Miss Dracula?

Gisteren stond ik 's ochtends op, waste ik mij, kleedde ik mij aan, ging de trap af en installeerde mij in de keuken voor het ontbijt.. zomaar.. in één keer.

Zonder dat ik plat op m'n rug op de badkamervloer moet gaan liggen om te bekomen van het douchen. Zonder dat ik op het onderste treetje van de trap moet zitten uitpuffen van de inspanning om naar beneden te komen. En zonder dat ik mij aan de keukentablet moet vasthouden om niet van mijn kruk te kantelen.

Dit lijkt voor jullie misschien allemaal redelijk normaal, maar voor mij was dit de eerste keer in een zestal weken. Ik was blij als een klein kind.

Ik zie mezelf nog niet direct een hele middag op wandel gaan, maar alleen al het feit dat ik 's ochtends zonder rustpauzes beneden raak, is voor mij al een hele vooruitgang.

Ik geef toe dat ik het hele bloedtransfusie-gedoe vooraf absoluut niet zag zitten. Het idee dat iemand anders' bloed door mijn aders zou vloeien vond ik een klein beetje (lees: heel erg) freaky, dus het was met een klein hartje dat ik mij in het ziekenhuis aanmeldde. Ik had nooit gedacht dat ik me in een paar uur zoveel beter zou gaan voelen.

Hopelijk raak ik er nu met de ijzertabletjes snel helemaal bovenop. Ik zie het alvast weer helemaal zitten.