Ge moet niet ongerust zijn. Ik ben er nog. Ik heb het overleefd, de verhuis. En ik geniet. Van het verhuisd-zijn.

Akkoord, de afwerking van ons huisje laat hier en daar nog wat te wensen over. Spoelbakken in de keuken zouden handig zijn, net zoals een deur aan de wc en aan de badkamer en ook stoorkassen (of hoe heten die dingen in 't schoon vlaamsch?) blijken niet alleen veel mooier te zijn dan gewoon een rol rolluik, maar houden ook nog eens wind tegen. En hoewel de schoonpapa al de geniale inval had om de keldertrap voorlopig te gebruiken om een verdiepje hoger te gaan (in plaats van een ladder), ben ik intussen volledig overtuigd dat die pokkedure trap een goeie investering was.

Desalniettemin. Ik woon hier graag. In Ons Huis. Ik woon hier heel graag. Ge krijgt mij hier niet meer buiten.

Hoe is het mogelijk!?

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar om één of andere reden had ik verwacht dat, hoe meer ik inpakte, hoe leger het appartement er zou uitzien. Niet dus. Het wordt hier steeds maar voller en voller!

Gisteren kwam ik ook tot de conclusie dat Het Lief minstens drie keer zoveel kleren heeft als ik. Drie keer! Mama durft te beweren dat zijn kleren gewoon drie keer zo groot zijn, maar ik weiger zoiets te geloven. Hij, meer kleren dan ik? Dat vraagt om een rechtzetting!

Morgen is de grote dag. Ik denk dat ik vannacht geen oog dichtdoe.

Rush.

So much to do. So little time.

Nog vier.

in 't kort

• De gele affiche hangt er weer. Eigenlijk zat hij op een nogal ongelegen moment in de brievenbus. Jeroen zat in Frankrijk en het regende de avond van de ophanging katten en honden. Dankjewel aan de pappie om - compleet met dozeke nagels en koplamp - me uit de nood te helpen en het plakkaat vakkundig te grond in te kloppen.

• De parelhoentjeskolonie is uitgedund aan het raken. Ineens plotsklaps onverwachts waren er drie vermist en twee dagen daarna hebben we er ocharme ééntje teruggevonden met een doorgebeten keeltje. We vermoeden dat het gaat om een brutale roofmoord. Hoofdverdachte: een plaatselijke vos.

• Vanaf vandaag schakelen we over op winter-modus. En met 'we' bedoel ik mezelf. Maatregel nummer één: winterjassen uithalen. Maatregel nummer twee: vrijdagavond gaat de verwarming op. En ten derde: 't is weer warme-choco-tijd!

1 september

1 september.

De dag dat alle brave kindjes weer gezwind terug naar school dartelen. Dolgelukkig om hun toffe juf of meester terug te zien.
De dag waarop ik ineens weer 10 minuten vroeger dan voorheen richting station moet vertrekken om toch maar op hetzelfde moment toe te komen en de dag waarop de treinen plots weer overvol zitten en waar het vechten is voor een plaatsje.

Maar ook!

Maar ook, en veel belangrijker zelfs, de dag waarop de lieftallige mevrouw van De Gemeente haar datumstempel neerplofte op ons bouwaanvraagdossier! De dag waarop De Procedure terug in gang wordt gezet en we niet langer moeten wachten om te wachten - maar nu enkel nog moeten wachten op Nieuws en De Aangetekende Brief en De Gele Affiche.

Juicht gij allen! Want dat doe ik zelf ook.

fotoots