A little bit of fun in the sun.

Vakantie, dat is boekskes lezen in de zon, koffietjes drinken op het terras en de straten onveilig maken met het fietsje.

Tenminste, zo zit dat in mijn hoofd geprogrammeerd.

Als je pas in augustus verlof neemt, blijkt dat beeld niet altijd te kloppen. Op de eerste dag van mijn verlof is het namelijk beginnen regenen en sindsdien is dat - die ene namiddag zonneschijn niet meegerekend - niet meer gestopt.

Ik had er mij blijkbaar te veel op verheugd, op die boekskes in de zon. I jinxed it for all of us. Mijn excuses.

Deze voormiddag stond er echter wél een stralend zonnetje aan de hemel en dat heb ik dan ook uitgebreid gevierd door mijn kloefen aan te trekken en de moestuin onkruidvrij te maken. Meer slakken gevangen, dan onkruid, dat wel.

Met de kleine vriendjes op stap geweest, ook.

En een dikke biet geoogst, én ook nog een mand aardappelen.

Deze vakantie kan niet meer stuk.

The leaning tree.

Hij staat er al sinds die keer dat wij het zotte gedacht hadden om parelhoenen te kweken en een draad spanden rond "palen" van afgezaagde wilgentakken. Toen we na een maand of zes de omheining en palen wilden weghalen, zat deze al zo goed ingeworteld dat we hem niet meer zomaar uit de grond konden trekken. Dus bleef hij staan waar hij stond. Voorlopig.

Hij overleefde enkele stormen, maar staat nu toch al een eindje halfstok en stiekem hopen we dat hij binnenkort tegen de vlakte gaat.

Het Lief had het lumineuze idee een handje toe te steken en er zijn gewicht tegen te gooien.



Tevergeefs.

Overdrijver? Ik?!

Overdrijver? Ik?!, a photo by evellien on Flickr.

Mijn persoonlijke zonnebloemkwekerij.

Ik ben geen moeilijke.

Zo triestig als het weer vandaag is, zo zonnig was het vorige week. Terwijl ik voor het eerst sinds lang m'n fototoestelletje nog eens bovenhaalde, pootte het lief patatten.

Zon. Lief. Bloemetjes. Een tuin. Meer heeft een mens soms niet nodig om te genieten.





Al zou een goeie gezondheid ook geen overbodige luxe zijn.

Nieuw speelgoed

Ik heb het geluk dat het lief altijd direct om het fototoestel loopt als hij me ziet werken.

Zelfs al liep ik maar twee keer over en weer, nu kan ik toch zeggen dat ik het gras afreed.

En ik heb zelfs bewijsmateriaal.