.. dat was diezelfde keer als die keer dat ik om 5u wakker werd omdat ik dringend moest pipi doen en dan maar vandeneerste keer was opgestaan om te gaan werken. Dat is ook dezelfde keer als die keer dat mijn liefje mij 'wakker belde' en ik al heeltegans klaar stond om te vertrekken naar het station.
Het kon ook de geschiedenis ingaan als die keer dat ik om 6u al op de trein richting Brussel zat. Of als die keer dat de bestuurder van de trein vlak voor Gent onwel werd en de conductrice nogal in paniek in door de intercom stond te gillen dat dokters en/of verpleegsters onmiddellijk (!!) naar voor in de trein moesten komen. Ik vraag me af wie de trein uiteindelijk tot in Gent heeft gereden. Zouden conducteurs en conductrices een basisopleiding 'bestuurder' moeten volgen? Of is die arme sukkelaar zelf nog tot in Gent verder moeten rijden (waar hij trouwens werd vervangen door een reservebestuurder)? En hoe onwel was hij precies? Misselijk? Iets aan zijn hart gekregen? Was het überhaupt wel een man? Er zijn waarschijnlijk ook wel bestuurderessen, toch? En die reservebestuurder, was die dan 'van wacht'? Had die mens eigenlijk verlof en hebben ze hem uit zijn bed gebeld? Of zat die in het station te wachten tot hij mocht inspringen, want eigenlijk was hij er wel héél snel.
So many questions! So little answers!
En de conductrice stond eigenlijk ook niet door de intercom te gillen. Eigenlijk schetterde ze maar even luid als anders. Alleen met een trilling en een bibber in de stem. Maar wat zou een verhaaltje zijn zonder een beetje overdrijving, niewaar?
woensdag, september 29, 2010
Gaat anders keer naar de cinema en kies de verkeerde film
donderdag, september 23, 2010
Over die keer dat wij een huis gingen bouwen..
..en toen enorm lang moesten wachten op de sloop- en bouwvergunning, maar uiteindelijk toch groen licht kregen en dan maar meteen tot actie overgingen en de bestaande huisjes plat gooiden om meteen daarna opnieuw te beginnen opbouwen. Maar dan een beetje anders. Klein beetje.
Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:
Na de afbraakwerken, volgden de tekenwerken
en ook de grondwaterwegzuigwerken
Daarna werd er een keldergat gegraven..
dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)
die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:
Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen
zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:
Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.
Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.
Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.
Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.
En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.
Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?
Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.
Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:
en ook de grondwaterwegzuigwerken
Daarna werd er een keldergat gegraven..
dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)
die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:
Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen
zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:
Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.
Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.
Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.
Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.
En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.
Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?
Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.
vrijdag, september 17, 2010
Versterking
Wij krijgen een nieuwe collega, hier op het werk. Logischerwijs. Want collega's die komen niet bij u thuis natuurlijk. Onze nieuwe collega, die was vandaag nog op introductie-ontvangst-meeting, maar maandag komt hij zicht bij ons voegen. En wij zijn daar redelijk dolenthousiast over. Nieuwe collega's die kom je hier namelijk niet veel tegen. Ex-collega's dan weer wel, maar dat is een ander verhaal.
En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?
En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?
maandag, september 13, 2010
vrijdag, september 10, 2010
donderdag, september 09, 2010
Grote Wedstrijd
... tromgeroffel ...
U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.
De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.
Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).
Allen daarheen zou ik zo zeggen!
En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!
U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.
De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.
Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).
Allen daarheen zou ik zo zeggen!
En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!
zaterdag, september 04, 2010
11 minuten - Paulo Coelho (2010 - B3)
Enkele maanden terug werd dit boek me door een collega aangeraden. "Dun boekje, maar heel knap geschreven", liet hij me weten. Ideaal voor een kort weekje dus, want aangezien ik de werkweek twee dagen korter had gemaakt, waren er ook maar liefst vier lees-uren minder.
"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!
'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan. Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.
Tragedie! Of niet?
Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.
11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..
"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!
'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan. Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.
Tragedie! Of niet?
Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.
11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..
woensdag, september 01, 2010
Die keer dat het weekend vier dagen duurde en nóg te kort was
We hadden ochtendlijke meetings met een elektricien, haalden een kostuum op van de droogkuis en gingen naar de bibliotheek. We wipten binnen in de Colruyt (waar er deze keer trouwens amper proevertjes te vinden waren) en gingen verjaardagscadeau-shoppen. Op 'de werf' stelden we vast dat onze aannemer na het slechte weer op donderdag en vrijdag, op zaterdagvoormiddag de eerste stenen had gemetst. We gingen op haardvuur en houtkachel prospectie en er kon zelfs een uitje naar de cinema vanaf.
We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.
We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.
We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.
We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.
We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.
We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.
We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.
We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.
Abonneren op:
Posts (Atom)