En plots stort alles in.

"Het is mijn jaar niet."

Het was eruit voor ik het wist en terwijl ik het zei dacht ik aan alle goeie dingen die 2014 al had voortgebracht. Ik had meteen een aardig lijstje klaar, met vele leuke uitstapjes, etentjes, weekendjes weg en uiteraard op kop de geboorte van nichtje Lize.

Ik was gefrustreerd. Na maandenlang sukkelen had ik hulp gezocht bij een chiropractor en het leek alsof ik eindelijk verlost zou raken van m'n rugpijn. En toen kreeg ik 'last' van m'n maag..

We zijn intussen een dikke maand verder en met m'n maag blijkt helemaal niets mis te zijn. De pijn die ik voel in mijn buik, is afkomstig van mijn lever. De vlekken op mijn lever blijken uitzaaiingen van de tumor op m'n alvleesklier en ook m'n longen zijn reeds aangetast.

Alvleesklierkanker of pancreascarcinoom, is een minder vaak voorkomende vorm van kanker. Alvleesklierkanker komt bij mannen tweemaal zo vaak voor als bij vrouwen en maakt ca. 5 % uit van alle gevallen van carcinoom.

Aanvankelijk treden de verschijnselen slechts langzaam op. Verlies van eetlust, gewichtsverlies en stoornissen in de spijsvertering zijn de belangrijkste verschijnselen. De aandoening geeft meestal pas in een zeer laat stadium symptomen (...), waardoor genezing op het moment dat de diagnose wordt gesteld nog maar zelden mogelijk is. De kans dat een patiënt na een jaar nog leeft is 25%.  |bron: Wikipedia| 

"Niet opzoeken op internet", zei de oncoloog.

Exact twee weken geleden zakte de wereld onder m'n voeten weg.

Vorige week startte ik met de chemotherapie.

Vandaag probeer ik onder woorden te brengen hoe ik me voel. Alleen komen de feiten en statistiekjes iets vlotter uit m'n pen.

Ik heb de eerste chemokuur goed doorstaan, denk ik. Ja, ik was mottig. Ja, ik had geen energie. Ik deed een reactie op één van de drie soorten chemo die ik moet krijgen waardoor ik tintelingen en zenuwtrekjes kreeg in al m'n spieren. Zo'n vijf uur lang.
M'n eetlust was weg, de pijnstillers maakten me misselijk en ik heb de laatste drie dagen meer bloedneuzen gehad dan de 30 jaar ervoor.
Maar vandaag schijnt de zon. Ik heb mijn soep gedronken op een stoel, aan de tafel, in plaats van onderuit in de zetel. Ik heb een boekje gelezen, zonder in slaap te vallen. En toen ze van het ziekenhuis belden om te horen hoe het met me ging, kon ik gemeend "goed" zeggen.

Er komt rust in m'n hoofd. Er was wanhoop, en er is nóg wanhoop. Maar er is ook hoop. Er is altijd hoop. Er is geloven dat het goed komt, dat ik er één ben die wel tot die 25% behoor.

Het alternatief is geen optie.

A little bit of fun in the sun.

Vakantie, dat is boekskes lezen in de zon, koffietjes drinken op het terras en de straten onveilig maken met het fietsje.

Tenminste, zo zit dat in mijn hoofd geprogrammeerd.

Als je pas in augustus verlof neemt, blijkt dat beeld niet altijd te kloppen. Op de eerste dag van mijn verlof is het namelijk beginnen regenen en sindsdien is dat - die ene namiddag zonneschijn niet meegerekend - niet meer gestopt.

Ik had er mij blijkbaar te veel op verheugd, op die boekskes in de zon. I jinxed it for all of us. Mijn excuses.

Deze voormiddag stond er echter wél een stralend zonnetje aan de hemel en dat heb ik dan ook uitgebreid gevierd door mijn kloefen aan te trekken en de moestuin onkruidvrij te maken. Meer slakken gevangen, dan onkruid, dat wel.

Met de kleine vriendjes op stap geweest, ook.

En een dikke biet geoogst, én ook nog een mand aardappelen.

Deze vakantie kan niet meer stuk.

July

Juli, dat is traditioneel niet alleen de maand dat ik verjaar, maar ook de maand van de BBQ's, de eerste mosselen, verjaardags- en trouw- en jubileumfeestjes en het sluipende verlangen naar de welverdiende vakantie.

Juli 2014, dat was WK voetbal en duivelsgekte. Ik kreeg er zelfs Het Lief voor op de foto!





Juli 2014, dat was een verlengd weekendje Maastricht, compleet met concert van André Rieu, flikkenspel, fietstocht (hoera voor elektrische fietsen), en een ritje op een stenen ezel.

Flik met Dossier.

Eventjes uitpuffen op de overzetboot.

M. vond het een topconcert.. :)

Andréetje in zijn autootje.

Flikkendossier bestuderen

Juli 2014, dat was ook de maand waarin ik bevestiging kreeg dat ik na de grote reorganisatie definitief in Brugge zal mogen blijven werken en dus net geen gaatje in de lucht sprong.

Juli 2014 was helaas niet de maand waarin ik eindelijk van mijn rugpijn werd verlost, maar ik weet alvast wel dat met mijn wervelkolom alles in orde is en verdere onderzoekjes staan in de agenda. Hoop doet leven.

Weekmenu :: 9/52

Ik had het hier héél stoer aangekondigd, een paar weken geleden, dat ik weekmenuutjes zou maken.  Al had  ik meteen ook mijn twijfels over het feit of ik me er wel aan zou houden. Die twijfel bleek niet helemaal ongegrond, maar al zeg ik het zelf, ik heb het er toch redelijk vanaf gebracht.

Wat stond er nu op mijn weekmenu-lijstje?

Maandag - Vispapillot met gedroogde tomaten.

Dinsdag - Witloofrolletjes in hesp. Met zelfgekweekte witloof.

Woensdag - Spruitjes uit den hof + worst + patatjes.

Donderdag - Ovenschotel: prei + gehakt + puree

Vrijdag - Risotto met champignons.

Voor zaterdag en zondag plande ik niets, want dan is Het Lief meestal van dienst en Het Lief houdt zich nooit aan plannen die door mij gemaakt worden.

Soms echter zijn er uitzonderlijke weekends waarin er Lottiepetotties komen nieuwjaren. En héél uitzonderlijk wordt er dan ook nog eens een uitzondering gemaakt op de regel dat Het Lief kookt als er bezoek komt.

Op zondag maakte ik moussaka, naar traditioneel Grieks recept, doorgegeven van Griekse moeder naar Griekse dochter naar mij. Het was lekker, ja. En nee, daar zit geen lamsgehakt in, waar halen die gekke Belgen dat toch, rundgehakt is wat je nodig hebt.

Maar we dwalen af. De weekmenu dus. Maandagavond liep die al helemaal fout.

Maandagavond zou ik namelijk alvast de witloofrolletjes maken zodat die dinsdag alleen nog een klein beetje de oven in moesten. Maar terwijl de witloofkweker (= Het Lief) mij zondag nog verzekerde dat er nog witloof genoeg was, bleek die maandag ineens 'nog niet genoeg gegroeid'.

Tot zover de planning dus. Dinsdag aten we de menu van woensdag, woensdag die van donderdag én donderdag.. tja, donderdag werd een probleem, want de menu van vrijdag daar had ik alleen op vrijdag genoeg tijd voor.

Gelukkig was daar de reddende engel, zijnde mijn omaatje, die op donderdag witloof op overschot bleek te hebben en zo aten wij op donderdag de menu van dinsdag. Oef.

Eind goed, al goed.

Maar toch lichtelijk traumatiserend blijkbaar, want ik heb sindsdien geen weekmenu meer gemaakt.

Currently :: 8/52

• Het rota virus is een smerig beest. Ik dacht dat het er zo één was waar kindjes tegen ingeïnt werden en dus niet meer voorkwam, maar blijkbaar is er een soortement rota revivel aan de gang. Een klein blond mannetje met een infuus in zijn gespalkte voetje, niet in staat om recht te staan, het is een hartverscheurend zicht. Ook al blinken zijn oogjes als je binnenkomt en schatert hij het uit als zijn peter zotte kuren uithaalt.

• Mijn oma’tje verhuisde dit weekend. Haar huis is te groot en te oud geworden, het onderhoud werd haar teveel en dus liet ze haar oog vallen op een appartementje op wandelafstand van de noodzakelijke winkels.  Moest er iemand een huis zoeken in Sint-Kruis, ’t is hier te doen.

• Vierdagenweken zijn dan misschien wel zwaar, dag vijf blijkt keer op keer een beloning. Deze week was dat in de vorm van een uitgebreide lunch met de bff in ’t Jong Gerecht in Brugge met aansluitend een rondleiding in hun (intussen al niet meer zo héél erg nieuwe) huisje.

•  De boom is niet meer. Hij ging tegen de vlakte tijdens de zoveelste winterstorm en werd dit weekend vakkundig in stukjes gezaagd en gekapt en gekliefd.

• Onze kippenfamilie werd weer eens uitgebreid dit weekend.  Deze keer kwamen  er twee Araucana kippetjes bij, bekend voor hun blauw/groene eitjes.  We hebben nu in totaal tien kiekjes en een haan lopen.  Ik begin mij zo langzaam aan zo’n crazy cat lady te voelen, maar dan met kippen in plaats van katten.

• Hoera voor onverwachte & ongeplande bezoekjes.  Zo kreeg ik zaterdag een prinses met kattensnoet over de vloer, samen met haar baby broertje en mama en papa. Zondag stond er dan weer een kleine kippen chocoladevriend aan de deur met zijn mama.

• Er werden voornemens gemaakt om weekmenuutjes te maken. Voor de komende week is het opstellen van de menu alvast gelukt, ik ben benieuwd of de uitvoering een even groot succes zal zijn.

Currently :: 7/52

• Sinds een week of drie zijn er op ’t werk nieuwe arbeidsvoorwaarden. Het komt er voor het grootste deel op neer dat de werktijden aangepast werden en het er een groot stuk flexibiliteit is bijgekomen. In mijn geval heb ik de regels zo toegepast dat ik in praktijk een vierdagenweek werk. Dat betekent dus vier dagen flink doorwerken om op de vijfde dag een extra rustdagje te hebben. Win!

Alleen zijn werkdagen van 10 uur niet echt a walk in the park en moet ik nog de discipline kweken om ietsje vroeger te gaan slapen. Kwestie van de aanvallen van migraine tot een minimum te beperken.

• De Volkstuinen hebben hun naam veranderd in Tuinhier. Ik ben persoonlijk niet zo’n fan van de nieuwe naam en spreek het dan ook consequent uit als de Tuin Hier. Desalniettemin (fantastisch woord, desalniettemin) blijven we natuurlijk wél fan van het concept en de boekjes en de lezingen. Over vaste plantenborders, laatst. Note to self: kalk in de helleborus gooien.

• Wegenwerken zijn kak. Zeker als de parkeergarage op ’t werk hierdoor geblokkeerd blijkt en je je auto op straat moet parkeren. Samen met de honderd anderen die hun auto anders ook in de garage parkeren. Mijn parkeerskills gaan er alvast zienderogend op vooruit.

• Armbandjes en tweejarigen, het blijft een ideale combinatie. Je weet dat je goed gekozen hebt als je een kleine kapoen MIJN ARMBAND, MOOI HÉ MAMA hoort gillen. Zelden ook zoveel creativiteit gezien qua tentconstructies.

Royalty

Vergaderen zonder drank of eten? Het idee alleen al is lachwekkend. Toen we vorige week dus met vier dames samenkwamen om ons weekendje Ardennen te regelen, was dat niet rond een vergadertafeltje maar wel, zoals het hoort, op restaurant én pas nadat onze maagjes gevuld waren.

Omdat we op een avond midden in de week hadden afgesproken, kozen we voor een bistro die zo'n beetje tussen onze woonplaatsen in ligt, in dit geval "de" Queens in Oostkamp.

Eerste verrassing van de avond: de zaak zat afgeladen vol! Iets waar ik mij op een donderdagavond in Oostkamp niet aan had verwacht. Gelukkig hadden we wél gereserveerd.

Het was voor ons allen niet de eerste keer dat we hier kwamen, dus we hadden al een goed beeld van de kaart. Toch heeft het een eindje geduurd voor dat we een keuze hadden gemaakt.. de Penne Florentine is zóó lekker, maar ook de scampi's in currysaus en de steak champignons zijn absoluut aanraders!

Uiteindelijk zijn we allemaal gezwicht voor een slaatje. Omdat die hier gigantisch zijn. Wees maar gerust dat je hier na het eten van een slaatje niet met honger van tafel gaat.

Ik (en twee van mijn tafelgenootjes) kozen voor de Salade Queen Mary met gebakken scampi in pesto, spek en appeltjes (€ 21,50) en het buitenbeentje koos voor de Salade Marie-Antoinette met een geitenkaasje en spek (€ 20,50).  Toegegeven, de prijs lijkt niet min, maar ik kan je verzekeren dat je je achteraf absoluut niet bekocht voelt.

We sloten af met een cappuccino voor mij (ik geeft het toe, ik ben verslaafd) en een verwenkoffie thee voor de andere dames, want een dessertje dat zou er niet meer bij zijn geraakt. Al moeten de verwenkoffies absoluut niet onderdoen voor de desserts.

En ja, er is ook effectief vergaderd geweest. Het eet-schema voor het weekend ligt vast en de nodige maatregelen zijn getroffen zodat we zeker niet zonder drank vallen. We kunnen morgen dus met een gerust hart vertrekken.

Het enige minpuntje, wat dit niet de ideale vergaderplaats maakt, is het feit dat de muziek na een bepaald uur (21u? 21u30?) een serieus tandje hoger wordt gedraaid, wat het praten toch wel moeilijk maakt.


Queens Pub-Bistro
Kortrijksestraat 99
8020 Oostkamp

T: 0495 52 29 91
T: 0495 50 11 61

The leaning tree.

Hij staat er al sinds die keer dat wij het zotte gedacht hadden om parelhoenen te kweken en een draad spanden rond "palen" van afgezaagde wilgentakken. Toen we na een maand of zes de omheining en palen wilden weghalen, zat deze al zo goed ingeworteld dat we hem niet meer zomaar uit de grond konden trekken. Dus bleef hij staan waar hij stond. Voorlopig.

Hij overleefde enkele stormen, maar staat nu toch al een eindje halfstok en stiekem hopen we dat hij binnenkort tegen de vlakte gaat.

Het Lief had het lumineuze idee een handje toe te steken en er zijn gewicht tegen te gooien.



Tevergeefs.

Week 1

Het oude jaar werd afgesloten met vrienden en vuurwerk.



En met een spelletje Time's Up. Voor diegenen die dit spel niet kennen: een aanrader!



Het nieuwe jaar werd ingezet met een aperitiefje, met koffie en pralinetjes en taart, maar ook met champagne en oesters.



De eerste (halve) werkdag werd afgesloten met een etentje met de collega's in de Huzaar. (Mmm!) Om de dag nadien meteen weer over te kunnen gaan naar de orde van de dag.

In het eerste weekend van het nieuwe jaar, trakteerden we onszelf op een donut (voor mij) en een eclair (voor het lief).



Eten en drinken, het was in 2013 al een constante en we zijn van plan de trend in 2014 door te trekken! En ook de feestjes mogen blijven komen.

Dit weekend vierden we al dat dit kleine dametje drie jaar werd!! Hiep hiep hiep! Hoera!

Tweeduuzd dertien.

Het (bijna) voorbije jaar was een jaar dat kabbelde. Zonder grote uitschieters of memorable gebeurtenissen.

Er waren feestjes, dinertjes en lunchdates. Er waren uitstapjes en logeerpartijtjes, een retourtje Côte d'Azur en boottochtjes in Saint Tropez, pakketjes uit Slovenië, mijn persoonlijke zonnebloemkwekerij, de ontdekking van antiwallencreme, nieuwe chickies en op de valreep nog een lang aangekondigde benoeming op het werk. Mijn metekind maakte haar eerste selfie (so proud!) en zoals in elk goed verhaal, kwam het allerbeste op 't eind. Op 16 december 2013 kreeg het coolste metekind ter wereld een broertje.

Daan werd geboren met pikzwart haar en héél veel haast, gezellig thuis in de living. Can it get any better?
















Uiteraard was 2013 niet enkel rozengeur, manenschijn, feestjes en koekjes met chocolade. Er waren ook teleurstellingen en dipjes en boosheid, die horen er nu eenmaal bij. De mooie momenten zouden lang zo mooi niet zijn, moesten de mindere momentjes je niet af en toe met je voetjes op de grond brengen. We kunnen alleen maar hopen dat ook voor 2014 de leuke momentjes, de mindere weer op de achtergrond duwen.

So.. out with the old, in with the new!  Alleen Het Lief mag blijven. And a few of you.

Artwork

Papier, potloden, stiften & vingerverf. Meer heb je niet nodig om een kleine kunstenares een dagje te entertainen.

't Is zo ver..

VAKANTIE!!!!

Na de vele eenzame weken op het werk toen iedereen al op zijn lui gat in de zon zat, is het nu eindelijk mijn beurt om vakantie te nemen. Drie lange weken verlof van de dagelijkse sleur. Tijd om uit te slapen, koffie te drinken in het zonnetje, een dagelijks babbeltje te doen met de nieuwe kieksjes, een aperitiefje te drinken van tijd tot tijd, mijn fietsje nog eens van stal te halen, vriendjes te zien en héél erg veel niets doen.

Jup. Laat maar komen.  

Girl Stuff

Af en toe mag een mens zichzelf eens verwennen. De ene keer is dat men een boeketje bloemen uit den Aldi, een andere keer met een paar schoenen van Zalando (die daarna teruggestuurd worden) en af toe een beautyproductje. Of in dit geval een beautyproductjesabonnement.

Zaterdag trakteerde ik mezelf namelijk op een abonnement op de Deauty box, vandaag zat de box voor de maand juni al in de bus.

Deauty staat voor Discover Beauty en noemt zichzelf een 'maandelijkse cosmetica ontdekkingsservice'.

Het concept is simpel. Voor 15 euro per maand wordt de Deauty box bij jou thuis bezorgd, zonder bijkomende kosten. De verzendingskosten zijn met andere woorden inbegrepen in het abonnement. Elke maand wordt er dus een doos geleverd die 4 tot 6 producten bevat, meestal in reisformaat, met af en toe een full size product, telkens van exclusieve beautymerken.







Deze maand op het menu:
Catrice - Ultimate Colar Lipstick " It's a Matte World" - Full size
Catrice - Absolute NUDE oogschaduw palette - Full size
Etat Pur - Actif Pur - Full size
Estée Lauder - Revitalizing Supreme - 5ml
Lamazuna - Natuurlijke zeep - Full size

Ik ben alvast benieuwd.

RIP

Het ene moment zitten ze elkaar nog achterna voor een hapje muizenvlees, het volgende moment is enkel een hoop veren getuige van hun bestaan.



Dat en de hoop eieren in onze koelkast.

Ons Odette en ons Mariëtte zijn niet meer. Ons Georgette zit al drie weken op haar nest en is zo dus de dans ontsprongen, maar ons witte en ons zwarte zijn naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.

Waarschijnlijk met een tussenstop in een vossenhol.

Zouden we ze meer eten moeten geven?

Ons Odette heeft gisteren een muis gevangen.

We hadden hier al in 't snotje dat er iets aan de hand was, toen ze als een kip zonder kop begon rond te rennen. Naar binnen, terug naar buiten, een rondje door den hof, terug naar binnen..  Tot ze buiten kwam met een muis in haar bek.

Ons Mariëtte natuurlijk jaloers, die wou ook wel een hapje. Ze heeft ons Odette nog een tijdje achterna gezeten, maar het was tevergeefs, Odette heeft het beestje helemaal alleen opgepeuzeld.

Omdat liefde door de maag gaat.

Net zoals de meeste belgjes vierden wij zondag onze mama. Mijn mama en zijn mama. Maar dan in de andere volgorde.

Ik weet niet hoe dat bij jullie in z'n werk gaat, dat vieren, maar in onze families staat vieren gelijk aan eten. En daar beginnen we dan al mee van 's ochtends vroeg. Ontbijten met een bendetje van tien, dat geeft een gezellige drukte, met gelach en gejuich. Daar worden eetwedstrijden beslist, tussen peters en petoetjes, foto's uitgedeeld en uitstapjes gepland. Er waren bergen pistoletjes en hopen boterkoeken, er was keuze te over aan kaas of beleg. Er was fruitsap en koffie en melk in alle kleurtjes. Maar eerlijk is eerlijk, dat eten, dat is eigenlijk maar een bijkomstigheid.

Omdat mama's die gevierd worden geen hele voormiddag moeten staan zweten achter potten en pannen, vierden we de Mutti op locatie. Place to be: Bistro De Schaar in Brugge,  wat mij betreft een absolute aanrader. De ontvangst is er héél hartelijk en ook de gerechten vragen om er nog eens terug te gaan. De kikkerbilletjes in de looksaus waren om duimen en vingers bij af te likken (wat ik dan ook heb gedaan) en ook de zeeduivelmédaillon met graanmosterdsaus kon me zeer bekoren! Een grote dame blanche, een fruitbordje (mét speciaal aangevraagde extra bol ijs), een kop koffie met een calvados,.. de ideale afsluiters van een middagje plagerijen, en plannen maken.

Kitschfestijn.

Gisterenavond was het weer zo ver. De eerste halve finale van het Eurovision Song Festival. Eurosong, gelijk  we zeggen.

Ik kijk daar naar, ja. Ik schaam mij daar niet voor, neen.

Eurosong, dat is kitsch, dat is show, dat zijn ballads, dat zijn schreeuwerige tuttebellen, dat zijn ernstige zangers in traditionele kostuums afgewisseld met een wannabe Lady Gaga. Dat zijn trollenmannen en astronauten en dan ineens plots de gewéldige Anouk met een oersaai lied. Dat zijn halfnaakte mannen met trommels, dat zijn meiskes met bombastische projectiekleedjes.

Eurosong, dat is commentaar geven op de toonvastheid en luidop lachen met de outfits. Vroeger was Eurosong een avond met het gezin rond de tv, met een bladje en een stylo en elk moest punten geven. Nu is Eurosong tv kijken met één oog en twitter volgen met het andere, want #eurovision #eurosong #esf zonder twitter dat is gelijk frietjes zonder zout. Best wel ok, maar toch niet helemaal áf.

Wie door is en wie niet? Daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Maarrrr..  BELGIË GAAT DOOR. Hoe onwaarschijnlijk is dat zeg.

Life Lately

De nieuwe tuintafel en bijhorende stoelen die geleverd worden. Een logeerpartijtje met een stoere niet-meer-zo-baby. Een fietstochtje op een zeldzame droge dag. Neefjes die oud worden en samen vieren. Ongeplande koffiekletsen op vrijdagochtend. Huis-bezoekjes uit curieuzeneuzeteit. Een supergezellig familieontbijt (met eetwedstrijd). Smullen op verplaatsing om de mama te vieren. Samen met het lief naar de koers kijken in slaap vallen in de zetel. Helemaal euforisch worden bij het voelen van een zonnestraaltje. Een groot knetterend vuur.

Allemaal dingen die het slechte weer, de slecht getimede buikgriep, de gemiste zurkelpatatjesdate en de ergernissen van de dag naar de achtergrond doen verdwijnen.

Als je ze allemaal op een rij zet, besef je nog meer waar de nadruk op moet liggen.

't Zeetje.

We wilden de zee zien. En liefst ook de zon. En 1 mei was een vrije dag, dus het kon.

Na een road trip van een uur of zes, waren we er dan. Aan de zee. De Middellandse.

In Rijsel hebben ze grote bloemen met bollenblaadjes.



En zon.

In 't zuiden minder, daar zagen we bij aankomst vooral wolken. Maar ze hebben er wel palmbomen. Overal. (Maar 't is er wel véél warmer dan hier, zelfs met wolken.)



De zee is er azurblauw. Meestal.



En 't zand is daar geen zand, op 't strand.



Bij gebrek aan zon, kan een klein aperitiefje wonderen doen. Een groot ook.



Zie je wel, daar is ze al, ons zonneke. Het Lief, een rosétje en het zonneke op mijn bolleke. Als god in frankrijk.



Zon, zee en strand. En topless vrouwen, OVERAL. "Had ik maar mijn zonnebril bij", zie je hem denken, "dan kon ik tenminste subtiel gluren."



Kortom, 't was daar goed. Spijtig dat we terug moesten komen.

Overdrijver? Ik?!

Overdrijver? Ik?!, a photo by evellien on Flickr.

Mijn persoonlijke zonnebloemkwekerij.