Zaterdagnamiddag, 16u. Ik lig languit in mijn zetel, weggedoken m'n sjaal, dekentje tot tegen m'n kin getrokken. Ik ben doodop.
Niet dat ik al zoveel heb uitgericht, nochtans. De afwas van deze middag staat nog steeds in de gootsteen, de wasmachine zou gerust een paar wasjes kunnen doen, ik heb nog wat strijkwerk én eigenlijk moet het hier al drie dagen dringend gestofzuigd worden.
Maar ik lig languit in m'n zetel en alleen al het idee dat ik straks naar boven moet om de wasmand te halen, vermoeit me.
Anemie is een trut.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten