borden, zeer vriendelijke bediening, buikje vol gegeten en zeker voor herhaling vatbaar!
Maar één minpuntje: er waren voor mijn smaak net iets té veel crèmes, zalfjes en toefjes.. op een gegeven moment hebben we er allebei een stuk brood bij genomen omdat het babyvoeding-gevoel toch nét iets te groot werd.


't Jong Gerecht
Langestraat 119
8000 Brugge

T: 050 31 32 32
F: 050 31 34 34

Gesloten op ma, di en zat.middag. Reserveren op zaterdagmiddag kan vanaf 10 personen.

Currently :: 8/52

• Het rota virus is een smerig beest. Ik dacht dat het er zo één was waar kindjes tegen ingeïnt werden en dus niet meer voorkwam, maar blijkbaar is er een soortement rota revivel aan de gang. Een klein blond mannetje met een infuus in zijn gespalkte voetje, niet in staat om recht te staan, het is een hartverscheurend zicht. Ook al blinken zijn oogjes als je binnenkomt en schatert hij het uit als zijn peter zotte kuren uithaalt.

• Mijn oma’tje verhuisde dit weekend. Haar huis is te groot en te oud geworden, het onderhoud werd haar teveel en dus liet ze haar oog vallen op een appartementje op wandelafstand van de noodzakelijke winkels.  Moest er iemand een huis zoeken in Sint-Kruis, ’t is hier te doen.

• Vierdagenweken zijn dan misschien wel zwaar, dag vijf blijkt keer op keer een beloning. Deze week was dat in de vorm van een uitgebreide lunch met de bff in ’t Jong Gerecht in Brugge met aansluitend een rondleiding in hun (intussen al niet meer zo héél erg nieuwe) huisje.

•  De boom is niet meer. Hij ging tegen de vlakte tijdens de zoveelste winterstorm en werd dit weekend vakkundig in stukjes gezaagd en gekapt en gekliefd.

• Onze kippenfamilie werd weer eens uitgebreid dit weekend.  Deze keer kwamen  er twee Araucana kippetjes bij, bekend voor hun blauw/groene eitjes.  We hebben nu in totaal tien kiekjes en een haan lopen.  Ik begin mij zo langzaam aan zo’n crazy cat lady te voelen, maar dan met kippen in plaats van katten.

• Hoera voor onverwachte & ongeplande bezoekjes.  Zo kreeg ik zaterdag een prinses met kattensnoet over de vloer, samen met haar baby broertje en mama en papa. Zondag stond er dan weer een kleine kippen chocoladevriend aan de deur met zijn mama.

• Er werden voornemens gemaakt om weekmenuutjes te maken. Voor de komende week is het opstellen van de menu alvast gelukt, ik ben benieuwd of de uitvoering een even groot succes zal zijn.

Currently :: 7/52

• Sinds een week of drie zijn er op ’t werk nieuwe arbeidsvoorwaarden. Het komt er voor het grootste deel op neer dat de werktijden aangepast werden en het er een groot stuk flexibiliteit is bijgekomen. In mijn geval heb ik de regels zo toegepast dat ik in praktijk een vierdagenweek werk. Dat betekent dus vier dagen flink doorwerken om op de vijfde dag een extra rustdagje te hebben. Win!

Alleen zijn werkdagen van 10 uur niet echt a walk in the park en moet ik nog de discipline kweken om ietsje vroeger te gaan slapen. Kwestie van de aanvallen van migraine tot een minimum te beperken.

• De Volkstuinen hebben hun naam veranderd in Tuinhier. Ik ben persoonlijk niet zo’n fan van de nieuwe naam en spreek het dan ook consequent uit als de Tuin Hier. Desalniettemin (fantastisch woord, desalniettemin) blijven we natuurlijk wél fan van het concept en de boekjes en de lezingen. Over vaste plantenborders, laatst. Note to self: kalk in de helleborus gooien.

• Wegenwerken zijn kak. Zeker als de parkeergarage op ’t werk hierdoor geblokkeerd blijkt en je je auto op straat moet parkeren. Samen met de honderd anderen die hun auto anders ook in de garage parkeren. Mijn parkeerskills gaan er alvast zienderogend op vooruit.

• Armbandjes en tweejarigen, het blijft een ideale combinatie. Je weet dat je goed gekozen hebt als je een kleine kapoen MIJN ARMBAND, MOOI HÉ MAMA hoort gillen. Zelden ook zoveel creativiteit gezien qua tentconstructies.

V-day :: 6/52

Vier de liefde, las ik.  't Is waar, dacht ik. Dat is het vieren waard.

En toch is valentijn mijn dag niet.

't Is niet dat ik niet moet weten van romantische onnozelheden. Integendeel. I'm a sucker for love. Ik huil tranen met tuiten bij elk min of meer romantisch momentje in een film, of in een boek. Maar hoor of zie ik dezelfde situatie in het echte leven dan rollen m'n ogen bijna uit hun kassen.

Valentijn, dat is commercie, zegt mijn hoofd. Want rationeel, dat ben ik ook.

Tegelijk ben ik pissig dat die pipo's van de voetbalbond uitgerekend op Valentijnsdag een match moesten plannen en mijn lief dus niet thuis was die avond. Zo hypocriet ben ik dan weer wel.

Vier de liefde, zei ze. En ik droomde ineens van dinertjes bij kaarslicht, confetti en rozenblaadjes op ons bed.

Maar de poetsvrouw komt pas op woensdag en volgens mij maken rozenblaadjes vlekken.

Klantenkaart 2.0

Deze week kreeg ik bij de slager een nieuwe klantenkaart in m'n handjes geduwd.

Het vorige kaartje was een dubbelgevouwen kartonnetje waar je stickertjes op moest kleven. Per 5 euro kreeg je een stickertje en als de kaart vol was kreeg je een kilo gehakt. Of worst. Of nog andere dingen, maar ik nam altijd gehakt of worst. Wij eten graag gehakt en worst.

We dwalen af. Ik kreeg dus een nieuwe klantenkaart. Ik kreeg een digitale klantenkaart, een Qustomer kaart om precies te zijn. Jawel, onze beenhouwer is mee met zijn tijd.

Op het kaartje staat een QR code afgebeeld, die je in de winkel kan scannen op een tablet de in-store iPad. Je spaart puntjes bij elk bezoek, zoals met elke andere klantenkaart en spaart voor een voordeel.
Bovendien kan je ook ten allen tijde  je puntentotaal raadplegen op de website of op je smartphone.

Beter zelfs, als je helemaal geen kaart wil, kan je de kaart gewoon op je smartphone zetten en de app gebruiken.

Maar wat ik zelf het allergrootste voordeel vind is dat je deze kaart ook nog bij andere (deelnemende) handelszaken kan gebruiken. Al je klantenkaarten samen gecentraliseerd in één app? Awesome!

Jammer genoeg zijn er momenteel nog niet zo héél veel winkels die deze kaart gebruiken, al heb ik er in onze buurt toch al een paar teruggevonden waar wij regelmatig komen. Ik kan alleen maar hopen dat er snel meer handelaars op de kar springen, want ik ben al helemaal overtuigd.

Weekendje Weg :: 5/52

Een weekendje weg met de vriendjes, met de hele bende in een huisje, we hadden het er al veel over gehad de afgelopen jaren, maar écht afspreken dat kwam er maar niet van. Omdat onze agenda's moeilijk op elkaar afgestemd raken, maar ook omdat we nooit een geschikt logement vonden. Acht volwassen en (intussen) zes kinderen huisvesten, zonder te moeten inboeten aan privacy of comfort, het is niet evident.

Toen we eind vorig jaar dus lucht kregen van de luxueuze Chalet Ardennes werd er niet geaarzeld en op een paar dagen tijd hadden we zowel een datum als een reservatie vastgelegd. Een ongezien staaltje organisatietalent.

Een weekje voor vertrek kwamen we met het vrouwvolk nog eens samen om wat details te bespreken (lees: te zorgen dat er genoeg eten en drank voorzien is), maar voor de rest lag de planning van het weekend volledig open. Geen verplichte uitstapjes dus, we zouden wel zien waar we uitkwamen. Een uitgangspunt dat een groot succes bleek.

Op vrijdagavond kwamen we allen op een verschillend uur toe. De ene moest wat langer werken, de andere stond wat langer in de file,..  Wij kwamen als allerlaatste toe op onze bestemming en kregen dus de laatst overgebleven kamer toegewezen: de luxekamer; met massagetafel, infraroodcabine én overdekt terras.
Had ik al gezegd dat wij de allerbeste vriendjes hebben?

Het weekend werd ingezet met muziek, aperitief met bubbels en croques én zoals aangekondigd werd eten en drinken zo'n beetje de rode draad doorheen ons tripje Ardennen.

We vulden onze dagen met uitgebreid ontbijten, korte maar modderige wandelingetjes, aperitieven, spaghetti eten, een ongepland uitstapje naar Riveo (verrassend kindvriendelijk), aperitieven en gourmetten. We kroonden een Grote Dalmuti (met capsones), speelden pool en airhockey, keken een filmpje of gingen naar de grotten van Hotton, aperitiefden nog een beetje meer en maakten pizza voor in de houtgestookte pizza-oven (die we te laat aanmaakten). Er was ook een mini disco party, de hottubs werden getest en goedgekeurd en afsluiten deden we met een zéér uitgebreide kaasschotel.



De luxe chalet was alles wat je van een luxe chalet verwacht. Vier slaapkamers met elk dubbel bed en eventueel ook stapelbed, twee badkamers met elk een douche en een ligbad, een gigantische leefruimte met een gigantische flatscreen en uitgebreide filmcollectie, een keuken met alle benodigdheden, een speelkamer met pooltafel, airhockey, tv met playstation (en kast vol games), een groot afgesloten terras, twee hot tubs, een pizza-oven, bbq's, wifi, ..  Alle beloftes werden waargemaakt.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat we in mei nog eens terug gaan.

Dolce far niente :: 4/52

Dat ik toch wel best een paar dagen rust zou nemen, zei hij, meneer doktoor. Dat er vocht in mijn oren zat en etter en slijm in mijn keel. Dat m'n klieren opgezet zijn en m'n sinussen verstopt. En dat m'n ademhaling piept. Om van die zware hoest nog maar te zwijgen. Virale infectie. Of griepale infectie, als je wil.

Dus rustte ik. Dronk ik een halve fles hoestsiroop. Sprayde spul in m'n neus. Sliep een beetje. Probeerde een boekje te lezen (concentratievermogen null). En verveelde me steendood.



Drie dagen rust, zei meneer doktoor. Dus op dag vier trok ik gezwind weer naar kantoor, om aansluitend ook nog eens met The Ladies af te spreken om ons weekendje Dardennen te regelen. Gelukkig had ik nog een dagje verlof op overschot om te bekomen.

Soms blijkt een weekend zonder grote plannen ineens de hemel op aarde te zijn. Zo vulde ik een leeg weekend met uitslapen, koffietjes drinken, kleertjes shoppen, pannekoeken eten en kippetje observeren. Ik genoot van een zondagochtendaperitiefje met het lief, van het zonnetje, het eerste bloeiende bloemetje en een onverwacht bezoekje van m'n metekindje.

Mottigheid troef :: 3/52

Keelpijn, hoofdpijn, hoesten, snotteren, rochelen, migraine.. het was er allemaal bij vorige week en ik heb zo de indruk dat het voor volgende week nog een beetje meer van hetzelfde zal zijn.

Ik sleepte me naar 't werk en 's avonds weer terug naar huis, ik deed op zaterdag nog een effort voor de was en de plas én ik vierde nog de verjaardag van de schoonpapa met een uitgebreid dinner (waarvan ik jammergenoeg de helft van heb doorgeschoven naar het Lief), maar zondag was het ineens over en uit.

Koffie met geschuimde melk en warme melk met honing to the rescue. En toch eens langs meneer doktoor.

Week 3

We zijn drie weken ver en dat begint hier alweer te slabakken.. Niemand die daar nog verbaasd over is.

Vorige week vonden we voor het eerst sinds lange tijd terug elke dag twee eitjes in het kippenhok. In mijn hoofd betekent dat dat de dagen weer langer worden (wat ook écht zo is, hoera!) én dat het dus bijna lente is. Lente, ja. Laat mij gerust, in mijn hoofd is alles altijd een beetje mooier.



Verder ging ik ook nog werken, bracht ik een bezoekje aan de tandarts, aten we kerremelkpetatjes (snelrecept: schil en kook patatjes, stamp ze, giet er karnemelk over, roer, kruid en eet op), deed ik mezelf een grote doos Ferrero Rocher cadeau (verslaving #732), verging ik van de rug/nek/hoofdpijn en sloot ik een ongelofelijke rotdag toch af met glimlach dankzij een stralend winterzonnetje.



Het weekend zat bol van de nieuwjaars- en verjaardagsfeestjes, waar ik alweer geen foto's hebben genomen. Geen beeldmateriaal dus van lachende gezichtjes, noch van enthousiast cadeautjes openen. Ook niet van de vele hapjes en gerechtjes en dessertjes die ik binnenspeelde.

Bij deze, mijn goede voornemen voor volgende week: meer foto's nemen.