Dagdagelijks.

En? Kan je je wat bezig houden? Verveel je je nog niet?

Het is niet de meest gestelde vraag van de voorbije weken, maar het scheelde toch niet veel.

Het antwoord is simpel. Neen, ik verveel me niet. En neen, ik moet me niet 'bezig houden'. Neen, dit is geen lange vakantie. Ik ben ziek. Het enige wat ik tegenwoordig doe is slapen en eten.

Als ik 's ochtends wakker wordt, is het eerste wat ik doe controleren of het lief nog naast me ligt. Zoja, is het te vroeg om op te staan en slaap ik beter nog een paar uur. Indien niet, begin ik aan mijn ochtendroutine.

Het zal voor sommigen misschien too much information zijn, maar mijn ochtenroutine begint, zoals bij zoveel mensen, op het toilet. Het toilet, waar ik me vooral concentreer op het niet omver vallen. Nee, dat is geen grap. Dat is zelfs ook geen overdrijving.

Tegen dat ik mij heb gewassen, aangekleed, m'n haar (of wat er van overblijft) heb gekamd, m'n tandjes heb gepoetst, de trap ben afgedaald en een boterhammetje met boter en kaas heb klaargemaakt zijn we twee uur verder en heb ik amper nog energie over om dat boterhammetje ook effectief volledig op te eten.

Nadat ik van de keukentafel naar de zetel ben verhuisd, val ik meestal terug in slaap totdat iemand me wakker maakt voor het middageten.

's Namiddags maak ik gewoonlijk al wat bewuster mee. Er komt al eens bezoek, ik kan af en toe een babbeltje doen, ik lees al eens een roddelboekje, ik hou mijn vriendjes in het oog via facebook,.. met de nodige powernaps tussendoor. Romans lezen vraagt te veel concentratie, van films of series zie ik enkel het eerste half uur.

Ik vermoed dat de slaperigheid deels in de hand gewerkt wordt door de pijnpleisters die ik opgeplakt krijg, maar het meest frustrerende voor mij persoonlijk is het gebrek aan energie. Als ik opsta uit mijn zetel om naar de keuken te wandelen, moet ik mij daar op een stoeltje neerzetten om op adem te komen. Sta ik te vlug recht of wandel ik te snel, dan wordt het zwart voor m'n ogen.

Niet verwonderlijk, als je weet dat ik qua portie niet meer kan eten dan een kleuter. En hoewel ik mijn best doe om zoveel mogelijk calorieën binnen te krijgen, blijf ik maar afvallen. Ik ben intussen zo'n 10 kg lichter dan deze zomer.

Morgenvroeg ga ik me weer aanmelden in het ziekenhuis voor de derde chemokuur.

Vol goeie moed, maar tegelijk een beetje angstig voor wat komen gaat. Zeggen dat de vorige sessie niet echt is meegevallen, zou een understatement zijn. Zeggen dat het alleen maar beter kan gaan, is wishful thinking. Ik hou het dus maar bij "hopelijk is het snel weer voorbij".