Dankt u.

Ik had getwijfeld of ik het wel zou doen, hier neerschrijven hoe ons leven plots op losse schroeven staat. Of ik het wel zou delen met "de wereld" dat ik ziek ben. Want het is iets persoonlijk, toch? Hoeft het hele internet het dan wel te weten?

Ik vroeg Het Lief of hij er iets op tegen had. Hij haalde z'n schouders op. "Als het je helpt, dan moet je het doen."  Dus schreef ik het van me af en publiceerde.

Nooit had ik verwacht wat zou volgen: een eindeloze stroom berichtjes, mailtjes, briefjes, smsjes, tweets en kaartjes, vol steun en warmte en bemoedigende woorden.

Bemoedigende woorden van familie en vrienden en collega's, maar ook uit onverwachte hoek, van mensen uit een lang (of minder lang) verleden, klasgenootjes, vrienden van vrienden van vrienden (die we elk jaar één keer zien), mailtjes van uit het oog verloren vriendinnetjes, opbeurende kaartjes van neefjes waar ik geen grote woorden van had verwacht, maar die er op het juiste moment toch blijken te zijn. Een enorme lading berichtjes ook van Mensen Van Het Internet, die ik al jaren ken, maar toch ook niet écht en die dan plots toch dichter bij me staan dan ik had verwacht. Steun van onbekenden ook, die hier toevallig komen aanwaaien.

Van de snail mail in de brievenbus, een korte opmerking op facebook, over blogjes vol mooie woorden tot tekeningen van jullie kindjes,.

Bedankt.

Jullie hebben er absoluut géén idee van hoe veel extra kracht jullie woorden me geven.