Ge moest al weg zijn.

Het is al lang geen geheim meer dat Het Lief en ik graag de beentjes onder tafel schuiven op restaurant, zo af en toe.

Nu en dan laat ik jullie daarna eens weten waar en hoe wij ons buikje hebben rond gegeten en dan laten jullie mij dan weer weten dat wij schandalig veel uit eten gaan. Voor wat hoort wat.

Vandaag stel ik vast dat ik jullie nog niet over Bistro Boshuis heb verteld. En dat mijn lieve vriendjes, kan ik niet zomaar laten gebeuren. Ik zal zelfs meer zeggen, Bistro Boshuis is momenteel mijn favoriete restaurant!

Wij zijn er dit jaar al een drietal keer terug geweest en we worden alleen maar enthousiaster.

In 't Boshuis eet je à la carte. De kaart is relatief beperkt - zes voorgerechten, zeven hoofdgerechen en enkele salades - , maar elke maand zijn er andere suggesties en die suggesties, dáár doen we het voor. Deze maand werden we verleid door de Jonge Franse duif met doperwtjes en puree met groene kruiden. Om duimen en vingers bij af te likken.

Verse Garnaalkroketten.

Gerookte schotse zalm met zure room.

King Crab met jonge spinazie, wakame & salsa van tomaat (suggestie)

Jonge Franse duif met doperwtjes en puree met groene kruiden (suggestie).

Fotocredits gaan naar Marijke, fanatiek iPhone-fotografe en aangenaam tafelgezelschap.



Bistro Boshuis

Kasteeldreef 4
8020 Hertsberge

T: 050 70 72 82

Gesloten op woe & do

A little bit of fun in the sun.

Vakantie, dat is boekskes lezen in de zon, koffietjes drinken op het terras en de straten onveilig maken met het fietsje.

Tenminste, zo zit dat in mijn hoofd geprogrammeerd.

Als je pas in augustus verlof neemt, blijkt dat beeld niet altijd te kloppen. Op de eerste dag van mijn verlof is het namelijk beginnen regenen en sindsdien is dat - die ene namiddag zonneschijn niet meegerekend - niet meer gestopt.

Ik had er mij blijkbaar te veel op verheugd, op die boekskes in de zon. I jinxed it for all of us. Mijn excuses.

Deze voormiddag stond er echter wél een stralend zonnetje aan de hemel en dat heb ik dan ook uitgebreid gevierd door mijn kloefen aan te trekken en de moestuin onkruidvrij te maken. Meer slakken gevangen, dan onkruid, dat wel.

Met de kleine vriendjes op stap geweest, ook.

En een dikke biet geoogst, én ook nog een mand aardappelen.

Deze vakantie kan niet meer stuk.

July

Juli, dat is traditioneel niet alleen de maand dat ik verjaar, maar ook de maand van de BBQ's, de eerste mosselen, verjaardags- en trouw- en jubileumfeestjes en het sluipende verlangen naar de welverdiende vakantie.

Juli 2014, dat was WK voetbal en duivelsgekte. Ik kreeg er zelfs Het Lief voor op de foto!





Juli 2014, dat was een verlengd weekendje Maastricht, compleet met concert van André Rieu, flikkenspel, fietstocht (hoera voor elektrische fietsen), en een ritje op een stenen ezel.

Flik met Dossier.

Eventjes uitpuffen op de overzetboot.

M. vond het een topconcert.. :)

Andréetje in zijn autootje.

Flikkendossier bestuderen

Juli 2014, dat was ook de maand waarin ik bevestiging kreeg dat ik na de grote reorganisatie definitief in Brugge zal mogen blijven werken en dus net geen gaatje in de lucht sprong.

Juli 2014 was helaas niet de maand waarin ik eindelijk van mijn rugpijn werd verlost, maar ik weet alvast wel dat met mijn wervelkolom alles in orde is en verdere onderzoekjes staan in de agenda. Hoop doet leven.

Oud?

Ik werd er dertig, vorige week.

Ik heb nog geprobeerd om het te negeren, maar als je op het punt staat dertig te worden wil iedereen dat wel eens onder je neus komen wrijven. Ze moesten me nochtans niet vragen wat ik daar van vond. Ik ben daar maandenlang héél duidelijk over geweest.

I hate it.

Maar zoals een vriendinnetje het 's anderendaags zei: het trekt weg, dat ongemakkelijke, drukkende gevoel. De maanden voordien zijn het ergste, de dag zelf wordt zwaar overschaduwd, maar dan duurt het maar een paar dagen meer voordat je er zelfs niet meer aan denkt.

Ze heeft gelijk gekregen. De enige reden dat dit postje hier nog verschijnt omdat hier al een huilerig stukje gepland stond. Een stukje dat ik vandaag vakkundig heb gewist en vervangen.

Ik ben er dertig. Maar in m'n hoofd nog steeds vijfentwintig.