Ze werd vorig weekend gedoopt, mijn metekind. Ons Lotte. Op 11.06.11. Als dat geen mooie datum is voor een doop. Zelden een vijf-maandertje zo pienter en nieuwsgierig uit haar oogjes zien kijken als zij. Ik ben bevooroordeeld, ik weet het. Mijn metekind, schoon metekind. Maar toch. Ik ben trots.



Trots dat ze braaf en stil zat rond te kijken. Trots dat ze tijdens de hele mis geen momentje huilde. Trots dat ze tijdens 'het dopen' haar hoofd zo ver mogelijk achteruit strekte om een glimp op te vangen van de priester toen die het water over haar hoofdje liet lopen. Trots dat ze nu al - met een klein ruggesteuntje - zo goed als rechtop zit.

Ik ben een fiere meter. Probeer je maar eens in te denken hoe trots de mama en papa wel niet moeten zijn.