Hij staat er al sinds die keer dat wij het zotte gedacht hadden om parelhoenen te kweken en een draad spanden rond "palen" van afgezaagde wilgentakken. Toen we na een maand of zes de omheining en palen wilden weghalen, zat deze al zo goed ingeworteld dat we hem niet meer zomaar uit de grond konden trekken. Dus bleef hij staan waar hij stond. Voorlopig.
Hij overleefde enkele stormen, maar staat nu toch al een eindje halfstok en stiekem hopen we dat hij binnenkort tegen de vlakte gaat.
Het Lief had het lumineuze idee een handje toe te steken en er zijn gewicht tegen te gooien.
Tevergeefs.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten