Afscheid van een mooie vrouw

Evelien is deze ochtend thuis overleden.  Bedankt iedereen voor de vele berichten en uitgebreide steun in de laatste moeilijke periode.  Het betekende bijzonder veel Evelien!

#teamevelien #wezijnervoorjullie #support 

Story of my life. Oftewel: update.

Down and up and down. And up and down again. En dan plat op m'n gezicht.  De perfecte samenvatting van 2015 tot zover.

De chemokuren zijn een uitputtingsslag. De eerste kuur van dit jaar resulteerde in acht dagen mottigheid en overgeven. De negende dag werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Het overgeven ging gewoon door, maar ik stopte met de dagen te tellen. Zelfs toen ik bij de dokter werd binnengerold (in een rolstoel, ja, stappen is al lang verleden tijd), overstemden mijn braakgeluiden zijn uitleg. Opname dus, in isolatie. En antibiotica. En vocht, want uitdroging. En een zakje of twee bloed. En een spuitje zodat het beenmerg witte bloedcellen zou aanmaken. En bloedanalyses. En scans. Deze keer ook van mijn hoofd, want kijk, daar zit die tumor dus blijkbaar ook.

In isolatie ziet je bezoek er trouwens uit als volgt:



Hij zit dus in m'n hoofd ook, die tumor, maar volgens de neuroloog niet op cruciale plaatsen, dus radiotherapie is nog even niet aan de orde. Ook al omdat deze niet kan gecombineerd worden met de chemo en dat we het ons niet kunnen permitteren de chemo op te schorten, aangezien m'n lever (nog steeds) in kritieke toestand is. Een koude douche, maar niets aan te doen, dus slikken en verder gaan.

Jammer genoeg kon ik ook na een week ziekenhuis nog steeds geen eten binnen houden en bleef ik maar afvallen. Het was hoog tijd voor een drastische beslissing: sondevoeding. Sinds half januari wordt ik 's nachts "bijgevoederd" via een PEG-sonde. Kort uitgelegd: er steekt een buis door m'n buik die recht m'n maag in gaat en elke avond hangt de thuisverpleegster daar een zak "voedsel" aan, die zo'n 1800 calorieën bevat. Die 1800 calorieën zouden moeten overeenkomen met mijn dagelijks aanbevolen hoeveelheid zodat ik principe niet meer hoef te eten. Alles wat ik wel nog eet is mooi meegenomen. Wonder boven wonder, sinds ik die sonde heb, kan ik terug vanalles eten én ook binnen houden. Win-win!

Alleen. De chemokuren blijven een uitputtingsslag. Dagenlang afzien, overgeven, en slapen.
Ik krijg mijn chemokuren om de twee weken. Drie dagen chemo, zes dagen recupereren, een paar betere dagen en dan alles opnieuw van voor af aan.

Vorige week moest ik opnieuw op controle. Scans van hoofd, buik en longen, bloedanalyses, de hele santenboetiek. Er zijn geen dramatische veranderingen aan het licht gekomen. Maar positief was het nieuws ook niet. De chemo die ik tot nu toe kreeg, is enorm zwaar, eigenlijk de zwaarste die ze hebben. Die chemo heeft z'n nut bewezen. Vier maanden lang is ze er in geslaagd om de tumor in bedwang te houden en ervoor te zorgen dat ze niet verder is gegroeid. Maar na vier maanden zijn we op het punt gekomen dat ze me meer kwaad dan goed doet. Ik recupereer niet meer.

Binnenkort krijg ik dus een andere chemo, nl. de klassieke behandeling, die ze bij pancreaskanker in 90% van de gevallen voorschrijven. Deze zou minder bijwerkingen hebben, minder braken veroorzaken en ook minder tot haaruitval leiden (je hoort me al hopen dat m'n haar terug groeit, ja). Ze zou me met andere woorden ook terug wat meer levenskwaliteit moeten kunnen bieden.

De dagen languit in m'n zetel beginnen door te wegen. Dankzij m'n pijnpleisters is de pijn grotendeels onder controle, maar het gebrek aan energie en het ziek zijn heeft m'n spieren doen wegsmelten als sneeuw voor de zon, elke stap die ik zet voelt als een marathon, waardoor mijn bed, de zetel en het toilet de enige plaatsen zijn waar ik kom. Ik heb tussen chemokuren gemiddeld vier dagen dat ik me goed genoeg voel om bezoek te ontvangen en daarbuiten is het internet is zowat mijn enige verbintenis met de buitenwereld.

Gelukkig heb ik de meest fantastische vrienden ooit, die vanuit het niets, zomaar, een overvloed van liefde op me af sturen. Ik geef toe dat ik het niet droog heb gehouden, maar m'n hart werd er wel ongelofelijk warm van! Ik zal aan het eind dan misschien niet lang geleefd hebben, ik heb blijkbaar wel al veel hartjes veroverd!

Dankt u.

Ik had getwijfeld of ik het wel zou doen, hier neerschrijven hoe ons leven plots op losse schroeven staat. Of ik het wel zou delen met "de wereld" dat ik ziek ben. Want het is iets persoonlijk, toch? Hoeft het hele internet het dan wel te weten?

Ik vroeg Het Lief of hij er iets op tegen had. Hij haalde z'n schouders op. "Als het je helpt, dan moet je het doen."  Dus schreef ik het van me af en publiceerde.

Nooit had ik verwacht wat zou volgen: een eindeloze stroom berichtjes, mailtjes, briefjes, smsjes, tweets en kaartjes, vol steun en warmte en bemoedigende woorden.

Bemoedigende woorden van familie en vrienden en collega's, maar ook uit onverwachte hoek, van mensen uit een lang (of minder lang) verleden, klasgenootjes, vrienden van vrienden van vrienden (die we elk jaar één keer zien), mailtjes van uit het oog verloren vriendinnetjes, opbeurende kaartjes van neefjes waar ik geen grote woorden van had verwacht, maar die er op het juiste moment toch blijken te zijn. Een enorme lading berichtjes ook van Mensen Van Het Internet, die ik al jaren ken, maar toch ook niet écht en die dan plots toch dichter bij me staan dan ik had verwacht. Steun van onbekenden ook, die hier toevallig komen aanwaaien.

Van de snail mail in de brievenbus, een korte opmerking op facebook, over blogjes vol mooie woorden tot tekeningen van jullie kindjes,.

Bedankt.

Jullie hebben er absoluut géén idee van hoe veel extra kracht jullie woorden me geven.

Weekendje Weg :: 5/52

Een weekendje weg met de vriendjes, met de hele bende in een huisje, we hadden het er al veel over gehad de afgelopen jaren, maar écht afspreken dat kwam er maar niet van. Omdat onze agenda's moeilijk op elkaar afgestemd raken, maar ook omdat we nooit een geschikt logement vonden. Acht volwassen en (intussen) zes kinderen huisvesten, zonder te moeten inboeten aan privacy of comfort, het is niet evident.

Toen we eind vorig jaar dus lucht kregen van de luxueuze Chalet Ardennes werd er niet geaarzeld en op een paar dagen tijd hadden we zowel een datum als een reservatie vastgelegd. Een ongezien staaltje organisatietalent.

Een weekje voor vertrek kwamen we met het vrouwvolk nog eens samen om wat details te bespreken (lees: te zorgen dat er genoeg eten en drank voorzien is), maar voor de rest lag de planning van het weekend volledig open. Geen verplichte uitstapjes dus, we zouden wel zien waar we uitkwamen. Een uitgangspunt dat een groot succes bleek.

Op vrijdagavond kwamen we allen op een verschillend uur toe. De ene moest wat langer werken, de andere stond wat langer in de file,..  Wij kwamen als allerlaatste toe op onze bestemming en kregen dus de laatst overgebleven kamer toegewezen: de luxekamer; met massagetafel, infraroodcabine én overdekt terras.
Had ik al gezegd dat wij de allerbeste vriendjes hebben?

Het weekend werd ingezet met muziek, aperitief met bubbels en croques én zoals aangekondigd werd eten en drinken zo'n beetje de rode draad doorheen ons tripje Ardennen.

We vulden onze dagen met uitgebreid ontbijten, korte maar modderige wandelingetjes, aperitieven, spaghetti eten, een ongepland uitstapje naar Riveo (verrassend kindvriendelijk), aperitieven en gourmetten. We kroonden een Grote Dalmuti (met capsones), speelden pool en airhockey, keken een filmpje of gingen naar de grotten van Hotton, aperitiefden nog een beetje meer en maakten pizza voor in de houtgestookte pizza-oven (die we te laat aanmaakten). Er was ook een mini disco party, de hottubs werden getest en goedgekeurd en afsluiten deden we met een zéér uitgebreide kaasschotel.



De luxe chalet was alles wat je van een luxe chalet verwacht. Vier slaapkamers met elk dubbel bed en eventueel ook stapelbed, twee badkamers met elk een douche en een ligbad, een gigantische leefruimte met een gigantische flatscreen en uitgebreide filmcollectie, een keuken met alle benodigdheden, een speelkamer met pooltafel, airhockey, tv met playstation (en kast vol games), een groot afgesloten terras, twee hot tubs, een pizza-oven, bbq's, wifi, ..  Alle beloftes werden waargemaakt.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat we in mei nog eens terug gaan.

The Broken Circle Breakdown

Ik ga graag naar de film, ik. Altijd graag gedaan. Toen ik op kot zat in Gent, ging ik zo goed als elke week naar de cinéma. Tegenwoordig komt het er nochtans bijna niet meer van. Uit tijdsgebrek, zou ik kunnen zeggen, maar eerlijk is eerlijk, eigenlijk ben ik gewoon te gierig om er 9 euro voor neer te tellen.

Veel dank dus aan de Standaard, voor het gratis ticket voor The Broken Circle Breakdown.

‘The Broken Circle Breakdown’ is een intens melodrama, vol passie en muziek. Over hoe liefde het noodlot overwint, en soms ook niet.

Het citaat hierboven beschrijft de film eigenlijk perfect, meer heb ik er niet aan toe te voegen. Dat ik zéér onder de indruk ben van de acteerprestaties van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh, dat wel. Maar ik heb nog steeds de woorden niet gevonden om te beschrijven welk gevoel ik er van kreeg.

Tranen met tuiten heb ik geweend gisteren. Zakdoeken vol gesnotterd ook. Ik ben in stilte naar buiten gewandeld en naar huis gereden. Ik ben nog steeds verdoofd.

Lieve vriendjes alsjeblieft, als je een beetje filmliefhebber bent, ga dan kijken.

Magic?

Van de film op zich was ik niet écht onder de indruk, maar de blote kont van Channing Tatum mag gerust gezien worden!

Waar ik eigenlijk nog het langst van wakker heb gelegen na onze vrouwenavond? Die neus.. die heb ik dus écht niet gezien.. 

;-)

Maat! Gasten! Vriendjes! Vriendinnetjes! Jullie kunnen niet geloven hoe snel de tijd voorbij vliegt!

(Of misschien ook wel, maar laten we even lekker doen alsof ik de enige ben die dit ervaart. Dankt u.)

Niet alleen heb ik intussen dat rotexamen achter de rug, ik ging intussen ook op teambuilding (fietsen!), ik vierde de vrijgezellendag/nacht van mijn beste vriendinnetje, ik fietste mezelf een blauwe kont én (!) ons huis, dat we intussen ook "ons huis" noemen en niet langer "de bouw", staat klaar om gevloerd te worden! Hoera!!

Dat examen, daar kan ik kort over zijn: ik heb er geen goed gevoel bij. Ik weet niet precies hoe slecht het zal uitdraaien, maar ik zal wel héél blij zijn als ik geslaagd blijk te zijn.

Die teambuilding, daar kan ik eigenlijk ook best wel kort over zijn: ik heb mij supergoed geamuseerd. Ik had vooraf gevreesd voor een hels tempo en een falende conditie, maar dat bleek wondergoed mee te vallen.

 We reden 53 km, gespreid over een hele dag, met de nodige tussenstops, dus ik heb echt op m'n gemakje de finish gehaald. Het gemiddelde tempo heeft dan ook de 15 km/uur niet overschreden. Ik had zelfs adem genoeg om onderweg honderduit te kletsen met de collega'tjes. Alleen jammer dat het weer niet echt meezat en dat we bij de eerste stop al helemaal doorweekt waren. Niet dat dat de sfeer beïnvloed heeft uiteraard.

Om de spierpijn geen kans te geven, ben ik de dag erna onmiddellijk weer op de fiets gekropen tijdens de vrijgezellen van Loor. Of beter: de go-cart. Er stond een sterke wind aan zee en in Duinbergen zijn er écht steile hellingen, dus een fietshelm kwam van pas. We kregen een lekkere saucice in de Smisse, we hebben superlekker Mexicaans gegeten in Carello (een absolute aanrader!) en we hadden ook een rondje meifoor gepland, waar we, hoewel er niet veel te beleven viel, toch een kanten onderbroekje scoorden. De avond eindigde in de Republiek, waar de mojito's en de cosmopolitans rijkelijk vloeiden. Voor we het wisten was het nacht en plots bleek het ook al ochtend te zijn. Ochtend betekent ontbijt en in het gezelschap van een sympatieke dame van Sabena en een spaanse Señorita smaakt een pistoletje nóg eens zo lekker! Ik zou u foto's kunnen laten zien, maar het is zo plezant meisjes nieuwsgierig te maken. En te houden.

comedy

Weekends zijn bijzondere dagen. Je kijkt er een hele week verlangend naar uit en op vrijdagavond kom je met een gelukzalige glimlach op je gezicht thuis.

Het is weekend.

En om die weekends zo lang mogelijk te laten duren, stamp je ze vol met gezellige uitjes, nuttige afspraken en feestjes. Zo werd er zaterdag volop gegeten en gedronken en ge-barbecue-ed met de hele familie om mijn allerliefste oma te vieren en om een nieuw huisje in te wijden.
Diezelfde avond trokken mijn liefje en ik ook naar JOEkes Live XL met een hoop vriendjes. Ik kan u verzekeren, het was de moeite. Toppers van de avond: Henk, Gili en Xander.

Alleen jammer dat mijn ribben het zwaar te verduren kregen door al dat lachen.

Petite Dix

Het was deze namiddag weer heerlijk bijbabbelen, Tien. Ik heb het vandaag tientallen keren gezegd, maar ik meen het dan ook: elkaar 4 maanden niet zien is veel te lang. Schaam op mij en op onze veel te drukke levens! En leve de jeneverkes!

HEBBES!

Akkoord, we hebben tien minuten moeten aanschuiven in de gietende regen en zo'n drie kwartier niet-in-de regen (lees: binnen), maar we hebben ze!

De kaarten voor de bekerfinale tussen Club Brugge en Standard in de Heizel, that is.

Met tien zullen we zijn, in twee voitures naar Brussel. En we zullen zingen over blauw en zwart en fcbtjes en zo. Ik kijk er nu al naar uit. Aja, er is mij een hamburger beloofd!


O ja, dat we gaan winnen is trouwens een vaststaand feit. Ik ga namelijk mee om te supporteren en bij vorige gelegenheden is al gebleken dat het dan niet kan misgaan.

Nabeschouwing

Wat me toch nog even van het hart moet..

Zaterdagavond was de max!

Akkoord, de Duvels zullen er ook wel aan geholpen hebben, maar toch.. Om één of andere reden was het er precies anders dan anders. Minder zinloos geleuter en meer gesprekken. Geen halfslachtig diepzinnig gedoe, maar gewoon praten en bijleren en ideeën uitwisselen en mekaar leren kennen en uitvragen en hersenkronkels delen. En tegelijk veel lachen en leute maken vaneigens.

Meer van dat!