Saturday

Zaterdagochtend, half negen. De wekker gilt "Opstaan!", maar mijn hoofd schreeuwt "NEEEEE!"
In de verte hoor ik de radio spelen, na een tijdje herken ik Seven Nation Army. M'n hand dwaalt over het nachtkastje. De wekker zwijgt, de radio neemt het over, dichtbij deze keer.

Als ik eindelijk een oog open krijg, blijkt dat er al een straaltje zon binnenvalt.

ZON.

Tijd om op te staan.

Tijd om met het gezicht naar de zon te staan.

Tijd om... Hé, daar heb je het lief. Buiten. En zijn papa en opa. Ook buiten. Met dikke jassen en rode neuzen en een berg plantjes en een haag die steeds maar langer wordt.

Tijd voor koffie. Maar eerst nog een warme douche. En dan koffie. En dan kan het weekend écht beginnen.

Licht in de duisternis.

Omdat we intussen toch al december zijn. Omdat het 's ochtend als we toekomen nog pikdonker is en 's avond als we terug naar huis vertrekken alweer minstens even duister. Omdat we graag lichtjes zien. En eigenlijk nog het meest van al omdat het gewoon supergezellig is.

Daarom hebben wij ons mini-kerstboompje op het werk alweer opgezet.

Ode aan de dienstencheque

Ik ben fan, ik, van de dienstencheque. De beste uitvinding sinds die van de smartfoon, vind ik persoonlijk.

Ooit, lang geleden, toen wij zo'n tweetal weken met z'n tweetjes samenwoonden, beslisten wij om 'de kuis' uit te besteden. Omdat kuisen nu eenmaal niet onze hobby is, omdat we betere dingen te doen hebben in 't weekend en ook wel omdat we gewoon een lege fakke zijn.

Ik moet u dat eigenlijk allemaal niet uitleggen, ik kom gewoon graag thuis in een proper huis en als ik zelf kuis is het bijlange zo snel zo proper niet. Of dat is toch de bedoeling. De ene poetsvrouw is namelijk de andere niet én ik kan het weten, want ik heb er intussen al een heel leger versleten. Als ze al niet op voorhand versleten waren.

Sinds de komst van onze nieuwe poetsvrouw echter, leef ik op wolkjes. Onze nieuwe poetsvrouw is een droom. Onze nieuwe poetsvrouw, die zorgt er in vier luttele uurtjes niet alleen voor dat ons huisje van top tot teen blinkt (inclusief de garage, jawel!), die lapt ook nog eens de ramen. Zomaar. Zonder extra instructies of zonder dat ik dat had gevraagd ofzo. Ik kan u verzekeren, dat zorgt voor vreugde-uitbarstingen als je 's avonds thuiskomt.

Nu alleen hopen dat ze van al dat gestoef niet gaat lopen.

Amnesia

Ik dacht, ik doe eens zot. Ik stop een minuut of tien vroeger met werken en dan ben ik een half uur vroeger thuis. Win-win. Als het ware.

Was ik toch wel vergeten dat ik DE TREIN moet nemen om thuis te raken..

Zomer in je glas.

U heeft nog vanalles van mij tegoed, hier. Vertelsels. Reclaam. Meningen. Verzuchtingen. Klaagzangen. Gejubel. Vanalles en nog wat, eigenlijk.

Maar hetgeen ik hier al het langst (en ik geef toe: té lang) heb laten wachten, is mijn ongezouten mening over Somersby.

Toen ík voor het eerst over Somersby hoorde, was het nog volop zomer. Of wat voor zomer moest doorgaan. Toen ik voor het éérst over Somersby hoorde, woonde ik nog op een appartementje, zelfs. Toen ik voor het állereerst over Somersby hoorde, dacht ik: "uh, watte?".

En volgens mij denken de meesten onder jullie nu hetzelfde.

Somersby, lieve vriendjes, bleek onder de categorie "drank" te vallen, meerbepaald onder de subcategorie "met alcohol". Dus toen men mij vroeg of ik een kistje wilde ontvangen om proeverij te houden, zei ik uiteraard: "laat maar komen!".

En zo geschiedde, bij wijze van instuif-pakketje, stond er op dag twee in ons nieuwe huis, een kratje Somersby aan de deur. Dat uiteraard enthousiast werd uitgepakt. Ik heb er zelfs een hele reeks foto's van gemaakt. Misschien zelfs een filmpje.

Daarna gingen er een paar dagen voorbij. En na die dagen gingen er een paar weken voorbij. En toen plots, onverwachts, eind augustus scheen de zon. Zomaar. Midden in de zomer, zeg! Diezelfde dag ging ik voor de allereerste keer in mijn leven vrijwillig gaan sporten. Van een mijlpaal gesproken! Maar tegelijk helemaal naast de kwestie.

Het punt is, dat op die zomerse dag in augustus, mijn lief mij zat op te wachten op ons (geïmproviseerde) terras. Met de zomer in zijn glas. Of fles. En toen hebben wij 'geklinkt' en geproeft en gesmakt en gedronken. En er een chipke bij gegeten.

En ik zei tot het lief dat het precies toch wel lekkerder was dan ik had verwacht. En fris en fruitig. Veel lekkerder dan appletise en consoorten. En het lief bromde terug dat hij toch nog liever een fris pintje drinkt, maar dat het er wel mee door kon. Dus ik kwam tot de conclusie: vrouwendrank. Maar wel lekker.

Ik heb er lang over nagedacht. Wat moet ik zeggen? Wat kan ik zeggen? Hoe kan ik verwoorden wat ik voel? Welke woorden zeggen wat ik denk?

Ik heb m'n woorden gewikt en gewogen.

Ik zeg niets.

Er zijn geen woorden die je terug brengen. Geen woorden die je ooit kunnen vervangen. Geen woorden die de leegte kunnen vullen. Er zijn geen woorden om de pijn weg te nemen. Of het gemis. Er zijn geen woorden die genoeg troost brengen. Of steun.

Vergeef me dus dat ik niets zég, maar weet dat ik aan je denk.

Leven als een trein. Ofzo.

Soms raast het leven als een stoomtrein voorbij en...

Wat een stomme zin. Raast een stoomtrein voorbij? Zijn stoomtreinen niet net ongeloofijk traag?

Soms Vraag ik mij af waarom ik mij zo'n dwazigheden afvraag. Wie kan het wat schelen of stoomtreinen vlug of traag vooruit gaan.

Daarbij, wie vergelijkt zijn leven nu met een trein..

Alhoewel.

Onverwachte vertragingen. Onaangekondigde omwegen. Nooit zeker zijn of je wel raakt waar je wil raken. Regelmatig een technisch defect..

Best vergelijkbaar eigenlijk.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Ergernis

Alsof het nog niet erg genoeg was dat de Jack Mussel van de buren op onbewaakte momenten toertjes komt lopen in onze living, komt dat rotbeest blijkbaar op nachtelijke uren ook nog eens tegen onze voordeur pissen.

Hargl!

Het was vrijdagavond.

"Einde van de werkweek?", vroeg ze.

"Ja", zei ik, "einde van de werkweek, begin van het werkweekend."

Het was niet m'n bedoeling om gevat uit de hoek te komen. De woorden waren eruit voor ik het besefte. Ik keek er tegenop, op het eind, tegen de weekends.

Elke zaterdag opnieuw, vroeg opstaan en van hier naar daar rijden, beetje boodschappen doen, beetje mee helpen werken, naar huis de was doen, nog eens gaan kijken,.. Het lief was de deur uit nog voor mijn wekker afging en hij kwam pas weer thuis voor het avondeten. Doodmoe en geradbraakt.

Nog een geluk dat we veel hulp kregen, dat ook anderen hun weekends voor ons hebben opgegeven. Waarvoor dank, much appreciated en al, zonder jullie waren we nog lang niet waar we nu zijn.

Ze zijn voorbij nu, die weekends. Er wordt nog wel vroeg opgestaan en er wordt ook nog wel veel gewerkt, maar nu we hier wonen, in ons huis, is de druk net iets minder groot en is er al eens tijd voor 'iets anders'. Zelfs op zaterdag. We komen alweer eens buiten met zijn tweetjes. Er kan al eens een feestje worden gevierd. Zoals een doopfeestje vorig weekend. Of zoals een verjaardagsfeestje deze week. En als we dan zo samen zitten lachen en praten en ons amuseren, dan besef ik hoe hard ik dat gemist heb. Hoe hard ik dat onderschat had ook, vooraf, hoe zwaar het zou worden.

Er is nog werk aan, aan ons huis, maar dat kan mij voor het ogenblik écht niet schelen. We wonen er. En ik heb mijn lief terug.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Coming soon..

.. een blogje. 't Zou namelijk weer eens tijd beginnen worden dat er hier iets te lezen valt.

Misschien wel een blogje over drank. Of over mijn nieuwe vriendje.
Misschien wel een blogje over mijn verjaardag, al is dat weinig waarschijnlijk.
Of misschien wel over andere mensen hun verjaardag. Of over vriendjes. Of vriendinnetjes. Of misschien wel over feestjes. Met drank. Weeral drank. Of met taartjes. Of speculoosmousse. Hebt u ooit al eens speculoosmousse gegeten?
Ik wel. Hemels.

Coming soon.. Want nu heb ik geen tijd. Mijn nieuwe vriendje roept mij.

Ge moet niet ongerust zijn. Ik ben er nog. Ik heb het overleefd, de verhuis. En ik geniet. Van het verhuisd-zijn.

Akkoord, de afwerking van ons huisje laat hier en daar nog wat te wensen over. Spoelbakken in de keuken zouden handig zijn, net zoals een deur aan de wc en aan de badkamer en ook stoorkassen (of hoe heten die dingen in 't schoon vlaamsch?) blijken niet alleen veel mooier te zijn dan gewoon een rol rolluik, maar houden ook nog eens wind tegen. En hoewel de schoonpapa al de geniale inval had om de keldertrap voorlopig te gebruiken om een verdiepje hoger te gaan (in plaats van een ladder), ben ik intussen volledig overtuigd dat die pokkedure trap een goeie investering was.

Desalniettemin. Ik woon hier graag. In Ons Huis. Ik woon hier heel graag. Ge krijgt mij hier niet meer buiten.

Hoe is het mogelijk!?

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar om één of andere reden had ik verwacht dat, hoe meer ik inpakte, hoe leger het appartement er zou uitzien. Niet dus. Het wordt hier steeds maar voller en voller!

Gisteren kwam ik ook tot de conclusie dat Het Lief minstens drie keer zoveel kleren heeft als ik. Drie keer! Mama durft te beweren dat zijn kleren gewoon drie keer zo groot zijn, maar ik weiger zoiets te geloven. Hij, meer kleren dan ik? Dat vraagt om een rechtzetting!

Morgen is de grote dag. Ik denk dat ik vannacht geen oog dichtdoe.

Rush.

So much to do. So little time.

Nog vier.

Ik tel af.

Nog negen keer slapen.

Ik zou er bijna stress van krijgen, zo dichtbij is dat. Nog negen keer slapen en dan sleuren we met meubels en dozen. Dan trekken we weg uit het appartement en verhuizen we met ons hele hebben en houden naar Ons Huis.

Het is veel veranderd alweer Ons Huis. Ik heb het lang geleden al opgegeven om hier alle veranderingen te laten zien, maar omdat het er nu écht wel al bewoonbaar uitziet en omdat ik in een goede bui ben: foto's!

Gepleisterde muren! Als er iemand ooit nen plakker nodig heeft, die van ons heeft intussen al veel complimentjes gekregen. Zowel van mijzelve als van de vloerder en de mens die de binnendeuren moest meten.


Vloerverwarming! Zelf gelegd en al! Op twee avonden tijd. Ik ben daar trots op, ja.



Vloer!



En de keuken is intussen ook al half geïnstalleerd. Schoon dat dat is, ge hebt er geen gedacht van..

Getest: Sanex dermo Repair

Het is intussen alweer een dikke twee weken geleden dat ik weer een pakketje mocht ontvangen van the Insiders. Ik zeg pakketje, maar ik bedoel eigenlijk gigántische kartonnen doos. En als ik zeg gigantisch, overdrijf ik maar een héél klein beetje, het pakket was alleszins een heel stuk groter dan ik had verwacht. Hoera!

In de doos: de nieuwe lijn van Sanex: dermo Repair, bestaande uit twee deo sprays, twee rollers en twee bad-en douchecrèmes, telkens 1 voor gevoelige huis en 1 voor normale huid. Daar bovenop kreeg ik ook nog 10 staaltjes Sanex dermo Repair deo spray (150ml) om uit te delen.

Tijd dus om vriendjes en vriendinnetjes blij te maken met een pulle deo, waarmee ik niet wil zeggen dat ze stinken, uiteraard. Er zijn er al enkele de deur uit, maar ik heb nog steeds 4 flesjes te geef. Kandidaten geven maar een gilletje in de commentaren. Trouwens, Miet, voor jou heb ik er ook één gereserveerd.

Wat is nu eigenlijk het idee achter de Sanex dermo Repair deo?

Onze huid wordt dagelijks blootgesteld aan schadelijke invloeden van buitenaf: airco, te warme douches, scheren, zweten,.. Op deze manier loop de huid dagelijks kleine beschadigingen op. De Sanex dermo Repair deo helpt de huid herstellen door haar natuurlijke pH-waarde (4,7) en hydratieniveau te herstellen. De Sanex dermo Repair lijn bevat een unieke formule met Activ-Restore Complex dat allantoïne bevat. Allantoïne komt in de natuur in tarwekiemen en smeerwortel voor  en zou een verzachtend, anti-irriterend, kalmerend, vochtinbrengend en rustgevend effect hebben. Het zou bovendien ook voor celregeneratie zorgen en zou ook één van de ingrediënten zijn van scheerschuim.

Tot zover de theorie en de commierciële prietpraat, hier komt het allerbelangrijkste: mijn mening.

Los van het feit dat deze deo alles doet wat een deo moet doen (zweetplekken en geurtjes vermijden) en dat hij aangenaam ruikt (zonder te overheersend te zijn), maakt hij ook nog eens alle beloftes waar.

Raar maar waar: volgens mij werkt het écht! Ik heb zelf vaak last van een geïrriteerd okselhuidje. Na het ontharen verschijnen er steeds rode puntjes en droge plekken. Ik heb de Sanex dermo Repair deo voor gevoelige huid nu iets meer dan een week gebruikt en ik merk écht een verschil. De droge plekken zijn overduidelijk minder en de irritaties zijn zo goed als verdwenen. 

Ik denk dat ik van deze wel eens mijn vast deo-merk zou kunnen maken.

Kleine mededeling van groot nut

Vandaag te lezen op facebook én ook in mijn mailbox:

Vandaag is de Dag van de Webshop

Het is het zo ver! Vandaag is de eerste Dag van de Webshop

Je kan NU alle aanbiedingen bestellen. Ga naar de persoonlijke pagina van elke webshop en ontdek alle Dag van de Webshop voordelen.

Je vindt alle 89 deelnemende shops terug op http://www.dagvandewebshop.be/nl/shops
Alle promoties zijn nog geldig tot klokslag middernacht. Sla dus tijdig je slag!

Veel online winkelplezier!

Moest ik u zijn, ik was al gaan rondsnuffelen op die site. Neem zeker ook een kijkje op de webshop van Fantasia, voor het leukste en origineelste houten (en ander) speelgoed!

Ze werd vorig weekend gedoopt, mijn metekind. Ons Lotte. Op 11.06.11. Als dat geen mooie datum is voor een doop. Zelden een vijf-maandertje zo pienter en nieuwsgierig uit haar oogjes zien kijken als zij. Ik ben bevooroordeeld, ik weet het. Mijn metekind, schoon metekind. Maar toch. Ik ben trots.



Trots dat ze braaf en stil zat rond te kijken. Trots dat ze tijdens de hele mis geen momentje huilde. Trots dat ze tijdens 'het dopen' haar hoofd zo ver mogelijk achteruit strekte om een glimp op te vangen van de priester toen die het water over haar hoofdje liet lopen. Trots dat ze nu al - met een klein ruggesteuntje - zo goed als rechtop zit.

Ik ben een fiere meter. Probeer je maar eens in te denken hoe trots de mama en papa wel niet moeten zijn.

Daarom dus.

Elke keer opnieuw zijn er mensen die eens schamper lachen, met hun ogen rollen of me gewoonweg uitlachen als ik vertel dat ik een luxe-fietser ben.

Je kent ze wel, de luxe-fietsers. Dat zijn mensen zoals ik, die enkel fietsen als de zon schijnt, als er geen wind is en als er ze niet op een bepaald uur op een bepaalde plaats moeten zijn, zodat ze alle tijd hebben om aan 12 km/uur op de verkeersvrije wegeltjes in de weg te rijden van wielerterroristen.

Elke keer opnieuw vraag ik me af of ik dan echt zo lui ben. Of het dan echt zo abnormaal is om fietsen als een bezigheid te zien 'voor als ik eens tijd heb'. En dan vraag ik mij ook weer elke keer af waarom ik eigenlijk altijd alle omstandigheden zo perfect wil voordat ik op de fiets kruip.

Toen we zondag de papa gingen feliciteren met zijn dag wou het lief absoluut met de fiets gaan. Want mij lief, dat is zo'n mens die overal naartoe trekt op zijn vélo. In weer en wind. Aan meer dan 12 km/uur. Ik bedacht dat dat fietsen eigenlijk best wel meeviel. Ook al was het niet zo stralend zonnig. En ook al was er een beetje wind (in de rug). Ik had zelfs eens geen last van m'n oortjes.

En toen ineens, zo'n 200meter voor aankomst, wist ik weer waarom ik zo'n hekel heb aan fietsen.

Omdat er altijd wel iets foutloopt.

Ik wist ook onmiddellijk weer waarom ik zo'n hekel heb aan het gevederde krapuul dat men ook wel eens vogel noemt. Ja, daarom.

Het bezoekje aan de pappie draaide uit op een bescheten commissie. Letterlijk.

Maat! Gasten! Vriendjes! Vriendinnetjes! Jullie kunnen niet geloven hoe snel de tijd voorbij vliegt!

(Of misschien ook wel, maar laten we even lekker doen alsof ik de enige ben die dit ervaart. Dankt u.)

Niet alleen heb ik intussen dat rotexamen achter de rug, ik ging intussen ook op teambuilding (fietsen!), ik vierde de vrijgezellendag/nacht van mijn beste vriendinnetje, ik fietste mezelf een blauwe kont én (!) ons huis, dat we intussen ook "ons huis" noemen en niet langer "de bouw", staat klaar om gevloerd te worden! Hoera!!

Dat examen, daar kan ik kort over zijn: ik heb er geen goed gevoel bij. Ik weet niet precies hoe slecht het zal uitdraaien, maar ik zal wel héél blij zijn als ik geslaagd blijk te zijn.

Die teambuilding, daar kan ik eigenlijk ook best wel kort over zijn: ik heb mij supergoed geamuseerd. Ik had vooraf gevreesd voor een hels tempo en een falende conditie, maar dat bleek wondergoed mee te vallen.

 We reden 53 km, gespreid over een hele dag, met de nodige tussenstops, dus ik heb echt op m'n gemakje de finish gehaald. Het gemiddelde tempo heeft dan ook de 15 km/uur niet overschreden. Ik had zelfs adem genoeg om onderweg honderduit te kletsen met de collega'tjes. Alleen jammer dat het weer niet echt meezat en dat we bij de eerste stop al helemaal doorweekt waren. Niet dat dat de sfeer beïnvloed heeft uiteraard.

Om de spierpijn geen kans te geven, ben ik de dag erna onmiddellijk weer op de fiets gekropen tijdens de vrijgezellen van Loor. Of beter: de go-cart. Er stond een sterke wind aan zee en in Duinbergen zijn er écht steile hellingen, dus een fietshelm kwam van pas. We kregen een lekkere saucice in de Smisse, we hebben superlekker Mexicaans gegeten in Carello (een absolute aanrader!) en we hadden ook een rondje meifoor gepland, waar we, hoewel er niet veel te beleven viel, toch een kanten onderbroekje scoorden. De avond eindigde in de Republiek, waar de mojito's en de cosmopolitans rijkelijk vloeiden. Voor we het wisten was het nacht en plots bleek het ook al ochtend te zijn. Ochtend betekent ontbijt en in het gezelschap van een sympatieke dame van Sabena en een spaanse Señorita smaakt een pistoletje nóg eens zo lekker! Ik zou u foto's kunnen laten zien, maar het is zo plezant meisjes nieuwsgierig te maken. En te houden.

Reminder

Bon. Het is zover. Of beter: morgen is het zover. Morgen is het de dag van de waarheid. Of de dag des oordeels. Whatever.

Ik heb een dikke twee weken gestudeerd, zij het met wisselend enthousiasme (van matig enthousiast tot absoluut niet enthousiast), dus ik zou intussen een expert moeten zijn op het vlak van handelsrecht, burgerlijk recht en het Gerechtelijk Wetboek. Jammer genoeg heeft de twijfel alweer toegeslaan én heb ik het gevoel dat alles door mekaar begint te lopen.

Hoe dan ook, ik kan er niet meer onderuit. Morgenochtend om 9u30 zal ik met knikkende knieën de examenzaal betreden en dan mag u (ik zeg dit met lichte aandrang) uw duimen in actie brengen. Kaarsjes branden, de goden smeken mij goedgezind te zijn, een regendans doen, mij al uw intellegentie doorsturen via telepatie,.. alle middelen zijn goed!

Misschien zou het ook wel handig zijn als u om 6u30 ook al eens aan mij denkt. Kwestie van op tijd uit bed te raken.  Ik zal er u enorm dankbaar voor zijn.

Vier

Vier jaar. Zolang al houdt mijn liefste vriendje het met mij uit. Vandaag, vier jaar geleden, om een uur of 3 in de ochtend, eiste ik voor het eerst zijn aandacht op en ik tot op vandaag doe ik dat nog steeds. Met wisselend succes.

Vier jaar al, delen wij lief en leed. Wij gingen een keer (of twee) reis, wij gingen samenwonen, wij kochten een huis (of twee), wij braken een huis (of twee) af, wij bouwden een nieuw huis, ... Wij doen dus veel leuke en grootse dingen samen. We lachen ook vaak samen, net zoals we soms huilen samen. We roepen van tijd al eens lelijke dingen naar elkaar, we vechten ook al eens, maar over 't algemeen zijn we nogal behoorlijk relatief overgelukkig samen.

Ik zou u al mijn lief zijn positieve punten kunnen opnoemen, maar dan zou ik al veel tijd over moeten hebben. Ik zou u kunnen zeggen hoe knap en hoe lief hij wel niet is, maar dan ben ik bang dat er één van jullie hem van mij komt afpakken. Ik zou ook zijn negatieve punten kunnen opnoemen, of zijn irritante trekjes met u delen of nogmaals benadrukken dat ie écht wel een gigantisch ochtendhumeur heeft, maar dan vrees ik represailles.

Vier jaar dus. Vandaag. Ge moogt mij feliciteren met de goeie vangst, maar ik denk dat hij uw felicitaties meer verdient. Ik kan namelijk af en toe nogal een lastig vrouwmens zijn. Soms. Zelden.

Verwend

Ik vraag mij af hoeveel van mijn vriendinnetjes gisteren ook een boeketje rozen kregen van hun lief.

"Ik eis een rechtzetting", zei hij.

Hij was verontwaardigd. Amper twee dagen na mijn uiteenzetting over zijn teergeliefde hond belde hij me op om te laten weten hoe schandalig hij het vond. Onbeschaamd ook. Kwaadsprekerij!

Mijn broertje wou niet beschuldigd worden van foto-weigering, dus mailde hij me drie beeldjes door ter illustratie. Ik heb het mooiste eruit gekozen, want zeg nu zelf, een hondendrol, die ziet u hier toch liever niet verschijnen?

Hier is speciaal voor u, den James:

Oh, ironie.

Gisteren bleek dat er iets was misgegaan bij het opnemen van de afleveringen van Glee van vorige zaterdag. Het geluid ontbrak namelijk een beetje. Een musical-serie zonder geluid. Inderdaad.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, bleek die geluidloze Glee-aflevering er dan nog één te zijn waarin Rachel Berry haar stem verliest.

Je zal het nooit anders zien, net op zo'n moment komt uw immergrappige vriendje natuurlijk voorbij gewandeld..

Hij: "Sinds wanneer kijk jij naar films zonder geluid?"
Ik: "Sinds die [insert scheldwoord here] dvdspeler het geluid niet heeft mee opgenomen!"
Hij: ... *piest nog net niet in zijn broek van het lachen*

NIET GRAPPIG !!!

Over honden, gierigheid en mode.

Aangezien dat hier toch al serieus veel op een beestenblog begint te lijken (want insekten zijn ook dieren volgens mijn lief én ja, ik weet dat een spin geen insekt is): een  nieuwtje over James!
Ik zou hier een foto invoegen om te tonen hoe groot hij intussen geworden is, maar mijn broertje verzuimt alweer om foto's te nemen van zijn hond, dus no luck there.

James eet tegenwoordig enkel nog spaghetti en cottage cheese. Zes keer per dag. Een streng dieet, inderdaad, maar met reden. James heeft namelijk al een dikke week een beetje last van ..euhm.. de kakkerij. En écht gezond is dat niet. Het boeltje werd geanalyseerd en zo, want ze dachten dat er misschien een parasiet in z'n darmpjes zat, maar alles bleek normaal. Met ze bedoel ik, de mannekens van de dierenkliniek en met alles bedoel ik kak. Jawel. Van dieren- naar kakblog in nog geen vijf minuten. Ik ben goed bezig.

On a totally unrelated note, dat rode frakske van een paar blogjes terug, ik heb dat niet gekocht. Ik ben er nog steeds stapelgek op, daar niet van, maar ik ben gierig tegenwoordig.

Wij bouwen een huis, wat is uw excuus?

Geen paniek echter, ik heb mijn hebberig oog intussen al laten vallen op een andere modetrend. De fashion-addicts onder jullie zullen het intussen wel al weten, maar voor de mannen (en seuten) onder jullie zeg ik het toch nog maar eens: 't is mode van kleurkes deze zomer. En dus wil ik een rode broek. Of anders schoenen in dat blauw dat nu overal in de winkels hangt. Voila.

In afwachting lees ik wel nog een beetje het blogje van Chiara Ferragni. Die draagt ook altijd mooie kleertjes. En natuurlijk ook rode broeken en blauwe schoenen, wat had je gedacht. Haar vriendje mag er trouwens ook best wezen. Eigenlijk is haar vriendje best wel een lekker stuk. Ik mag dat zeggen, want mijn lief leest hier toch niet mee. Hoe gemakkelijk is dat zeg. Ha!

Invasie

Deze morgen mocht ik het broertje van MaxiSpin begroeten in de badkamer. Hij zat op de muur, vlak boven het hoopje kleren dat ik de avond voordien had klaargelegd.

Hij is er vanonder gemuisd toen ik op zoek ging naar iets om hem mee plat te meppen.

De snoodaard.

Uiteraard werden alle kledingstukken uitgebreid geïnspecteerd op verstekelingen voordat ze werden aangetrokken.

Spiderman

Nieuw in de categorie 'dingen die de nachtrust verstoren' of ook wel in de categorie 'dingen die je niet wil zien vlak voor je in je bedje kruipt': een gigantische dikke zwarte spinnenkop op het plafond.

Genomineerd in de categorie 'dingen die je liever niet ziet gebeuren': een gigantische spin die, nadat je hem van het plafond naar beneden hebt gemept, vliegensvlug onder de kast kruipt.

Nieuwe recordtijd 'op de loer liggen': 19 minuten. Gevestigd door mijzelf.

Hij heeft het niet overleefd trouwens, MaxiSpin. Hij werd vertrappeld.

Dat hoort dan weer in de categorie 'het leven zoals het eindigt'.

Prutsen op tinternet

Die van google hebben iets nieuws uitgevonden voor blogger. Ik weet niet hoe het heet, noch wat het nut ervan zou zijn, maar ik vind het persoonlijk wel eens plezant om mee te prutsen. Zo maakte ik een mozaiekversie van mijn blogje:

Als je zelf ook eens wil proberen: gewoon /view achter de url van deze blog plaatsen en dan kan je zelf ook een mozaiek maken. Of een timeline. Of andere dingesen.

foutje

Ik word wakker van een por in mijn ribben. Negeren, denk ik. Gewoon negeren, misschien stopt hij wel. Maar neen, het porren gaat door..

Mijn levende wekker, hij was al vaak mijn redding bij hardnekkig verder snoozen, maar deze morgen kon ik hem echt missen als kiespijn. Blijkbaar heb ik alweer mijn wekker niet gehoord..

Na een paar minuten gestoemp rol ik mij naar de juiste kant van het bed. Eén voetje piept van onder het deken. Hm.. de kamertemperatuur valt precies nog mee.  Voet twee volgt.. Ik tast blindelings naar mijn gsm op het nachtkastje. Verdorie, niet te vinden!

Met veel moeite trek ik één oog open.

Ik zie mijn klokradio.

Het is 3u50.


Hij heeft geluk dat het zijn verjaardag is en dat hij anderhalf uur later (nadat mijn wekker ook écht was afgegaan) zo lief zijn verontschuldigingen aanbood, of ik had hem versmoord in mijn kussen.

Verliefd

Ik ben al zo lang als ik me kan herinneren helemaal stapelgek van leren (lederen?) frakskes. Leather jackets.

Jammergenoeg is leer duur. Altijd. Zeker als 't nog mooi is ook.

Vandaag kwam ik echter dit leren jasje tegen op de site van Zara. En nu ben ik verliefd. Op een jasje. Inderdaad. Ik ben een vrouwmens voor iets hé..

Nu nog een bijpassend paar schoenen zoeken!

Horoscoop

Zoals gelezen in Metro:

Leeuw:  Reken niet te veel op je collega's als je op steun had gehoopt. Gelukkig heb je veel energie en zelf kom je dus ook al een heel eind. Regelmatig een koffiepauze nemen, valt zeker aan te raden!

Ik volg altijd goede raad op..

James

Hier zie, den James. Sinds drie weken, het nieuwe huisgenootje van mijn broertje & ouders.

Hij is intussen alweer een flink stuk gegroeid, maar gezien T. weigert om me van nieuwe foto's te voorzien, krijgt u er ééntje van een drietal weken terug.

Is het geen schatje?

Hoe is het nog met jullie huis?

De vraag die mij het meest werd gesteld de laatste weken. Hoe is het nog met jullie huis?  Waarna ik, naargelang het moment van de vraagstelling, ofwel triestig hoofdschuddend of enthousiast glimlachend een verhaal begon af te steken over de recentste ontwikkelingen. Ik durf te stellen dat er meer dan één iemand was die het zich zwaar beklaagde dat hij (of zij, uiteraard) ervover was begonnen, want eens op gang was ik moeilijk weer stil te krijgen.

Maar dus, hoe het tegenwoordig nog met ons huis gaat..  Maat! Goed jong! 't Is al bijna een écht huis en al! De veranderingen na de vorige update zijn enorm. Om te beginnen, hebben we tegenwoordig.. een dak!

Het begon allemaal met het timmeren van een gebinte..

Balk per balk (of spant per spant of hoe die dingen ook heten) werd omhoog getrokken, in positie gehouden en vastgenageld. En dan moesten er ook nog trekkers tussen en stempels en .. euh.. dingesen. Tot er een volledig dak was getimmerd.

En toen moesten ze daar weer een gat in zagen. Met ze bedoel ik deze keer de schoonpapa, die het zagen voor zijn rekening nam.. ;-)

Dat gat, daar komen ramen in, voor alle duidelijkheid. Geen veluxen, maar échte réchte ramen!

Aan dat gebinte werd onderaan een 'staande band' gehangen. Dat betekent zoveel als 'een plank waar ze de goten aan hangen'. (Ik weet ook niet waarom die mannen in de bouw dat allemaal zo moeilijk maken.) Op de foto valt die vooral op omdat het hout rood is. Dat was enkel de eerste dagen zo, intussen is het al veel vergrijsd.


Maar bon, dat gebinte, dat is allemaal wel heel erg mooi getimmerd en zo, maar écht droog zit je daar niet onder.. En zodoende werd het hele boeltje dichtgeslaan. Meestal wordt daarvoor menuiseriet gebruikt, maar wij hebben de zaak geklaard met houtvezelisolatieplaten  waarvan ik de naam ben vergeten. Heel handig trouwens, want niet alleen zorgt dit voor extra isolatie, maar het was ook een tand-groef-systeem, waardoor het leggen net iets vlotter ging.


Die groene latjes (sneeuwlatten) zorgen er trouwens voor dat de platen ook effectief op het dak blijven liggen.


En eens alles was toegeslaan, moesten er nog overal pannenlatten werden geslaan.. Maar dat is voor een volgende update.

Kleine Dingen

Geluk zit in de kleine dingen, zeggen ze. Zoals bijvoorbeeld:

 

Wakker worden en buiten de vogeltjes horen fluiten.

 

 

Voorlopig echter alleen in het weekend, want blijkbaar staan de vogeltjes op weekdagen nog steeds later op dan ik.

 

Posted via email from evelien's posterous

Fris en proper

We delen weer iets uit! Geen cd's deze keer, maar wel.. kuisgerief! Meer bepaald de allesreiniger van Ecover.

Het is intussen alweer een eindje geleden dat ik mij inschreef op de websites van the Insiders, maar dit is de eerste campagne waarvoor ik werd geselecteerd. Als Insider (zoals ik nu dus ben), maak je eigenlijk deel uit van een mond-tot-mond reclame netwerk. Het is dus de bedoeling dat je de goodies test, liefst ook goedkeurt en er dan ongeloofelijk veel over stoeft tegen de vriendjes en vriendinnetjes en familietjes. En dus kreeg ik een fles Ecover allesreiniger toegestuurd. Ik zou dringend eens moeten kuisen..

Maar.. en hier komt het goede nieuws voor jullie, lezertjes (en laten a.u.b. niet alleen de vrouwen onder u zich aangesproken voelen), ik kreeg ook een heleboel miniflesjes om uit te delen! Voor jullie! Om te proberen! En er dan uw ongezouten mening over te geven vaneigenst.
Er hoort een 'hoe-milieubewust-bent-u' vragenlijstje bij en ook een flyertje, waar er naar mijn bescheiden mening best wel wat interessantigheden in staan.

Wisten jullie trouwens dat je de Ecover-flesjes kan laten bijvullen? Of dat er zelfs verzorgingsproducten van Ecover bestaan? Ik alleszins niet. Maar nu dus wel.

Wie een staaltje wil, geeft een gil in de commentaren hieronder of stuurt mij een mailtje.

Posted via email from evelien's posterous

Want lijstjes zijn altijd leuk

Ik vond m'n inspiratie voor dit lijstje bij Plutomeisje, die een lijstje maakte van alle dingen die ze tussen haar verjaardag en haar volgende verjaardag wilde verwezenlijken. Leuk! Alleen, ik verjaar pas over een maand of zeven. En ik wil nú zo'n lijstje! Ha ja, want als ik iets wil, wil ik het nú, vraag maar aan mijn lief.

Dus maakte ik nú zo'n lijstje. Laten we het maar geen 'goeie voornemens' noemen (januari is intussen toch ook al voorbij), maar wel mijn droomlijstje. Ik ben begonnen met de kleine droompjes, trouwens.

1. Citytrippen! Rome, Barcelona, Wenen, Lissabon,..  Omdat ik af en toe ook wel weer eens buiten wil komen. Buiten, als 'in het buitenland'.
2. Meer creativiteit! Te beginnen met meer schrijven. Hier. Of in een boekske. Of misschien sla ik wel aan het knutselen. Of, laten we maar meteen volledig zot doen, naaien!

3. Nog meer boeken lezen! Want dat is gewoon leuk.

4. Een nieuwe taal leren. Zoals Italiaans. Of Spaans. Of een taalbad in Italië. Ofzo.

5. 30-jarig-dagboek blijven bijhouden. Ik was goed begonnen, maar ik heb alweer een gat van een week of twee.

6. Meer afspreken met 'de maten' en 'de meisjes' en mijn BFF, die ook deel uitmaakt van 'de meisjes' natuurlijk.

7. Meer koekskes en cakesjes en taartjes bakken!

8. Meer buikspieren kweken! Leve een sterke rug!

9. Mijn metekind verwennen. En zien opgroeien tot een superleutig kind! Had ik ze eigenlijk al laten zien hier zo? Neen zeker? Bij deze:

10. Verhuizen! En van ons huisje een thuisje maken. Liefst tegen de zomer. Maar die kans begint klein te worden. Awoert winter!
11. Mezelf verwennen. Want ik ben het waard. Ha! Met een smartphone  bijvoorbeeld, om de het materialistje in mij te laten spreken. Oftewel bij ons Lieselot, om mijn gezicht weer in de juiste plooi te trekken.
12. Gelukkig zijn.

Verder dan 12 gaan we niet. Want 13 wil ik niet in m'n lijstje hebben.

Onschuldige hand

De onschuldige hand, die van mijzelve namelijk, heeft zonet zopas onder toezicht van gerechtsdeurwaarder (ook mijzelve) een briefke getrokken uit de trommel. Haha!  Tatarataaa..



Als de winnaar mij haar adres eens wil doormailen alstemblieft?

Mededeling van algemeen nut

ps: Woensdag beslis ik wie de cd van Bruno Mars krijgt.. Als je nog niet hebt meegedaan: 't is 't moment.

Doo-Wops & Hooligans

Zoals ik eerder al vertelde, kreeg ik dankzij de jongens van de Reklaam, de kans om in avant-première de debuutcd van Bruno Mars Doo-Wops & Hooligans aan een luisterbeurt te onderwerpen.

Persoonlijk kon ik de debuutsingle Just The Way You Are al relatief goed meezingen en ook het eerste nummer op het album 'Grenade', was al van bij de eerste beluistering een meezinger. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Runaway baby en ook voor Marry you.

Eigenlijk kan ik de review samenvatten in slechts enkele zinnen: Doo-wops & Hooligans is een leuk album, een vrolijk album, een goed-humeur-album, een meezing-album en ook wel een beetje een dans-album. Ik kon er alvast niet bij blijven stilzitten of stilstaan. Het is dan weer geen album voor de meerwaardezoekers onder ons (ja, gij daar, je weet wel dat ik jou bedoel!), maar daar is het ook niet voor bedoeld. Denk ik.

Bruno Mars zelf is geboren en getogen op Hawaii. Hij zou zoals dat dan heet "uit een muzikaal nest komen" en werd van jongs af aan beïnvloed door verschillende muzikale stromingen. Hij verhuisde na de middelbare school naar Los Angeles, waar hij samen met een heleboel - mij onbekende maar naar verluidt zeer - succesvolle producers (Philip Lawrence en Ari Levine ) verschillende - mij nog onbekendere - hits scoorde (Right Round van Flo Rida en Wavin’ Flag van K’naan).
In mijn eigen woorden: hij mag gehoord worden! En gezien ook bovendien..

Omdat mijn lieve lezertjes ook eens zouden kunnen meezingen met deze instant-happy-maker, mag ik jullie één album weggeven. Gil uw naam in de comments hieronder, liefst begeleid door een origineel commentaar of een lofzang aan mijn persoontje. Of aan Bruno Mars. Go!

Posted via email from evelien's posterous

Er was eens..

LOTTE

Er was eens een meter die zo blij was dat haar metekindje eindelijk werd geboren, dat ze Het Grote Nieuws zomaar zonder nadenken op het internet gooide. De papa en de mama van Het Kleine Wondertje hadden dat al snel door, want de gsm's stonden plots roodgloeiend..

Kleine Lotte had eigenlijk nog niet zo veel zin om al geboren te worden. Zelfs op 3 januari, de datum vermeld op haar ticketje buitenwereld, dacht ze nog eventjes in die lekker warme en veilige buik van mama te blijven. Maar toen ze 's avonds hoorde hoe triest mama en papa waren dat ze haar nog steeds niet in hun armen konden houden, besefte ze hoe graag ze al gezien werd.

Dus rond een uur of drie, intussen al een dagje later, besloot ze dat het tijd was om van zich te laten horen. Na enkele uurtjes zwoegen, werd de kleine Lotte geboren op 4 januari 2011, om 14u20.

---

Lieve Lotte,

Toen ik je daarnet zag liggen, dicht bij je mama, dacht ik maar één ding:
"Je was het wachten meer dan waard! Je bent het allermooiste kindje ooit."

En tegelijk groeide ik zelf ook een beetje, want ik mag jouw meter zijn!

HOERA

IK BEN METER !

Geen tijd voor meer tekst, ik moet nog op bezoek!

Posted via email from evelien's posterous

Stilte voor de storm.

Er wordt hier wat afgeluisterd tegenwoordig, dus écht stil is het hier niet, mijn hoofd hangt namelijk vol muziekjes. Van Hard-Fi en The Verve, maar ook van recentere artiesten. Nieuwkomers, als het ware.

Zoals Bruno Mars, bijvoorbeeld, want die brengt in januari zijn debuutcd op de markt. Debuutceedees, daar hangen verwachtingen aan vast, daar moet met extra veel aandacht naar geluisterd worden. Daar moeten meningen over worden gevormd. Door mij. Of door jou.

Nu ben ikzelve mijn mening al aan het vormen. Ik luister. Naar Bruno Mars. En ik zing ook wel. Mee met Bruno, want zo gaat het wel met dat debuut van Bruno, het vraagt om meegezongen te worden.

Daarna is het aan jou. Er wordt hier binnenkort namelijk van weggevertje gedaan, van zodra ik een review uit mijn mouw heb geschud. Nog eventjes geduld dus. Bereid u alvast maar voor, bedenk een origineel/ lief/gevat/intelligent commentaartje voor hieronder en wie weet valt er onverwacht wel een cd in de bus..