't Zeetje.

We wilden de zee zien. En liefst ook de zon. En 1 mei was een vrije dag, dus het kon.

Na een road trip van een uur of zes, waren we er dan. Aan de zee. De Middellandse.

In Rijsel hebben ze grote bloemen met bollenblaadjes.



En zon.

In 't zuiden minder, daar zagen we bij aankomst vooral wolken. Maar ze hebben er wel palmbomen. Overal. (Maar 't is er wel véél warmer dan hier, zelfs met wolken.)



De zee is er azurblauw. Meestal.



En 't zand is daar geen zand, op 't strand.



Bij gebrek aan zon, kan een klein aperitiefje wonderen doen. Een groot ook.



Zie je wel, daar is ze al, ons zonneke. Het Lief, een rosétje en het zonneke op mijn bolleke. Als god in frankrijk.



Zon, zee en strand. En topless vrouwen, OVERAL. "Had ik maar mijn zonnebril bij", zie je hem denken, "dan kon ik tenminste subtiel gluren."



Kortom, 't was daar goed. Spijtig dat we terug moesten komen.

Overdrijver? Ik?!

Overdrijver? Ik?!, a photo by evellien on Flickr.

Mijn persoonlijke zonnebloemkwekerij.

Vorig jaar.

Precies één jaar geleden vandaag, voelde ik na maandenlang lusteloos en uitgeblust zijn, eindelijk terug een sprankeltje energie in mijn lijf vloeien. 

Ik kan bijna niet geloven dat het al een volledig jaar geleden is dat ik een schaduw was van mezelf. Hoe lang die vermoeiende maanden voordien ook leken te duren, sindsdien is de tijd precies voorbij gevlogen. Ik heb me zelden zo gezond en fit gevoeld.

Het is vreemd wel, hoe snel je vergeet dat je zo diep hebt gezeten, als alles weer beter gaat én hoe vanzelfsprekend het allemaal lijkt. Misschien dat ik de eerste weken wel wat bewuster door het leven dwarrelde, maar daar blijft intussen al niet zo veel meer van over. Ondanks de goede voornemens, sta ik niet zo vaak stil bij de kleine gelukjes als ik wel zou willen. Tijd voor een nieuwe start. Alweer.

Dankjewel, Timehop, om mij hier nog eens aan te herinneren. En dankjewel Lilith voor de tip.

Awards!

Er worden weer awards uitgereikt in blogland.

Vorig jaar werden de Blog Awards voor het eerst georganiseerd door Knack en Le Vif Weekend, samen met Enchanté, en dankzij het grote succes (2500 inzendingen!?) komt er dit jaar een tweede editie.

Als het over blogs gaat, ben ik er gewoonlijk als de kippen bij. Het schrijven hier is dan misschien wat stilgevallen, het blogjes lezen gaat nog onverminderd voort. Er gaat geen dag voorbij zonder een goeie lading bloglectuur. Mijn favorieten zijn intussen genomineerd. Het is nu aan jullie om hetzelfde te doen via http://www.blogawards.be.

De nominatieronde loopt nog tot 17 april, daarna buigt een professionele jury zich over alle inzendingen en uiteindlijk volgt een stemronde, van 29 april tot 10 mei.

Awards en blogjes, altijd leuk. Bovendien is zo'n lijst genomineerden altijd interessant om nieuwe ontdekkingen te doen.

Snel snel

Uitslapen. De afwas van gisteren wegwerken, een rondje rommel wegmoffelen. Patatjes schillen, of nee, beter snel pasta koken. Eten. Afwassen. De auto in, boodschappen doen. Diepvriesgerief. Vlug terug naar huis. Alles in de vriezer proppen. Net gepast.

De auto in, shoppen. Snel parking zoeken. Nog parking zoeken. Rondje rijden. Parkeren. Snel daar de winkel, want het regent en mijn haar gaat misschien al niet meer af, maar stel je voor dat het nat wordt zeg.

Winkelen. Het Lief laten passen. Commentaar geven. Betalen. Snel naar de volgende winkel. Het Lief laten passen. Commentaar geven. Nog een beetje commentaar geven. Betalen. Op naar de volgende winkel. 

Kijk, bloemetjes. Kleurrijke bloemetjes, mooie bloemetjes, bloemetjes die lekker ruiken. Bloemenwinkel binnen stappen. Rondkijken. Kiezen. Beetje babbelen, beetje lachen, betalen.

Wandelen. Leuke winkel binnenstappen. Oei, veel volk. Niets van aantrekken. Beetje rondkuieren. Lief horen zuchten. Negeren. Beetje snuisteren. Beetje passen, beetje babbelen, beetje twijfelen. Nog passen. Niet meer twijfelen. Babbelen, lachen, betalen.

Rondkuieren. Naar huis gaan. Kopje koffie drinken.

Weekend, dat is altijd een beetje aanpassen.

Klaar voor de lente?

Gisteren konden voor het eerste sinds mensenheugenis (of zo lang leek het toch) nog eens genieten van het zonnetje én - belangrijker -  van aangename lente-temperaturen. Ik haalde alvast mijn zonnebril boven, gooide de winterjas uit het zicht en nam zoveel mogelijk zonne-vitaminetjes op.

De lente, officieel begint ze pas op  21 maart, maar ik ben er al klaar voor! Mentaal dan toch. Misschien is het wel een goed idee om ook mijn lichaam voor te bereiden.

Dat dachten ze bij A. Vogel ook en daarom werd de week van 18 tot 24 maart uitgeroepen tot lenteweek.

In één week zuiver je je lichaam en start je het voorjaar vol energie. De lenteweek bestaat uit drie pijlers (gezonde voeding, voldoende drinken en een vitale levenswijze) en als je je inschrijft op de website wordt je gratis begeleid via de lenteweeknieuwsbrief. Bovendien worden er ook dagelijks prijzen uitgedeeld.

Ik vond het alvast een schitterend idee en ik ga dan ook van 18 maart (samen met het lief) aan de slag met het A. Vogel lentepakket.

• Molkosan: ondersteunt de darmflora en bevordert de spijsvertering
• Boldocynara forte: bij een opgeblazen gevoel

• Aciforce Probioticum: voor een gezonde darmflora

 

Ik ben alvast benieuwd naar wat mij lichaam er van denkt.

Februari

Gelukkige laatste dag van de maand!

Het blijkt al van januari geleden te zijn dat ik nog eens een blogje pleegde en morgen zijn we alweer maart. Als ik niet snel ben is februari gepasseerd zonder één enkel schrijfsel. Dat kan ik niet laten gebeuren, mijn semi-autistisch hoofd zou helemaal tilt slaan.

Februari was een maand met upsjes en downtjes. En met veel foto's ook blijkbaar.

Er werd gebakken. Suikerbrood.





Er werd betoogd.



Het lief keek te veel p0rn0.



We kregen een pakketje uit Slovenië.



Ik maakte er een uitpakfilmpje van, maar ik was blijkbaar te curieus om de camera goed te richten..

Er werd nog eens gebakken. Ovenkoeken.





We gingen leren bier brouwen bij de Volkstuinen, maar kwamen thuis met niet veel meer dan een stuk in ons kraag.















Er werd ook gelachen. Op 't onverwacht, met dank aan KBC. Een aanrader, die Guga Baùl.



En voor de rest.. dit recept.. Géén aanrader.

Sneller dan het licht.

Vorig jaar, begin december, werden er hier in de straat plots overal versperringen gezet en graafkraantjes achtergelaten. Een voorbode van wegenwerken, zo bleek luttele dagen later. Jammer genoeg zonder waarschuwing van de aannemer vooraf. Een geluk bij een ongeluk dus dat de aanleg van onze oprit - voorzien voor diezelfde week - toen niet is doorgegaan.

Sinds begin december is er dus om de tien à twintig meter wel een put of een berg zand met oranje netjes rond, staat er een (intussen omgewaaid) werftoilet en worden de meeste uitwijkstroken (dat heb je met smalle boerenwegjes) ingenomen door gigantische kabelrollen.

Gewerkt wordt er al een heel eind niet meer, begrijpelijk, met die slechte weersomstandigheden, maar intussen staan er nog steeds van die flikkerlicht-paaltjes en ligt er nog een berg zand voor onze oprit. Ik zou mij daar geweldig in kunnen ergeren, maar dat valt verbazingwekkend goed mee.

Vorige week bleken er ineens een paar extra rollen kabel geleverd te zijn. Van die rollen die groter zijn dan ikzelf. Eén tegenover ons huis en één een eind verder in de straat. Hier aan de overkant hebben ze de kar waar het ding op staat een eind het veld ingeduwd, maar verderop staat het ding gewoon langs de kant op zo'n uitwijkstrook.

Nu is zo'n kar/aanhangwagen/remorque nogal redelijk groot uitgevallen, met als gevolg dat het ding gedeeltelijk op de baan stond. Eigenlijk kan je er maar net langs zonder van de baan af te raken. Alleen zie je met die sneeuw niet zo goed hoe breed de straat nu precies is en al helemaal niet meer dat er eigenlijk een gracht naast ligt. In principe zie je die rol wel van een eindje staan, maar de kar waarop ze staat is onderaan een héél stuk breder, waardoor je eigenlijk maar laat ziet dat je er bijna niet langs kan.

Vreemd genoeg was hier geen signalisatie voorzien, terwijl het toch wel een gevaarlijke situatie was.

Nu had ik een paar maand terug, bij de lancering ervan, de app van politiezone 't Houtsche gedownload op de smartpheun en al gemerkt dat je daarmee ook "meldingen" kan doen. Ik vond dit dus de ideale situatie om die app eens uit te testen.

Zogezegd. Zogedaan. Zaterdagnamiddag rond een uur of vier maak ik melding van het ontbreken van signalisatie via de app.

Bij een passage enkele uurtjes later blijkt er ineens signalisatie te zijn aangebracht.

Wat leren we hier uit? Eerst en vooral dat de politie een stuk sneller is dan ik had verwacht en natuurlijk ook dat de app zeer goed zijn werk doet!



Stiekem ben ik ook wel een beetje blij met mezelf, omdat de straat nu een beetje veiliger is.

En voor 2013 vooral veel spierpijn.

Goede voornemens, daar doe ik niet aan mee. Daar komt toch niets van in huis. Veel grote woorden, weinig actie, weinig verandering. Het is een jaarlijkse traditie en na een week of twee is iedereen zijn goeie voornemen alweer vergeten. Je kan er dus evengoed meteen geen maken.

Logisch toch?

En toch. Een nieuw jaar is toch telkens een klein beetje een nieuw begin, een nieuwe kans om met een schone lei te beginnen. Om effectief tot actie over te gaan. En ook al hou je je voornemen dan maar enkele weken vol, je hebt het tenminste geprobeerd.

Dus maakte ik een voornemen. Eén voornemen. Want geef toe, als je een hele waslijst voornemens maakt is het sowieso al moeilijker om ze allemaal tot een goed einde te brengen.

Mijn voornemen voor 2013 is om meer te sporten.

[Je mag stoppen met lachen, nu. Dank u.]

Ik weet het, ik ben zo'n beetje te vermenselijking van de onsportiviteit en de gemakzucht, het zal dan ook niemand verwonderen dat ik het hele gedoe nogal "lui" aanpakte. Of realistisch, 't is maar hoe je het bekijkt.

Ik ga in 2013, elke week, minstens één keer sporten.

Dat lijkt weinig voor de health freaks onder jullie, maar voor mij is dit al een gigantische stap. Ik heb al eerder voornemens gemaakt om een beetje conditie en spiermassa te kweken en tot nu toe draaide dat steeds op niets uit, maar om één of andere reden ben ik ervan overtuigd dat het nu wel lukt. Ik heb zelfs een vaste dag gekozen, om mezelf een extra duwtje in de rug te geven. Ik vertoon soms namelijk wat uitstelgedrag en een "de week is nog lang" op maandag eindigt al snel in een "oei, vergeten" op zondag. Dinsdag sportdag dus.

Ik heb mezelf maar twee mogelijke excuses toegestaan. Sportloze weken zijn enkel toegestaan tijdens vakanties op verplaatsing en - uiteraard - wanneer ik ziek ben..

Je raadt nooit wie er momenteel in de zetel ligt met de griep.

Gelukkig pas sinds dinsdagavond.

Bliss

Een zonnige ochtend als deze verdient een zonnig liedje. Instant happiness.



Met dank aan de tipgever!

Geen jaaroverzicht.

Ik dacht, ik schrijf eens een jaaroverzicht. Zo moeilijk kan dat niet zijn, dacht ik. Ik schrijf een beetje over wat ik heb meegemaakt, ik herhaal nog eens wat ik hier al eerder schreef, ik giet er een beetje emotionaliteiten over en klaar is kees. 

Ik was zelfs al begonnen. "2012 was een jaar met hoogtes en laagtes", schreef ik. 

En toen dacht ik: fok it, 2012 was 2012. De laagtes wil ik zo snel mogelijk vergeten en de hoogtes die onthou ik toch wel!

En zo heb ik mezelf er weer lekker makkelijk van af gemaakt.

Ps. Het is u ongetwijfeld al opgevallen, maar de schrijfinspiratie is ver te zoeken de laatste weken. Zelfs een half uur naar een leeg scherm staren blijkt niet te helpen. U kunt mij beklagen in de comments. Dank.

Twaalf twaalf twaalf.

Aangezien het hele internet er vol mee staat en de radio er niet over kan zwijgen..

Op 12 december 2012 om 12u12 zat ik, zoals elke andere doordeweekse middag, op 't werk mijn boterhammekes op te eten. 

En ik heb niet eens op mijn tong gebeten of mijn koffie omgegooid of niets.

12.12.12 12:12.

Zo bijzonder is het allemaal niet.

Cookie Monster

Ze zijn nog lekkerder dan ze eruit zien, de resultaten van mijn laatste weekend-bakprobeersel.

Mmmmmmmmm.

Chocolate Chip Cookies, naar een recept van Madrina.

Ik denk niet dat ze lang zullen overleven.

November

De tijd gaat snel, tegenwoordig. De zomer (nu ja) lijkt nog maar net voorbij, morgen zijn we alweer december en voor we het beseffen staat het nieuwe jaar voor de deur.

Wekelijks stilstaan bij de dingen, is een leuk voornemen maar in de praktijk laat ik het nogal eens afweten. Shame on me.

November was een goed gevulde maand, ook al vielen hier en daar wat plannen in het water. Een oprit hebben we bijvoorbeeld nog steeds niet en het ziet er niet naar uit dat die er dit jaar nog komt. Ik heb mij er een paar keer serieus druk in gemaakt, beetje gevloekt, net niet met mijn telefoon gegooid,.. maar als de oprit-meneer niet wil komen maakt het niet uit of ik me daar zenuwachtig over maak of niet.

In november ging ik weer voor rood. Roder dan rood. De mannen in mijn leven schrikken daar een beetje van, maar mij maakt het blij.

Er waren gezellige etentjes met vriendjes en vriendinnetjes, er waren onverwachte bezoekjes, er was koffie en taart en girl talk.
 

Er was die keer dat Het Lief en ik samen naar Alice in Wonderland keken en hij halverwege vaststelde dat het toch maar een rare film was. "Alice in wonderland, dat is toch een sprookje? Ik denk dat ik iets gemist heb, ik snap het niet."  Lachen!

In november ging ik ook supporteren voor mijn ploeg. Zijn ploeg. Ik heb gemerkt dat ik redelijk fanatiek word, eens ik daar in het stadion tussen al die blauwe frakskes sta. Ik heb geroepen, gevloekt (alweer!) en gefoeterd. Achteraf heb ik dan ook goedkeurend gemompeld toen de ene trainer werd ontslagen en de andere werd aangesteld. Niet dat het heeft geholpen, die wissel, deze week verloren ze zelfs tegen de groentjes.

Deze maand was er ook reünie van SASK. Tien jaar ben ik intussen afgestudeerd van mijn middelbare schooltje en ik keek er eigenlijk wel naar uit, naar het terugzien van oude vriendjes. De opkomst was teleurstellend, in die zin dat ik méér volk had verwacht, maar dit zorgde er wél voor dat ik met iedereen een babbeltje heb kunnen doen. En let's face it, zo veel zijn we niet veranderd in die tien jaar. We voelen ons niet ouder, we zien er zelfs niet ouder uit, we hebben intussen misschien wel een paar lieven versleten, hier en daar werd al een kind verwekt, maar we vertellen nog dezelfde onnozele mopkes en halen nog dezelfde streken uit als toen we op de schoolbanken zaten.

Vorig weekend hadden we dan een klein logeetje om onze zondagochtend op te vrolijken. Een hele zak speelgoed had ze mee, maar mijn schoenen bleken véél interessanter te zijn. Helemaal haar mama? Ik had gedacht om eens te testen of het lief in staat is pampers te verversen, maar helaas, er moest ineens vanalles geregeld worden..

En last but not least: deze maand kreeg ik ook eindelijk de resultaten voor het examen waar ik in juni aan deelnaam. Ik blijk zowaar geslaagd te zijn! Nu nog duimen dat ik m'n plaatsje op kantoor niet moet inwisselen voor ééntje in Brussel. (Been there, done that.)

 

Vriendjes teleurstellen, daar doen we niet aan mee.

DAG ERIK!

Zwaai! Zwaai!

't Kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn.

Ze waren de voorbije twee weken ver te zoeken, de kleine gelukjes. Het leek wel of er geen einde kwam aan de reeks tegenslagen, slechte nieuwtjes en pechdagen. Zo bleek vorige weekend dat onze nieuwe haag gebosmaaid werd door één van de buren (zo'n 70m dubbele haag, urenlang aan geplant), krijgen we dit weekend toch geen oprit, bleven de blauwtjes maar verliezen en bovendien bleek ik koppijn te krijgen van slagschaduw (tot zover mijn liefde voor zonnige winterdagen, leve bewolking!).

Maar bon. Waar werd ik dan wel blij van deze (en vorige) week?

Van vriendjes en vriendinnetjes in huis en pizzamakerij. Van nog een dinnerdate met leuke mensjes in het vooruitzicht. Van uitkijken naar een dagje Mieltje-sitten. Van m'n nieuwe haarkleur (mijn nieuwe roepnaam varieert van Rooie Furie tot Rooie Zita). Van frietjes van de frituur. Van mezelf inschrijven voor de reünie van de middelbare school én van het benieuwd zijn naar m'n oud-klasgenootjes.

Count Your Blessings

Als je bewust stilstaat bij de kleine momentjes van geluk, lijkt je leven plots veel meer gevuld dan je zou verwachten. Ofwel heb ik nu plots veel meer te doen, te zien en te beleven dan de weken ervoor, ofwel had ik er vroeger gewoon geen oog voor.

In elk geval, deze week telde ik weer heel wat gelukjes.

- Ik ging alweer een prutsje bewonderen en zag een kersverse papa blinken van trots toen hij z'n kleine meisje een flesje gaf. En ik moest ze zelf natuurlijk ook eens van dicht bewonderen.

- Ik ging naar de film met de vriendinnetjes, om daar samen ons ogen uit te bleiten. Al kwam dat bleiten misschien vooral van mijn kant.

- Ik kreeg een super stoere skaterboy op bezoek. Met zijn vriend Geraar.

- Er was lekkere warme broccolisoep en vanillepudding met speculoos in een caravan.

- Er waren flesjes melk en ribbetjes en gezellig samenzijn op zaterdagavond. En een paarse pyjamabroek met bolletjes <3 nbsp="nbsp">

- Er waren verse lakens en een uurtje langer slapen. En daarna een stralende zon.

- Ik ging zelfs onverwachts ook nog naar 't voetbal.

The Broken Circle Breakdown

Ik ga graag naar de film, ik. Altijd graag gedaan. Toen ik op kot zat in Gent, ging ik zo goed als elke week naar de cinéma. Tegenwoordig komt het er nochtans bijna niet meer van. Uit tijdsgebrek, zou ik kunnen zeggen, maar eerlijk is eerlijk, eigenlijk ben ik gewoon te gierig om er 9 euro voor neer te tellen.

Veel dank dus aan de Standaard, voor het gratis ticket voor The Broken Circle Breakdown.

‘The Broken Circle Breakdown’ is een intens melodrama, vol passie en muziek. Over hoe liefde het noodlot overwint, en soms ook niet.

Het citaat hierboven beschrijft de film eigenlijk perfect, meer heb ik er niet aan toe te voegen. Dat ik zéér onder de indruk ben van de acteerprestaties van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh, dat wel. Maar ik heb nog steeds de woorden niet gevonden om te beschrijven welk gevoel ik er van kreeg.

Tranen met tuiten heb ik geweend gisteren. Zakdoeken vol gesnotterd ook. Ik ben in stilte naar buiten gewandeld en naar huis gereden. Ik ben nog steeds verdoofd.

Lieve vriendjes alsjeblieft, als je een beetje filmliefhebber bent, ga dan kijken.

Happy Thoughts

Deze week werd ik blij van ..

* een zeer indrukwekkend Radiohead-concert in het Sportpaleis, roadtrippen, stadswandelen, uit eten en BV's spotten met het broertje
* oude klasgenootjes tegen het lijf lopen
* verse blommen aan de voordeur
* zalig uitslapen + ontbijt op bed
* kleine prutsjes die geboren worden, drie in één week tijd!
* het lief die conversaties voert met zijn petekind (ook al ging het over boertjes laten)
* mezelf vergapen aan supermooie, maar tegelijk veel te dure beelden, juwelen, meubelen,..

Macedonië, dag 1.

Een kleine tip voor iedereen die van plan is om in de toekomst nog een reisverslag te maken; na een maand moet je écht al diep beginnen graven in je geheugen om nog te weten wanneer je wat hebt gedaan. Ter plaatse het facebookprofiel updaten helpt een klein beetje. Hoera voor gratis wifi!

Het hotel waar we de eerste nacht verbleven lag vlak aan Lake Ohrid. Jammer genoeg keek onze kamer uit op een achterafteegje en een bouwwerf, maar het uitzicht aan de ontbijttafel maakte veel goed. Mijn voorstel van de avond ervoor om eventjes rond het meer te wandelen werd trouwens meteen weer ingetrokken.



Ontbijten in Macedonië is - wat mij betreft - geen echte aanrader. De broodjes waren meestal te droog, af en toe te zoet en vaak onverwacht (en ongewenst) gevuld met kaas of fruit. De schelletjeskaas smaakte raar, het fruitsap was water met kleur- en smaakstof. Het lief bleef een week lang vol overtuiging roereieren met spek of worstjes eten, maar ook dat is niet aan mij besteed. En de koffie.. tjah..  Gelukkig was er ook steeds een ruime keuze fruit en groentjes (aan het ontbijt, ja).

Volgens het reisschema verbleven we die avond in een alpinehotel in het National Park Pelister, maar voor de rest konden we de dag vrij invullen en dus vertrokken we na het ontbijt richting het klooster van Sv. Naum (Sint-Naum), met een tussenstop aan het Museum on Water "Bay of the Bones".

Museum on Water

Voor de verbazingwekkende toegangsprijs van 60 denar (ongeveer 1 euro) per persoon en na een zeer steile afdaling naar het meer kregen we het Museum on Water te zien, een dorp op palen uit het bronzen tijdperk.
Vreemd genoeg werd dit stukje geschiedenis pas in de jaren negentig (her)ontdekt en na de heropbouw en reconstructie werd het in 2008 opengesteld voor het publiek.

Omdat wij er nog vroeg in de ochtend waren toegekomen, waren we er zo goed als alleen, wat ons de kans gaf om rustig rond te wandelen, in de huisjes rond te snuffelen en te genieten van de prachtige uitzichten. We deden er ook nog op 't gemak een terrasje in de verschroeiende ochtendzon (om 10u 's ochtends was het er al bijna 30°), maar toen de eerste toeristenbus en de eerste tourboten aankwamen, konden we niet snel genoeg terug de heuvel op ploeteren om onze toch verder te zetten richting St-Naum.


Monastry Sv. Naum



Het klooster van Sint-Naum ligt tegen de grens met Albanië en vlak aan het meer van Ohrid. Je kunt van op de omwallingsmuur recht het water in springen. Als je een deathwish hebt tenminste, want echt diep is het meer niet langs de oevers.



In ons hotel in Ohrid hadden we bij het inchecken een 'verblijfsbewijs' gekregen, voor het geval we politiecontrole kregen. De streek tegen Albanië zou namelijk het meest onveilig zijn. Wij hebben er echter op geen enkel moment een onveilig gevoel gekregen, integendeel.

Om het klooster te bezoeken moest er alweer een heel eind geklommen worden (België is écht wel plat!), en ook toen we op zoek gingen naar de watervallen heb ik enorm afgezien. Die fameuze watervallen hebben we trouwens nooit gezien, maar blijkbaar waren we ze wél gepasseerd.. Warmte, bergbeklimmen, niet bestaande watervallen, .. mijn humeur wordt daar niet beter van, dus nam het lief de wijze beslissing om ons op een terrasje te installeren.

Terrasjes en restaurantjes hebben ze er overigens in overvloed en naar onze normen is het er bovendien spotgoedkoop.

Na een snelle hap in één van de vele eetkraampjes aan St. Naum besloten we door te rijden richting ons hotel van die avond, nabij Bitola. Om daar te raken moesten we door het National Park Galicica en over de gelijknamige berg. Op een hoogte van ongeveer 1800 m, stuurden we een grindwegeltje in om op het meest indrukwekkende uitzichtpunt ooit terecht te komen..



National Park Galicica



Stilstaan bij de dingen.

Tijd voor iets nieuws! Iets wat me ertoe zou moeten aanzetten om hier wat meer te komen schrijven. Want hoe graag ik het ook doe, tekstjes produceren, op de momenten dat ik voor de laptop zit is de inspiratie niet altijd daar. Die komt liever opdagen als ik onderweg ben en niets bij de hand heb om te schrijven. Tijd voor een klein hulpmiddeltje dus en dat wordt deze keer Count your blessings.

Zoals de initiatiefneemster, Anki, het zegt:

‘Count your blessings’ is stilstaan bij de mooie aspecten en momenten van het leven, die je door alledaagse drukte of problemen gemakkelijk over het hoofd ziet. Het doel is bewustwording. Het stikt van de kleine geluksmomentjes, die we laten passeren zonder ze op te merken. ‘Count your blessings’ kan helpen stil te staan bij alledaagse schoonheid en geluk. Er is immers niets mis met wat optimisme en vrolijkheid! Marilyn Monroe zei ooit: “Keep smiling, because life is a beautiful thing and there’s so much to smile about.” Dat is precies de essentie van ‘Count your blessings’.

Zij doet het met een uitgebreide vertelling en vergezeld van foto's, ik hou het voorlopig bij een kort lijstje. Wat maakte mij deze week blij? Dit:


* vuurtjes stoken in de living! - hoera voor houtkachels ;-)

* plannen smeden onder vriendinnetjes - ik leg mijn zakdoekjes al klaar, Loor

* lampjes kiezen en stenen en rekenen en tellen en vol verwachting uitkijken

* supporteren voor een sportief lief - ook al is dat dan slapend in de zetel

* een klein zonnestraaltje tussen twee grijze regenwolken door

* chocoladekoeken en koffie op vrijdagochtend - zomaar

* lekker eten en excellent gezelschap

* kleine meisjes met gele botjes

Macedonië, dag 0.

Belofte maakt schuld zeggen ze, dus bij deze.. een reisverslag! Een volledige maand na datum en (eerlijk is eerlijk) ik heb overwogen om het stilletjes te laten passeren, maar.. 't was er gewoon te mooi en te leuk om er helemaal niets over te vertellen.

Macedonië, parel van de Balkan. Zo staat het in de reisboekskes en ik kan daar wel mee akkoord gaan.

In Macedonië zijn er twee luchthavens, één in de hoofdstad Skopje en één in Ohrid. Vanuit Brussel vertrekt er 2x per week een vlucht die in beide steden landt. Wij kwamen aan in Ohrid, vanwaar we met een huurauto het hele land zouden gaan verkennen.

Opgewacht worden door een hostess die met uw naam staat te zwaaien, het is eens iets anders. Het meisje van Jet Air gaf ons een lijstje met de hotels voor de week, de bagage werd in de kofferbak van de auto gegooid, alle blutsen en krassen werden nog eens aangewezen, we kregen de sleutels in onze handen gedrukt en dat was dat.
We kwamen nog te weten dat we rechtsaf moesten als we de parking afreden en daarna moesten we het nog maar eens vragen .. iedereen weet de weg.

We hebben uiteindelijk de weg niet moeten vragen, bij het binnenrijden van het stadscentum werd ons hotel al aangeduid. Achteraf bleek ook dat je in Macedonië onmogelijk verkeerd kan rijden; er is overal maar één weg naartoe.

We checkten uiteindelijk pas rond 23u in in hotel, dus na een kort avondwandelingetje langs de rand van het meer zat dag 0 erop.

Dag 1 volgens de telling van het lief, dag 0 volgens mij. Toekomen & gaan slapen, je kan dat toch onmogelijk een dag noemen.

Magic?

Van de film op zich was ik niet écht onder de indruk, maar de blote kont van Channing Tatum mag gerust gezien worden!

Waar ik eigenlijk nog het langst van wakker heb gelegen na onze vrouwenavond? Die neus.. die heb ik dus écht niet gezien.. 

;-)

Vakantie is .. ten eind.

Vakantie is verdorie veel te snel voorbij, altijd. Ook al begin je er later aan dan alle anderen, mag jij nog uitzwaaien als ieder ander al lang weer terug is, dan nog zijn drie weekjes verlof voorbij voor je het weet.

Nog een geluk dat we er een weekje op uit trokken naar 't buitenland, of ik zou zelfs al niet meer weten wat ik precies ook weer gedaan heb in die drie weken.

Ik was van plan een uitgebreid reis- en fotoverslag te publiceren, maar daarvoor moet ik er dus eerst eentje produceren. Dat zal er nog wel ooit eens van komen.

Echter! 't Is niet omdat "de" vakantie officieel voorbij is, dat we niet meer op zwier gaan natuurlijk. Vanavond, bijvoorbeeld, doen we van Ladies Night.

Anyways, tonight, Magic Mike, ik ben er klaar voor.

Vakantie is ook ..

.. kippetjes invriezen. Maar eerst in stukjes en in zakjes doen. Uiteraard.

.. uitslapen.

.. babysitten op het kleinste spookje van de familie. <3

.. fietsen. Van hier naar daar. En terug. En daarna ook nog eens naar Brugge.

.. ouder wordende mensjes vieren.

.. uitslapen.

.. shoppen. Reisboekskes (te algemeen), wegenkaarten (niet genoeg details),  cadeautjes, wasbakskes (te dure smaak), oprittegels (te wisselvallige smaak), electriciens (in verlof), .. 

.. een enorme strijk-achterstand wegwerken. Nu ja, laten we dit maar een work in progress noemen..

Vakantie is..

.. broddelen in de keuken

Woord van de dag: spierpijn.

Als je je weekend zo vol steekt als ik het mijne, dan neem je de maandag best een extra dagje verlof om uit te puffen. Omdat ik altijd luister naar wijze raad en zéker als die raad van mezelf komt, nam ik dus gisteren een luilekkerdagje. Hoofdactiviteit: olympische spelen kijken.

Actief zijn, het is vermoeiend.

Zaterdag fietste ik 72 (!) km, aan een matig tempo gelukkig, en met af en toe een eet- of drinkstop. De sportievelingen waren thuis gebleven, zodat de dutskes onder ons ook zouden meekunnen. Ik heb het over mezelf, jawel.

De nichtjes waren er ook bij.


Oma hield alles nauwgezet in het oog.


We begonnen enthousiast..



.. hadden halverwege een dipje..


.. maar werden beloond met spaghetti!


En de zondag was het alweer feest! Een verjaardagsfeest zelfs! Voor mij! Dat was nog 't beste van al!

Changes

Omdat altijd 't zelfde ook maar saai is.
Omdat ik niet bang ben om risico te nemen.
Omdat recht maar recht is en schoon scheef ook niet lelijk.
Omdat rood een cool kleur is.
Omdat zelfportretten maken duidelijk niet m'n sterkste kant is (en oefening baart kunst zeggen ze). 

Belofte maakt schuld.

Het is me gelukt.

Er er werden nog wat excuses gezocht, er kwam nog wat gezucht en gepuf en uitstelgedrag aan te pas, maar uiteindelijk heb ik mezelf er toch toe kunnen verplichten om te gaan sporten. Dik tegen mijn goesting, maar toch.. 

Het zal jullie misschien ook verbazen, maar het feit dat ik het hier had aangekondigd bleek nog de grootste stimulans van allemaal. Ik weet het wel: het is gezond en de rugpijn verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik een beetje spieren en wat conditie heb,.. maar toch.. stel je voor dat ik nu niet was geweest terwijl ik op het interwebs had verklaard de atleet uit te hangen. Wat een afgang.

Dus ik ging.

Deze morgen pas, want "de week is nog niet voorbij", bleef ik mezelf voorhouden.

Ik heb afgezien. Ik heb maar de helft van het programma afgewerkt ook. Maar ik heb mijn belofte gehouden.

Oef.

Echt!

Deze week begin ik weer te sporten.

Zo. Als het op 't internet staat is 't waar. Geen weg meer terug.

...

Shit!

Nieuws

Help. Waar is de eerste helft van dit jaar gebleven? Plots is het juli en ik heb het gevoel dat ik vanalles heb gemist. Sinds mijn laatste schrijfseltje hier is er alweer vanalles gebeurd en het lijkt onmogelijk om alles op een rijtje te zetten of samen te vatten.

Mijn gezondheid is intussen een niveautje op vier omhoog gekrikt, al mag er binnenkort ook eens iets aan de conditie gedaan worden. Een beetje reserves opbouwen kan geen kwaad.

Sinds een week of drie hoef ik ook niet meer elke dag om half zes mijn bedje uit om naar Brussel te treinen. In amper 15 minuutjes sta ik nu op het werk. Na vijf jaar pendelen een ongelofelijke luxe!

Het bijzonderste nieuws dateert echter van gisteren. Gisteren zette m'n schoonzusje namelijk een nieuw leventje op de wereld, een petekind voor het Lief.  Kleine Miel heeft zijn peter nu al helemaal rond z'n ieniemini vingertjes gewonden, want geloof het of niet.. J. heeft hem al in z'n armen gehad.

Want voor aardbeien doe ik alles.

Nooit te vroeg juichen, zeggen ze dan. Ik had er beter rekening mee gehouden toen ik het vorige stukje schreef, intussen alweer .. zes (zes!?) weken geleden.
Na de bloedtransfusie voelde ik mij onmiddellijk stukken beter, maar helaas bleef dat effect niet duren. Ik ging een weekje werken in Brussel, bleef een weekje thuis (blokverlof), kreeg last van mijn maag, mocht m'n ijzerpilletjes niet meer nemen, moest een week rust nemen, ging terug een weekje naar Brussel, kreeg andere ijzerpillen, bleef een beetje thuis (hoera voor verlengde weekends), ging terug twee dagen naar Brussel.. en toen waren we terug bij af.

Nu ja, niet helemáál terug bij af natuurlijk. Mijn bloedwaarden waren al een stuk beter dan de eerste keer, maar wel nog steeds rotslecht. Combineer dit met een bloeddruk van 8 over 5 en ik wist meteen waarom ik constant het gevoel had dat ik van mijn sus ging gaan. De collectie pilletjes werd nog een beetje aangevuld en ik werd opnieuw veroordeeld tot 'rusten'.

Ik kan je verzekeren. Rusten is leuk voor twee dagen. Of misschien voor een week als 't zonnetje schijnt (zoals nu), maar de voorbije weken was er van zon geen sprake en de rust komt intussen m'n oren uit.

De laatste paar dagen voel ik mij terug sterker, gelukkig. En ik heb zelfs al een paar dagen achtereen geen middagdutje nodig gehad. Dus heb ik mij voorgenomen om straks met de fiets naar 't boertje om aardbeien te gaan, zo'n 200m verderop. De ultieme test, zeg maar, om te zien of ik mijn krachten terug heb.

 Ik ben zowaar een beetje zenuwachtig.

Miss Dracula?

Gisteren stond ik 's ochtends op, waste ik mij, kleedde ik mij aan, ging de trap af en installeerde mij in de keuken voor het ontbijt.. zomaar.. in één keer.

Zonder dat ik plat op m'n rug op de badkamervloer moet gaan liggen om te bekomen van het douchen. Zonder dat ik op het onderste treetje van de trap moet zitten uitpuffen van de inspanning om naar beneden te komen. En zonder dat ik mij aan de keukentablet moet vasthouden om niet van mijn kruk te kantelen.

Dit lijkt voor jullie misschien allemaal redelijk normaal, maar voor mij was dit de eerste keer in een zestal weken. Ik was blij als een klein kind.

Ik zie mezelf nog niet direct een hele middag op wandel gaan, maar alleen al het feit dat ik 's ochtends zonder rustpauzes beneden raak, is voor mij al een hele vooruitgang.

Ik geef toe dat ik het hele bloedtransfusie-gedoe vooraf absoluut niet zag zitten. Het idee dat iemand anders' bloed door mijn aders zou vloeien vond ik een klein beetje (lees: heel erg) freaky, dus het was met een klein hartje dat ik mij in het ziekenhuis aanmeldde. Ik had nooit gedacht dat ik me in een paar uur zoveel beter zou gaan voelen.

Hopelijk raak ik er nu met de ijzertabletjes snel helemaal bovenop. Ik zie het alvast weer helemaal zitten.

Ik ben geen moeilijke.

Zo triestig als het weer vandaag is, zo zonnig was het vorige week. Terwijl ik voor het eerst sinds lang m'n fototoestelletje nog eens bovenhaalde, pootte het lief patatten.

Zon. Lief. Bloemetjes. Een tuin. Meer heeft een mens soms niet nodig om te genieten.





Al zou een goeie gezondheid ook geen overbodige luxe zijn.

Kleine dingen.

Lente in een bloempot.

Dit weekend kreeg ik van het lief zijn mammie een pot vrolijke bloemetjes. Om me op te vrolijken tijdens het ziek zijn. Lente in een bloempot, als het ware. Zeker als het zonlicht over de blaadjes danst.

Vorige week was mijn mama de reddende engel toen ze m'n strijk kwam halen. De berg was intussen redelijk enorm geworden en ik zag er geen beginnen meer aan. Enkele dagen later moest ik enkel nog de stapeltjes in de kast leggen.

Het zijn kleine dingetjes als deze, die me op slechte dagen minder humeurig maken. (Ik ging schrijven "blij maken", maar dat zou een beetje té zijn.)

Vandaag heb ik een slechte dag.

Deze morgen kwam de poetsvrouw, wat op zich een heugelijke gebeurtenis is, maar ik moest dus wél voor 8 uur presentabel zijn.
Ik dronk mijn glaasje vloeibaar ijzer, raapte mezelf bijeen en plofte in de zetel.

Twee minuten heeft het geduurd. Daarna liet mijn lichaam mij weten dat het vandaag niet zo'n zin had in vloeibaar ijzer. Of in een boterhammetje met smeerkaas. Of in een halve prince koek.

Ik heb het opgegeven. Voor de middag krijgt het alleen nog maar slaap.

Bij gebrek aan avonturen, vertelt men het saaiste eerst.

Ik waagde me toch nog eens buiten gisteren. Want frisse lucht is gezond, zeggen ze. Veel water drinken en rusten ook. En ijzer vreten. Of in mijn geval drinken, want ik neem ijzer in bruistabletjesvorm.

Dus. Ik waagde mij buiten en slofte door de tuin, op zoek naar het lief. Helemaal alleen languit in de zetel liggen is namelijk lang zo tof niet als het lijkt.

Ik slofte door te tuin tot helemaal achterin, waar het lief en zijn pappie hout aan het verhakselen waren. Onderweg kwam ik een sympathieke mens tegen die de moestuin aan 't ploegen & freezen was. Ik hield halt en deed een praatje. En toen slofte ik verder tot bij het lief. Die stopte me een halve boom in de handen.

Ik stond erbij en ik keek er naar. Tot hij teken deed dat ik het ding door de hakselaar moest duwen. Wat ik dan ook maar deed.

Het was koud en het waaide en het rook een beetje naar kak, want één van de boeren in het gebuurte had mest gevoerd. Denk ik.

Ik stond er nog een beetje bij en keek er nog een beetje naar. En toen had ik het gehad en slofte ik weer terug. Naar binnen.

En toen ineens was ze daar. De zon. Ik stond voor het raam en ze scheen op mijn gezicht en ze maakte m'n hele dag goed.

En zo is 't altijd iets.

Zaterdagnamiddag, 16u. Ik lig languit in mijn zetel, weggedoken m'n sjaal, dekentje tot tegen m'n kin getrokken. Ik ben doodop.

Niet dat ik al zoveel heb uitgericht, nochtans. De afwas van deze middag staat nog steeds in de gootsteen, de wasmachine zou gerust een paar wasjes kunnen doen, ik heb nog wat strijkwerk én eigenlijk moet het hier al drie dagen dringend gestofzuigd worden.

Maar ik lig languit in m'n zetel en alleen al het idee dat ik straks naar boven moet om de wasmand te halen, vermoeit me.

Anemie is een trut.

Nieuw speelgoed

Ik heb het geluk dat het lief altijd direct om het fototoestel loopt als hij me ziet werken.

Zelfs al liep ik maar twee keer over en weer, nu kan ik toch zeggen dat ik het gras afreed.

En ik heb zelfs bewijsmateriaal.

Zelfscensuur

Ik ben intussen hopeloos achterop geraakt met het wijvenbloggen, maar bijdehand wijf als ik ben, antidateer ik dit postje zometeen als ik het publiceer en dan merken jullie er hélemaal niets van.

Voila. Nu dit ook geregeld is, kan ik overgaan tot het onderwerp van de dag, zelfcensuur. Ik kan deze keer alvast eerlijk zeggen dat hier héél wat wordt gecensureerd.

Omdat het uw zaken niet als ik kletsende ruzie heb gehad met het lief. Of net spetterende seks.

Omdat het voor u niet interessant is als ik denk een superlekker recept te hebben gevonden dat op een compleet teleurstelling is uitedraaid.

Omdat sommige "gebeurtenissen" zoveel leuker om lezen (en vertellen) zijn als ze een klein beetje (of net héél veel) worden aangedikt.

Omdat mijn donkerste gedachten alleen van mij zijn.

Omdat ik sommige dingen wel wíl vertellen, maar gewoon niet durf.

Of gewoon om te vermijden dat mensen uit m'n omgeving voortdurend grapjes maken over mijn enorme drang naar aandacht en extatisch worden omdat ze nu weten dat ik geen pyjama draag. Ja, Tom, ik heb het tegen u.

Wijvenweek | Meningen zijn voor mondige mensen

* Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening *
Meningen genoeg, in mijn hoofd. Meningen waar ik meestal ook rotsvast van overtuigd ben. Ik ben voor of ik ben tegen. Of het kan mij geen fluit schelen, dat gebeurt ook al eens.

Mijn grote probleem: ik kan het allemaal niet zo goed uitleggen. Ik ben een complete ramp als ik moet beginnen argumenteren en al van bij de eerste onderbreking weet ik niet meer waar ik met mijn uitleg naartou wou. Ik ben dus niet echt iemand die overal zijn mening gaat verkondigen, al weet ik wel altijd wat ik van een ander zijn mening denk.

'Vind ik leuk'-klikken is toch zo makkelijk, niet?

Wijvenweek ¦ Omdat ze me maken tot wie ik ben.

Omdat ik precies toch meer kleine kantjes heb dan ik oorspronkelijk dacht, omdat het weekthema 'Maskers af' is en omdat die rare trekjes mij tenslotte toch maken tot wie ik ben ... daarom ... krijgt u van mij nog een lading van mijn karaktertrekjes. 

Ik had er zo nog niet direct bij stilgestaan, maar tijdens het lezen van andere wijvenblogs is het mij opgevallen dat ik toch op een heel aantal vlakken anders ben dan andere bloggende madamtjes.

Velen onder hen hebben schoorvoetend toegegeven dat ze soms wel eens een traantje laten bij een bleitfilm. Ik, daarentegen, ik bleit altijd tijdens films. Of ik nu naar een komedie, drama of oorlogsfilm kijk, altijd is er wel ergens een scène die mijn traanklieren in werking zet. Eén halve minuut drama, één romantische opmerking, één rochelende soldaat op zijn sterfbed en ik ben vetrokken.

En uiteraard beweer ook ik dan dat er een vuiltje in mijn oog zit. Of dat de hooikoorts opspeelt. Of dat ik een valling voel opkomen.

Iets anders wat me opviel is dat de halve blogosfeer blijkbaar onmiddellijk zijn pyjama induikt bij thuiskomst. Of er plezier in heeft zo een hele dag rond te tjolen. Geen vooroordelen van mijn kant, doe gerust zo verder dames. Maar het eerste wat door mijn hoofd schoot? "Oei. Ik heb niet eens een pyjama." En daarna "Als het écht koud is slaap ik wel met een oud t-shirt natuurlijk." En uiteindelijk "Van de Bwards! Hoe toepasselijk zeg!"

Verder las ik héél veel blogjes waar ik me perfect in kon herkennen, een paar waar ik mezelf absoluut niet in terugvond (opruimverslaving? Seriously?) en ook een paar in archislecht Engels. Wat me er meteen weer aan herinnerde dat ik altijd overal de beste in wil zijn. Zo speel ik bijvoorbeeld spelletjes op Facebook totdat het lief me heeft ingehaald of m'n topscore heeft verbroken. Want dan is de fun er vanaf natuurlijk.

Wijvenweek | Het zotte wijf in mij.

* Guilty pleasures en kleine kantjes *

 Dit is een moeilijke.. Vooral ook omdat ik niet weet waar te beginnen. Ik heb gewoon té veel kleine kantjes. Eigenlijk zou ik ze niet eens aan uw neus moeten hangen, er komen hier veel te veel gluurdertjes kijken. Je kent ze wel, vriendjes of familie die komen meelezen maar nooit van zich laten horen. Waarom zou ik dan nog moeite doen?

Oeps. Daar heb je mijn eerste kleine kantje al. Ik heb bevestiging nodig. Véél bevestiging. Altijd. En aandacht, dat ook. Vraag maar aan Het Lief, dat doe ik ook geregeld. Zoals wanneer we samen in de zetel zitten, ik naar de tv  aan het staren, hij spelletjes aan 't spelen op de laptop. Lekker asociaal. Tot hij mijn elleboog in zijn ribben krijgt natuurlijk. "Aandacht!", zeg ik dan, en dan weet hij dat hij mij eens dicht moet pakken.

Kleine kantjes.. ik heb er veel. Als het in mijn hoofd zit, zit het in mijn gat niet, zoals ze bij ons zeggen. Ik ben nochtans een gemakkelijke, maak ik mijzelf wijs. Meestal maakt het mij allemaal niet zo veel uit. "Wat wil je vanavond eten?"  "Maakt niet uit."  "Wat wil je dit weekend doen?"  "Och, 't is mij om 't even."  Handig toch?

 Maar o wee als ik wél weet wat ik wil. Dan wil ik het precies op de juiste manier én precies op het juiste moment (en het juiste moment is natuurlijk onmiddellijk)!  Schijfjes tomaat moeten in je juiste richting worden gesneden en rode kool mag niet gemixt (want anders ben ik wel zo koppig om er niet van te willen eten).  Misschien is dat wel nog zo'n klein kantje, dat ietwat autistische trekje van mij. Als ik mandarijntjes eet, moet echt élk velletje eraf. Als ik m'n autootje moet gaan voltanken dan blijf ik 'bijtanken' tot er een mooi rond getal op de teller staat en als ik de postjes in m'n feedreader lees dan doe ik dat tot er een rond getal 'ongelezen' blijft.

Verder ben ik ook nog lui, lomp, nieuwsgierig (héééél erg), bazig, bozig, vergeetachtig, kan ik mijn ongelijk niet toegeven, is alles wat foutloopt de schuld van het lief en heb ik enorm veel last van uitstelgedrag.

Guilty pleasures, daarvan kan ik er zo meteen geen bedenken.  Tenzij die honderden series en pulp en reality tv die ik dagelijks opneem daaronder kwalificeren. The Mentalist, Criminal Minds, Pan Am, Terra Nova, Castle, Gossip Girl, Switch, Uit de weg (lachen! en ergeren ook wel), America's Next Top Model (ik ben en blijf een wijf natuurlijk), Project Runway,.. De hele digicorder staat vol met mijn programma's, met als gevolg natuurlijk dat ík baas ben van de afstandsbediening.

Wijvenweek | Wie schoon wil zijn moet tijd nemen.

* Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten *

De beautyqueen in mij juicht van contentement bij het lezen van het eerste onderwerp voor wijvenweek. Ik denk: crèmetjes, parfumtjes, m'n gezicht in de plooi laten leggen door mensen die er wél iets van kennen, nagellakjes, hoofdmassages bij de kapper, een hele collectie schoenen en sjakosjen en bijpassende jasjes voor op elke outfit...

Helaas, zowel het luie, gierige zuinige en werkende wijf in mij durven de beautyqueen wel eens boycotten.

Op een doordeweekse dag bestaat mijn ochtendritueel uit niet veel meer dan uit het bed gestampt worden om half 6, douchen, tandjes poetsen, haar borstelen, froufroutje op zijn plaats leggen, haar borstelen, zuchten, haar te lijf gaan met de stijltang, nog meer zuchten, nog wat meer stijltanggeweld, .. Waarna ik diep ongelukkig de deur uit spurt, richting trein, zodat de eerste mens die ik tegen kom kan opmerken: "lastige nacht gehad?".

Op een doordeweekse dag met minder ochtendhumeur en meer doorzettingsvermogen zou ik tijdens het douchen al eens reinigingsgelleke op mijn gezicht smeren of  het lijf aan een scrubbeurt onderwerpen. Dan zou ik zelfs een poging doen om mijn wallen weg te tokkelen met een crèmetje, mijn huid te boosten met één of ander tonic én dan zou ik zelfs een dagcrème opsmeren. Als ik dan toch bezig ben, mag er soms ook een minilaagje foundation op (net genoeg om de rode plekjes te verbergen) en een veeg conceiler (wallen!), om uiteindelijk een poging te doen om mascara op mijn wimpers te krijgen en níet ernaast. Waarna ik met een overschot aan zelfvertrouwen de deur uit huppel, richting trein (die van een uur later, dat wel) zodat de eerste mens die ik tegen kom opmerkt: "ah, schmink op vandaag?".

Ik geef het toe, de beautyqueen in mij, die komt niet veel buiten. Tot mijn grote spijt eigenlijk wel, want ik kan daar echt van genieten, van uitgebreid in bad gaan en een scrubje hier en daar, van crèmetjes smeren en parfumtjes opdoen, van bezoekjes aan de kapper (met soms drastische veranderingen tot gevolg), van nagellak in coole kleurtjes en zelfs van mezelf opmaken, nét genoeg zodat men nog zou kunnen denken dat ik er vanzelf goed uitzie.

Ik wou een foto presenteren als bewijsmateriaal, jammergenoeg voor jullie is vandaag een doordeweekse dag op de eerste manier en lukte het deze morgen zelfs niet om mijn frou'tje goed te leggen, dus wat u te zien krijgt.. wel.. euh.. tjah.

Het wijf in mij.

Volgende week is het zover. Dan is het wijvenweek in de blogosfeer.

"Wijvenweek?", vraagt u? "Wijvenweek!", zeg ik.  Ik zou kunnen proberen om het zelf uit te leggen, maar de organiserende blogsters i. en Lilith hebben het op de site zo mooi uitgeschreven dat ik het onmogelijk beter kan.

Volgende week laat ik het wijf in mij dus volledig los en krijgt u hier alle geheimen van het vrouw-zijn te lezen. Of niet. Want naast een glamoureus, elegant, en bij tijd hysterisch wijf, schuilt er diep in mij ook een lui wijf en hoewel ik de onderwerpen voor volgende week al enkele dagen in de mailbox heb staan, staat er nog geen letter op papier heb ik nog niets voorbereid.

Ik ben dus even benieuwd als jullie.

Gouden tip (voor mezelf)

Als je 's morgens vroeg de slaap uit je oogjes hebt gewreven, als je propertjes gewassen van onder de douche stapt, als de tandjes zijn gepoetst en de haartjes drooggeblazen. Als je dan 's morgens je kleertjes aan doet.. 

..zorg dan dat je alle knopjes en ritsjes hebt gesloten.

Kwestie van het aantal genante momenten tot een minimum te beperken.

Eigenlijk ben ik daar een beetje jaloers op.

Op dagen zoals vandaag, dagen dat ik niet uit werken moet en thuis ben, maar tegelijk toch al voor dag en dauw de slapers uit mijn ogen heb verdreven, op dagen zoals deze, besef ik dubbel zo hard hoeveel tijd ik verlies met over en weer te pendelen naar Brussel.

Deze morgen liep de wekker af om half zeven, dat is een uur later dan op andere dagen. Ik startte mijn dag dus al beter uitgeslapen en met meer energie. Er was ook tijd voor ontbijt én koffie en om de krant te lezen, wat anders op de trein of helemaal niet gebeurt.

Ik ruimde de keuken aan de kant, groette de vriendjes op twitter, plooide al de was, kreeg een aanval van nomophobia, speelde een spelletje op facebook, bracht de werkman hier in huis (de reden van mijn thuis-zijn) zijn koffie, luisterde naar de werkman zijn uitleg over het reeds verrichtte werk en toen.. toen was het 9 uur. Negen uur. Negen, het uur waarop het zo ongeveer licht is buiten. Negen uur en ik heb precies al een halve dag achter de rug, terwijl mijn dag anders nog maar amper is begonnen.

Wat mij nog het meest verbaasde? Dat het 'spitsuur' hier in onze straat pas rond kwart voor negen begint. Dat de meeste mensen dus blijkbaar pas rond kwart voor negen vertrekken naar het werk. Ik begrijp dat niet zo goed. Persoonlijk ken ik niemand die zo laat pas naar het werk moet vertrekken. Wat ik me dus eigenlijk afvraag.. Wie zijn ze? Die laatvertrekkers. Wat doen ze? Werken ze? Gaan ze op uitstap? Hoe laat komen ze dan terug? Zijn het dezelfde mensen die om 16u al terug huiswaarts keren? Of zijn zij het, die tot laat op de avond op kantoor blijven hangen?

Everyday

Gewoon. Omdat ik er luidop van moest lachen.

Klik hier voor instant plezier.



(Mogelijks moet er eens op de F5-toets worden gedrukt.)

Nieuw speelgoed

Met dank aan InSites Consulting, die me dit toestel laat testen..

So far, no good.

Geen drank op de nieuwjaarsreceptie, tegen de vlakte gaan in 't station, blauwe knieën en een verrekking, nietsnutten van collega's, een snotvalling en een migraine-aanval.

2012 gaat hem serieus mogen herpakken, me dunkt.

Kleine dingen

Vandaag at ik boterhammen uit een boterhammendoos.
Dat is voor u misschien normaal, voor mij is dat redelijk uitzonderlijk, want boterhammendozen, die nemen veel plaats in de sjakosj.

Vandaag at ik door het lief gesmeerde boterhammen uit het lief zijn boterhammendoos. Niet omdat ik zijn eten van onder zijn neus heb weggepiekt - wie mijn lief kent, weet dat zoiets levensgevaarlijk is.

Wél omdat het lief deze morgen tijdens zijn verlof extra vroeg opstond om voor mij boterhammetjes te smeren.

Zelden zo'n lekkere boterhammekes gegeten, trouwens.

(Aja, want meestal ben ik 's morgens gewoon te traag en heb ik geen eten mee.)

Dju toch.

Ik vraag me af hoe lang het dit jaar zal duren..

.. voor ik de datum vandeneerstekeer juist zal schrijven.

Saturday

Zaterdagochtend, half negen. De wekker gilt "Opstaan!", maar mijn hoofd schreeuwt "NEEEEE!"
In de verte hoor ik de radio spelen, na een tijdje herken ik Seven Nation Army. M'n hand dwaalt over het nachtkastje. De wekker zwijgt, de radio neemt het over, dichtbij deze keer.

Als ik eindelijk een oog open krijg, blijkt dat er al een straaltje zon binnenvalt.

ZON.

Tijd om op te staan.

Tijd om met het gezicht naar de zon te staan.

Tijd om... Hé, daar heb je het lief. Buiten. En zijn papa en opa. Ook buiten. Met dikke jassen en rode neuzen en een berg plantjes en een haag die steeds maar langer wordt.

Tijd voor koffie. Maar eerst nog een warme douche. En dan koffie. En dan kan het weekend écht beginnen.

Licht in de duisternis.

Omdat we intussen toch al december zijn. Omdat het 's ochtend als we toekomen nog pikdonker is en 's avond als we terug naar huis vertrekken alweer minstens even duister. Omdat we graag lichtjes zien. En eigenlijk nog het meest van al omdat het gewoon supergezellig is.

Daarom hebben wij ons mini-kerstboompje op het werk alweer opgezet.

Ode aan de dienstencheque

Ik ben fan, ik, van de dienstencheque. De beste uitvinding sinds die van de smartfoon, vind ik persoonlijk.

Ooit, lang geleden, toen wij zo'n tweetal weken met z'n tweetjes samenwoonden, beslisten wij om 'de kuis' uit te besteden. Omdat kuisen nu eenmaal niet onze hobby is, omdat we betere dingen te doen hebben in 't weekend en ook wel omdat we gewoon een lege fakke zijn.

Ik moet u dat eigenlijk allemaal niet uitleggen, ik kom gewoon graag thuis in een proper huis en als ik zelf kuis is het bijlange zo snel zo proper niet. Of dat is toch de bedoeling. De ene poetsvrouw is namelijk de andere niet én ik kan het weten, want ik heb er intussen al een heel leger versleten. Als ze al niet op voorhand versleten waren.

Sinds de komst van onze nieuwe poetsvrouw echter, leef ik op wolkjes. Onze nieuwe poetsvrouw is een droom. Onze nieuwe poetsvrouw, die zorgt er in vier luttele uurtjes niet alleen voor dat ons huisje van top tot teen blinkt (inclusief de garage, jawel!), die lapt ook nog eens de ramen. Zomaar. Zonder extra instructies of zonder dat ik dat had gevraagd ofzo. Ik kan u verzekeren, dat zorgt voor vreugde-uitbarstingen als je 's avonds thuiskomt.

Nu alleen hopen dat ze van al dat gestoef niet gaat lopen.

Amnesia

Ik dacht, ik doe eens zot. Ik stop een minuut of tien vroeger met werken en dan ben ik een half uur vroeger thuis. Win-win. Als het ware.

Was ik toch wel vergeten dat ik DE TREIN moet nemen om thuis te raken..

Zomer in je glas.

U heeft nog vanalles van mij tegoed, hier. Vertelsels. Reclaam. Meningen. Verzuchtingen. Klaagzangen. Gejubel. Vanalles en nog wat, eigenlijk.

Maar hetgeen ik hier al het langst (en ik geef toe: té lang) heb laten wachten, is mijn ongezouten mening over Somersby.

Toen ík voor het eerst over Somersby hoorde, was het nog volop zomer. Of wat voor zomer moest doorgaan. Toen ik voor het éérst over Somersby hoorde, woonde ik nog op een appartementje, zelfs. Toen ik voor het állereerst over Somersby hoorde, dacht ik: "uh, watte?".

En volgens mij denken de meesten onder jullie nu hetzelfde.

Somersby, lieve vriendjes, bleek onder de categorie "drank" te vallen, meerbepaald onder de subcategorie "met alcohol". Dus toen men mij vroeg of ik een kistje wilde ontvangen om proeverij te houden, zei ik uiteraard: "laat maar komen!".

En zo geschiedde, bij wijze van instuif-pakketje, stond er op dag twee in ons nieuwe huis, een kratje Somersby aan de deur. Dat uiteraard enthousiast werd uitgepakt. Ik heb er zelfs een hele reeks foto's van gemaakt. Misschien zelfs een filmpje.

Daarna gingen er een paar dagen voorbij. En na die dagen gingen er een paar weken voorbij. En toen plots, onverwachts, eind augustus scheen de zon. Zomaar. Midden in de zomer, zeg! Diezelfde dag ging ik voor de allereerste keer in mijn leven vrijwillig gaan sporten. Van een mijlpaal gesproken! Maar tegelijk helemaal naast de kwestie.

Het punt is, dat op die zomerse dag in augustus, mijn lief mij zat op te wachten op ons (geïmproviseerde) terras. Met de zomer in zijn glas. Of fles. En toen hebben wij 'geklinkt' en geproeft en gesmakt en gedronken. En er een chipke bij gegeten.

En ik zei tot het lief dat het precies toch wel lekkerder was dan ik had verwacht. En fris en fruitig. Veel lekkerder dan appletise en consoorten. En het lief bromde terug dat hij toch nog liever een fris pintje drinkt, maar dat het er wel mee door kon. Dus ik kwam tot de conclusie: vrouwendrank. Maar wel lekker.

Ik heb er lang over nagedacht. Wat moet ik zeggen? Wat kan ik zeggen? Hoe kan ik verwoorden wat ik voel? Welke woorden zeggen wat ik denk?

Ik heb m'n woorden gewikt en gewogen.

Ik zeg niets.

Er zijn geen woorden die je terug brengen. Geen woorden die je ooit kunnen vervangen. Geen woorden die de leegte kunnen vullen. Er zijn geen woorden om de pijn weg te nemen. Of het gemis. Er zijn geen woorden die genoeg troost brengen. Of steun.

Vergeef me dus dat ik niets zég, maar weet dat ik aan je denk.

Leven als een trein. Ofzo.

Soms raast het leven als een stoomtrein voorbij en...

Wat een stomme zin. Raast een stoomtrein voorbij? Zijn stoomtreinen niet net ongeloofijk traag?

Soms Vraag ik mij af waarom ik mij zo'n dwazigheden afvraag. Wie kan het wat schelen of stoomtreinen vlug of traag vooruit gaan.

Daarbij, wie vergelijkt zijn leven nu met een trein..

Alhoewel.

Onverwachte vertragingen. Onaangekondigde omwegen. Nooit zeker zijn of je wel raakt waar je wil raken. Regelmatig een technisch defect..

Best vergelijkbaar eigenlijk.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Ergernis

Alsof het nog niet erg genoeg was dat de Jack Mussel van de buren op onbewaakte momenten toertjes komt lopen in onze living, komt dat rotbeest blijkbaar op nachtelijke uren ook nog eens tegen onze voordeur pissen.

Hargl!

Het was vrijdagavond.

"Einde van de werkweek?", vroeg ze.

"Ja", zei ik, "einde van de werkweek, begin van het werkweekend."

Het was niet m'n bedoeling om gevat uit de hoek te komen. De woorden waren eruit voor ik het besefte. Ik keek er tegenop, op het eind, tegen de weekends.

Elke zaterdag opnieuw, vroeg opstaan en van hier naar daar rijden, beetje boodschappen doen, beetje mee helpen werken, naar huis de was doen, nog eens gaan kijken,.. Het lief was de deur uit nog voor mijn wekker afging en hij kwam pas weer thuis voor het avondeten. Doodmoe en geradbraakt.

Nog een geluk dat we veel hulp kregen, dat ook anderen hun weekends voor ons hebben opgegeven. Waarvoor dank, much appreciated en al, zonder jullie waren we nog lang niet waar we nu zijn.

Ze zijn voorbij nu, die weekends. Er wordt nog wel vroeg opgestaan en er wordt ook nog wel veel gewerkt, maar nu we hier wonen, in ons huis, is de druk net iets minder groot en is er al eens tijd voor 'iets anders'. Zelfs op zaterdag. We komen alweer eens buiten met zijn tweetjes. Er kan al eens een feestje worden gevierd. Zoals een doopfeestje vorig weekend. Of zoals een verjaardagsfeestje deze week. En als we dan zo samen zitten lachen en praten en ons amuseren, dan besef ik hoe hard ik dat gemist heb. Hoe hard ik dat onderschat had ook, vooraf, hoe zwaar het zou worden.

Er is nog werk aan, aan ons huis, maar dat kan mij voor het ogenblik écht niet schelen. We wonen er. En ik heb mijn lief terug.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Coming soon..

.. een blogje. 't Zou namelijk weer eens tijd beginnen worden dat er hier iets te lezen valt.

Misschien wel een blogje over drank. Of over mijn nieuwe vriendje.
Misschien wel een blogje over mijn verjaardag, al is dat weinig waarschijnlijk.
Of misschien wel over andere mensen hun verjaardag. Of over vriendjes. Of vriendinnetjes. Of misschien wel over feestjes. Met drank. Weeral drank. Of met taartjes. Of speculoosmousse. Hebt u ooit al eens speculoosmousse gegeten?
Ik wel. Hemels.

Coming soon.. Want nu heb ik geen tijd. Mijn nieuwe vriendje roept mij.

Ge moet niet ongerust zijn. Ik ben er nog. Ik heb het overleefd, de verhuis. En ik geniet. Van het verhuisd-zijn.

Akkoord, de afwerking van ons huisje laat hier en daar nog wat te wensen over. Spoelbakken in de keuken zouden handig zijn, net zoals een deur aan de wc en aan de badkamer en ook stoorkassen (of hoe heten die dingen in 't schoon vlaamsch?) blijken niet alleen veel mooier te zijn dan gewoon een rol rolluik, maar houden ook nog eens wind tegen. En hoewel de schoonpapa al de geniale inval had om de keldertrap voorlopig te gebruiken om een verdiepje hoger te gaan (in plaats van een ladder), ben ik intussen volledig overtuigd dat die pokkedure trap een goeie investering was.

Desalniettemin. Ik woon hier graag. In Ons Huis. Ik woon hier heel graag. Ge krijgt mij hier niet meer buiten.

Hoe is het mogelijk!?

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar om één of andere reden had ik verwacht dat, hoe meer ik inpakte, hoe leger het appartement er zou uitzien. Niet dus. Het wordt hier steeds maar voller en voller!

Gisteren kwam ik ook tot de conclusie dat Het Lief minstens drie keer zoveel kleren heeft als ik. Drie keer! Mama durft te beweren dat zijn kleren gewoon drie keer zo groot zijn, maar ik weiger zoiets te geloven. Hij, meer kleren dan ik? Dat vraagt om een rechtzetting!

Morgen is de grote dag. Ik denk dat ik vannacht geen oog dichtdoe.

Rush.

So much to do. So little time.

Nog vier.