Hoe is het nog met jullie huis?

De vraag die mij het meest werd gesteld de laatste weken. Hoe is het nog met jullie huis?  Waarna ik, naargelang het moment van de vraagstelling, ofwel triestig hoofdschuddend of enthousiast glimlachend een verhaal begon af te steken over de recentste ontwikkelingen. Ik durf te stellen dat er meer dan één iemand was die het zich zwaar beklaagde dat hij (of zij, uiteraard) ervover was begonnen, want eens op gang was ik moeilijk weer stil te krijgen.

Maar dus, hoe het tegenwoordig nog met ons huis gaat..  Maat! Goed jong! 't Is al bijna een écht huis en al! De veranderingen na de vorige update zijn enorm. Om te beginnen, hebben we tegenwoordig.. een dak!

Het begon allemaal met het timmeren van een gebinte..

Balk per balk (of spant per spant of hoe die dingen ook heten) werd omhoog getrokken, in positie gehouden en vastgenageld. En dan moesten er ook nog trekkers tussen en stempels en .. euh.. dingesen. Tot er een volledig dak was getimmerd.

En toen moesten ze daar weer een gat in zagen. Met ze bedoel ik deze keer de schoonpapa, die het zagen voor zijn rekening nam.. ;-)

Dat gat, daar komen ramen in, voor alle duidelijkheid. Geen veluxen, maar échte réchte ramen!

Aan dat gebinte werd onderaan een 'staande band' gehangen. Dat betekent zoveel als 'een plank waar ze de goten aan hangen'. (Ik weet ook niet waarom die mannen in de bouw dat allemaal zo moeilijk maken.) Op de foto valt die vooral op omdat het hout rood is. Dat was enkel de eerste dagen zo, intussen is het al veel vergrijsd.


Maar bon, dat gebinte, dat is allemaal wel heel erg mooi getimmerd en zo, maar écht droog zit je daar niet onder.. En zodoende werd het hele boeltje dichtgeslaan. Meestal wordt daarvoor menuiseriet gebruikt, maar wij hebben de zaak geklaard met houtvezelisolatieplaten  waarvan ik de naam ben vergeten. Heel handig trouwens, want niet alleen zorgt dit voor extra isolatie, maar het was ook een tand-groef-systeem, waardoor het leggen net iets vlotter ging.


Die groene latjes (sneeuwlatten) zorgen er trouwens voor dat de platen ook effectief op het dak blijven liggen.


En eens alles was toegeslaan, moesten er nog overal pannenlatten werden geslaan.. Maar dat is voor een volgende update.

Kleine Dingen

Geluk zit in de kleine dingen, zeggen ze. Zoals bijvoorbeeld:

 

Wakker worden en buiten de vogeltjes horen fluiten.

 

 

Voorlopig echter alleen in het weekend, want blijkbaar staan de vogeltjes op weekdagen nog steeds later op dan ik.

 

Posted via email from evelien's posterous

Fris en proper

We delen weer iets uit! Geen cd's deze keer, maar wel.. kuisgerief! Meer bepaald de allesreiniger van Ecover.

Het is intussen alweer een eindje geleden dat ik mij inschreef op de websites van the Insiders, maar dit is de eerste campagne waarvoor ik werd geselecteerd. Als Insider (zoals ik nu dus ben), maak je eigenlijk deel uit van een mond-tot-mond reclame netwerk. Het is dus de bedoeling dat je de goodies test, liefst ook goedkeurt en er dan ongeloofelijk veel over stoeft tegen de vriendjes en vriendinnetjes en familietjes. En dus kreeg ik een fles Ecover allesreiniger toegestuurd. Ik zou dringend eens moeten kuisen..

Maar.. en hier komt het goede nieuws voor jullie, lezertjes (en laten a.u.b. niet alleen de vrouwen onder u zich aangesproken voelen), ik kreeg ook een heleboel miniflesjes om uit te delen! Voor jullie! Om te proberen! En er dan uw ongezouten mening over te geven vaneigenst.
Er hoort een 'hoe-milieubewust-bent-u' vragenlijstje bij en ook een flyertje, waar er naar mijn bescheiden mening best wel wat interessantigheden in staan.

Wisten jullie trouwens dat je de Ecover-flesjes kan laten bijvullen? Of dat er zelfs verzorgingsproducten van Ecover bestaan? Ik alleszins niet. Maar nu dus wel.

Wie een staaltje wil, geeft een gil in de commentaren hieronder of stuurt mij een mailtje.

Posted via email from evelien's posterous

Want lijstjes zijn altijd leuk

Ik vond m'n inspiratie voor dit lijstje bij Plutomeisje, die een lijstje maakte van alle dingen die ze tussen haar verjaardag en haar volgende verjaardag wilde verwezenlijken. Leuk! Alleen, ik verjaar pas over een maand of zeven. En ik wil nú zo'n lijstje! Ha ja, want als ik iets wil, wil ik het nú, vraag maar aan mijn lief.

Dus maakte ik nú zo'n lijstje. Laten we het maar geen 'goeie voornemens' noemen (januari is intussen toch ook al voorbij), maar wel mijn droomlijstje. Ik ben begonnen met de kleine droompjes, trouwens.

1. Citytrippen! Rome, Barcelona, Wenen, Lissabon,..  Omdat ik af en toe ook wel weer eens buiten wil komen. Buiten, als 'in het buitenland'.
2. Meer creativiteit! Te beginnen met meer schrijven. Hier. Of in een boekske. Of misschien sla ik wel aan het knutselen. Of, laten we maar meteen volledig zot doen, naaien!

3. Nog meer boeken lezen! Want dat is gewoon leuk.

4. Een nieuwe taal leren. Zoals Italiaans. Of Spaans. Of een taalbad in Italië. Ofzo.

5. 30-jarig-dagboek blijven bijhouden. Ik was goed begonnen, maar ik heb alweer een gat van een week of twee.

6. Meer afspreken met 'de maten' en 'de meisjes' en mijn BFF, die ook deel uitmaakt van 'de meisjes' natuurlijk.

7. Meer koekskes en cakesjes en taartjes bakken!

8. Meer buikspieren kweken! Leve een sterke rug!

9. Mijn metekind verwennen. En zien opgroeien tot een superleutig kind! Had ik ze eigenlijk al laten zien hier zo? Neen zeker? Bij deze:

10. Verhuizen! En van ons huisje een thuisje maken. Liefst tegen de zomer. Maar die kans begint klein te worden. Awoert winter!
11. Mezelf verwennen. Want ik ben het waard. Ha! Met een smartphone  bijvoorbeeld, om de het materialistje in mij te laten spreken. Oftewel bij ons Lieselot, om mijn gezicht weer in de juiste plooi te trekken.
12. Gelukkig zijn.

Verder dan 12 gaan we niet. Want 13 wil ik niet in m'n lijstje hebben.

Onschuldige hand

De onschuldige hand, die van mijzelve namelijk, heeft zonet zopas onder toezicht van gerechtsdeurwaarder (ook mijzelve) een briefke getrokken uit de trommel. Haha!  Tatarataaa..



Als de winnaar mij haar adres eens wil doormailen alstemblieft?

Mededeling van algemeen nut

ps: Woensdag beslis ik wie de cd van Bruno Mars krijgt.. Als je nog niet hebt meegedaan: 't is 't moment.

Doo-Wops & Hooligans

Zoals ik eerder al vertelde, kreeg ik dankzij de jongens van de Reklaam, de kans om in avant-première de debuutcd van Bruno Mars Doo-Wops & Hooligans aan een luisterbeurt te onderwerpen.

Persoonlijk kon ik de debuutsingle Just The Way You Are al relatief goed meezingen en ook het eerste nummer op het album 'Grenade', was al van bij de eerste beluistering een meezinger. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Runaway baby en ook voor Marry you.

Eigenlijk kan ik de review samenvatten in slechts enkele zinnen: Doo-wops & Hooligans is een leuk album, een vrolijk album, een goed-humeur-album, een meezing-album en ook wel een beetje een dans-album. Ik kon er alvast niet bij blijven stilzitten of stilstaan. Het is dan weer geen album voor de meerwaardezoekers onder ons (ja, gij daar, je weet wel dat ik jou bedoel!), maar daar is het ook niet voor bedoeld. Denk ik.

Bruno Mars zelf is geboren en getogen op Hawaii. Hij zou zoals dat dan heet "uit een muzikaal nest komen" en werd van jongs af aan beïnvloed door verschillende muzikale stromingen. Hij verhuisde na de middelbare school naar Los Angeles, waar hij samen met een heleboel - mij onbekende maar naar verluidt zeer - succesvolle producers (Philip Lawrence en Ari Levine ) verschillende - mij nog onbekendere - hits scoorde (Right Round van Flo Rida en Wavin’ Flag van K’naan).
In mijn eigen woorden: hij mag gehoord worden! En gezien ook bovendien..

Omdat mijn lieve lezertjes ook eens zouden kunnen meezingen met deze instant-happy-maker, mag ik jullie één album weggeven. Gil uw naam in de comments hieronder, liefst begeleid door een origineel commentaar of een lofzang aan mijn persoontje. Of aan Bruno Mars. Go!

Posted via email from evelien's posterous

Er was eens..

LOTTE

Er was eens een meter die zo blij was dat haar metekindje eindelijk werd geboren, dat ze Het Grote Nieuws zomaar zonder nadenken op het internet gooide. De papa en de mama van Het Kleine Wondertje hadden dat al snel door, want de gsm's stonden plots roodgloeiend..

Kleine Lotte had eigenlijk nog niet zo veel zin om al geboren te worden. Zelfs op 3 januari, de datum vermeld op haar ticketje buitenwereld, dacht ze nog eventjes in die lekker warme en veilige buik van mama te blijven. Maar toen ze 's avonds hoorde hoe triest mama en papa waren dat ze haar nog steeds niet in hun armen konden houden, besefte ze hoe graag ze al gezien werd.

Dus rond een uur of drie, intussen al een dagje later, besloot ze dat het tijd was om van zich te laten horen. Na enkele uurtjes zwoegen, werd de kleine Lotte geboren op 4 januari 2011, om 14u20.

---

Lieve Lotte,

Toen ik je daarnet zag liggen, dicht bij je mama, dacht ik maar één ding:
"Je was het wachten meer dan waard! Je bent het allermooiste kindje ooit."

En tegelijk groeide ik zelf ook een beetje, want ik mag jouw meter zijn!

HOERA

IK BEN METER !

Geen tijd voor meer tekst, ik moet nog op bezoek!

Posted via email from evelien's posterous

Stilte voor de storm.

Er wordt hier wat afgeluisterd tegenwoordig, dus écht stil is het hier niet, mijn hoofd hangt namelijk vol muziekjes. Van Hard-Fi en The Verve, maar ook van recentere artiesten. Nieuwkomers, als het ware.

Zoals Bruno Mars, bijvoorbeeld, want die brengt in januari zijn debuutcd op de markt. Debuutceedees, daar hangen verwachtingen aan vast, daar moet met extra veel aandacht naar geluisterd worden. Daar moeten meningen over worden gevormd. Door mij. Of door jou.

Nu ben ikzelve mijn mening al aan het vormen. Ik luister. Naar Bruno Mars. En ik zing ook wel. Mee met Bruno, want zo gaat het wel met dat debuut van Bruno, het vraagt om meegezongen te worden.

Daarna is het aan jou. Er wordt hier binnenkort namelijk van weggevertje gedaan, van zodra ik een review uit mijn mouw heb geschud. Nog eventjes geduld dus. Bereid u alvast maar voor, bedenk een origineel/ lief/gevat/intelligent commentaartje voor hieronder en wie weet valt er onverwacht wel een cd in de bus..

Citaat van de dag

Uit het tot nu toe geweldige, maar tegelijkertijd uiterste-concentratie-vragende boek Eten, bidden, beminnen (Eat, love, pray) van Elizabeth Gilbert:

"Man, de muggen zijn hier zo groot dat ze een kip zouden kunnen verkrachten."

Dit, mijn liefste treingenootjes op de trein van Brussel-Centraal  naar Oostende, dit zinnetje, is de reden waarom ik plots luidop in lachen uitbarstte.
Het is namelijk niet echt helemaal een zin die je zou verwachten, zo plots, middenin een hoofdstuk over meditatie en goeroes en spiritualiteit.

De bouw: na sneeuw komt dooi.

Na regen komt zonneschijn. Dus na sneeuw en vriestemperaturen komt logischerwijs dooi. Toch?

Inderdaad! Geen paniek, dit is niet de zoveelste het-loopt-in-het-honderd-update. De sneeuw op en rond ons huisje is sinds maandag aan het smelten en (ook sinds maandag) is onze aannemer opnieuw begonnen met stellingen afbreken en elders terug opbouwen. Gisteren werd er zelfs al opnieuw gemetst, met als resultaat een volledige topgevel!



Dat we enthousiast waren!

En heb je de schouw gezien? Compleet afgewerkt met blauwsteenboordjes en al?



Er valt trouwens alweer een Belangrijke Beslissing te nemen. Binnenkort wordt de schouw namelijk al opgevoegd, nu de voeger er nog vlotjes bijkan, zo zonder dak, en dus moet er een kleur voegsel worden gekozen... Wat denken jullie?

Oeps. Tijd voor een update!

Nu het winterweer de bouw van ons huisje volledig heeft stilgelegd, vind ik dat het tijd begint te worden dat ik jullie nog eens van een update voorzie, want dat blijkt alweer van september geleden te zijn en toen liep ik ook al een heel eind achter de feiten aan. Woepsiedaisies.

Vorige keer eindigde ik met een afbeeldingske van de opgemetste funderingen, dat zag er ongeveer zo uit:


Zo zag ons bouwsel eruit op 31 augustus 2010. Intussen zijn we natuurlijk al drie maanden verder en in drie maanden tijd is er gigantisch veel veranderd.

Er werden 'netten' gelegd..



.. we kregen controle..


en er werd een betonvloer gegoten..





Waar we vaneigenst onze naam in schrijven. Met 'we' bedoel ik deze keer mezelf. En ziet, het was al 6 september.



En dan zou je als simpele mens denken dat het metsen kan beginnen. Maar neen hoor. Eerst moeten er nog pilaarkes worden gegoten in beton en hoekskes uitgemeten en uitgepast en daarna, ja dáárna, dan kan er gemetst worden. Itonblokskes. Voor de isolatie. Die dan weer afgedekt worden met van die slabbekes teer. Ofzo.


En af en toe moet je dan eens gaan controleren of het allemaal gaat zoals het zou moeten gaan. Daarvoor breng je best Het Lief mee, want geef toe, zelf weet je daar toch niet te veel van.


En dan ineens, zo ongeveer halfweg september, zie je ineens een pak stenen arriveren. En hier en daar een muurtje verschijnen. En dan begin je door 'het huis' te wandelen. Zo van "en hier is onze living si" en "hier ga jij aan de afwas staan zie" en ook wel "oei, ik ben denk ik net door een muur gelopen" en "ooooh, een volledige deur!". Ge kent dat wel hé, overenthousiasme en zo.










Ge zou het niet verwachten ook niet, maar op een dikke week tijd hadden we ineens muren op volledige hoogte.


En nog een weekje later worden er ineens schoren gezet en dwarsbalkjes geplaatst en werkt Het Lief zich een paar dagen de armen uit het lijf en dan ligt er ineens een verdiep !!!












Op dat verdiep werd dan weer beton gegoten (we zijn intussen al 27 september), met alweer een betonpomp vaneigenst. Ik zie ons al op en neer lopen met een emmerke op de ladder..




En daarna kunnen er weer muurtjes gemetst worden..

30 september 2010

Frustratie

Als je een huis wil bouwen zijn er een paar zaken waar je echt niet onderuit kan. Noodzakelijkheden. Zoals bijvoorbeeld een bouwvergunning. En noodzakelijke mensen. Zoals bijvoorbeeld een aannemer.

Laat het nu telkens toch wel bij één van deze noodzakelijke elementen zijn dat het bij onze bouw een beetje fout loopt. Vast loopt. Vertraging oploopt. Of de kosten oplopen. Vertraging bij het bekomen van een bouwvergunning (máááánden) en vertraging door slecht weer bij de metselwerken (intussen ook al een paar weken).

Een ander noodzakelijk element in een huis, is elektriciteit. Om te beginnen met een aansluiting op het elektriciteitsnet. Bij een netbeheerder. Ik zeg een netbeheerder, maar eigenlijk is er maar één netbeheerder. Wat dus ongeveer hetzelfde wil zeggen als monopolie-netbeheerder.  You get my point.

Nu wisten wij al wel dat aansluitingen (water, gas, elektriciteit,..) behoorlijk wat centjes kosten, maar natuurlijk, hoe kan het ook anders, zijn er bij ons wat uitzonderlijke omstandigheden in acht te nemen. Zoals daar zijn: een verzadiging van het net in onze straat, dat dus moet uitgebreid worden om ons van de nodige hoeveelheid ampères te voorzien, wat vanzelfsprekend dus ook op onze kosten zal moeten gebeuren, gezien wij vragende partij zijn.

Wij kregen een offerte. Wij kregen een offerte en een toeval.

Daarna kregen wij een ingeving. En pleegden wij een telefoontje. En met 'wij' bedoel ik Het Lief. En daarna wachten wij een week. En daarna nog een paar dagen. En toen pleegden wij nog een telefoontje. En alweer bedoel ik met 'wij' Het Lief. En intussen wachten wij weer. Intussen al een paar dagen..

stil

Ik zou u kunnen vertellen over die keer dat de schoonpapa deze blog ontdekte. Maar meer dan mogowzeg valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

Ik zou u kunnen vertellen over die keer dat ik met mijn eigenste handen een bloemstukje maakte en daar eigenlijk ook wel vreed trots op was. Maar meer dan deze foto tonen valt daar eigenlijk ook niet mee te doen. Behalve dan dat ik na het maken van dit roze stukje ook nog een kransje maakte. Met fresia's. En dat fresia's lekker ruiken. Ik wist dat dus niet. Ik ken niet zoveel van bloemen.

Ik zou u kunnen vertellen dat het mij tegen begint te steken dat het zoveel regent, de laatste weken, want dat onze aannemer dan niet verder kan metsen. Maar eigenlijk is het op dit eigenste moment gewoon droog buiten. Toch hier in Brussel.

Ik zou kunnen mijn bouw-verhaal-vervolg-story updaten. Ik zou ook nog eens dringend mijn laatst gelezen boekjes moeten reviewen. Voor ik vergeet hoe het ook alweer ging, wat m'n bedenkingen waren en wat ik er uiteindelijk van vond. Maar daar heb ik zo direct geen zin in.

Ik zou iets nieuw kunnen schrijven. Hier. Maar eigenlijk heb ik geen inspiratie.

Morgen zijn we den elfsten. November. Congé! Morgen maak ik appelcrumble. Voila, dat staat alvast zwart op wit op tinternet. Daar kan ik al niet meer onderuit. Nu alleen nog aan appeltjes raken.

De Mening

Het is altussen alweer een dikke twee weken geleden dat hier een dikke enveloppe met een cd in de bus viel. Die enveloppe kwam van de mannen van Enchanté (danku!) en de cd was het nieuwe album van Kings Of Leon: Come Around Sundown.

Na een beluistering of tien, denk ik dat ik er klaar ben om er eens mijn gedacht over te zeggen.



Eerst en vooral: ik vind de intro van het openingsnummer 'The End' echt geweldig! Om één of andere reden heb ik er altijd het zonnige-winterochtend-gevoel bij. Ahum.
Wat ik ook geweldig vind, is de albumcover (nostalgisch strand) en het boekske. Het boekje, beste mensen, is er namelijk één met teksten, liedjesteksten meerbepaald, en zou dus eigenlijk ook een meezingboekske kunnen genoemd worden. En 't is niet voor 't één of 't ander (daar heb je weer zo'n uitdrukking waarvan een mens zich afvraagt waar ie vandaan komt), maar "ik HART meezingboekskes". 





Mijn allerfavorietste lied is het nummerken 4, Mary. Die mag zelfs af en toe voor een tijdje op repeat.


Echter. Hoewel. Maar. However. Na een keer of tien luisteren zou men toch verwachten dat men het ene liedje van het andere kan onderscheiden. Jammer maar helaas. Naar mijn bescheiden mening is Come Around Sundown een beetje veel van hetzelfde. Niet slecht, aangenaam om naar te luisteren zelfs, daar niet van, ik heb zelfs een paar favorieten (Mary en Back Down South). Maar toch..

Zoals een wijs man mij zei, "de vraag is of hij de tand des tijds zal doorstaan".

En dan nog één iets. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar die teksten? Ik zou graag eens weten waarover die gaan. Want meestal had ik het gevoel dat het maar wat tezamen gesmeten zinnen waren

Spaarstand

Toen ik deze morgen m'n horloge rond m'n pols.. euhm.. "gespte", dacht ik eventjes dat de tijd stil stond.
Een drietal seconden lang staarde ik naar het wijzerplaatje zonder dat ik het secondenwijzertje zag bewegen, toen plots.. ineens - hup - sprong het wijzertje vooruit. Vijf seconden in één keer.

Een sprong in de tijd als het ware.  Vreemde uitdrukking trouwens, "als het ware". Waar zou dat vandaan komen?

En toen deed ie het weer. Exact hetzelfde nog eens. Vijf seconden lang. Geen beweging. En dan weer in één sprong vooruit.

Ik wist dat niet, dat polshorloges een spaarstand hebben.

's Morgens in de vroegte

Stonden zeven wagentjes netjes op een rij.. enzoverder enzovoort en weg zijn wij.

 

Maar om mee te zijn met het treintje, moet je zorgen dat je op tijd bent. En om op tijd te zijn moet je, ten eerste, vroeg genoeg opstaan en, ten tweede, zorgen dat je op tijd vertrekt. Bon. Op dat laatste puntje durft het bij mij nogal eens fout te lopen. Deze morgen echter, had ik de klok goed in het oog, alleen ietsje te laat, namelijk pas op het moment dat ik mijn boterhammetjes zou beginnen smeren.

 

Resultaat? Boterhammetjes gelaten waar ze waren, jas aan, schoentjes aan en wegwezen.

 

En dan blijkt het net vandaag Dag van het Brood te zijn.

Posted via email from evelien's posterous

Oefening baart niet altijd kunst

Omdat, als iets niet lukt, je moet blijven oefenen, want dat oefening kunst baart,  Zeggen ze. Niet dat ze gelijk hebben. Maar dus, daarom. Daarom dacht ik nog eens een poging te wagen om een uitpakfilmpje te produceren. En omdat het de vorige keer niet echt bijzonder geslaagd was, heb ik het deze keer anders aangepakt.

Nog slechter.

Ik heb er namelijk niet beter op gevonden om met één hand de camera vast te houden en met de andere het uitpakwerk te verrichten. Ha. Haha!



Zoals jullie konden zien hebben de vriendelijke mensen van Enchanté mij de allernieuwste cd van Kings Of Leon, 'Come Around Sundown', opgestuurd ter beluistering. Binnenkort zal hier daarover dus een review te lezen zijn.

Als u mij nu dan wilt excuseren, ik heb luisterwerk te doen.

Filmpjes maken blijkt niet mijn grootste talent

Er was eens, lang geleden een Blinde Boekenruil bij Kruimel. Ik deed een boekje op de post én ik kreeg ook een boekje thuisgestuurd (dankjewel Sandy!). En toen hadden we een ruil. En een uitpakfilmpje waarin ik dus bijna vergat te tonen aan de camera wat er nu precies in mijn pakje zat. Ha! Bijna.






Het boek is intussen al helemaal uitgelezen. Wat ik ervan vond, lees je hier.

Afvraging

Hebben jullie dat ook soms? Zo op het werk? Zo plots? Dat het je ineens overkomt, wanneer je zwaar geconcentreerd een lijst aan het overlopen bent of gegevens aan het verifiëren of Dringende Mails aan het versturen. Wanneer je ineens eventjes moet wachten tot een bestand geladen is, je weet wel, zo'n gedeeld bestand dat zeker wel 30 seconden nodig heeft om te openen, dat je dan zo ineens plots out of the blue aan je lief zit te denken? Aan dat ene lachje dat hij zondagmorgen produceerde toen hij de keuken kwam binnenwandelen. Of aan die scheve blik die hij je toewierp toen hij ineens doorhad dat je tijdens de film naar hem zat te kijken in plaats van naar het scherm. Of dat je je ineens afvraagt wat hij op datzelfde moment zou aan het doen zijn. En of hij ook een klein beetje aan jou zou zitten denken. Zo. Weetwel.

 

Hebben jullie dat ook soms?

Posted via email from evelien's posterous

Die keer dat alle collega's mij vroegen of ik uit m'n bed gevallen was..

.. dat was diezelfde keer als die keer dat ik om 5u wakker werd omdat ik dringend moest pipi doen en dan maar vandeneerste keer was opgestaan om te gaan werken. Dat is ook dezelfde keer als die keer dat mijn liefje mij 'wakker belde' en ik al heeltegans klaar stond om te vertrekken naar het station.

Het kon ook de geschiedenis ingaan als die keer dat ik om 6u al op de trein richting Brussel zat. Of als die keer dat de bestuurder van de trein vlak voor Gent onwel werd en de conductrice nogal in paniek in door de intercom stond te gillen dat dokters en/of verpleegsters onmiddellijk (!!) naar voor in de trein moesten komen. Ik vraag me af wie de trein uiteindelijk tot in Gent heeft gereden. Zouden conducteurs en conductrices een basisopleiding 'bestuurder' moeten volgen? Of is die arme sukkelaar zelf nog tot in Gent verder moeten rijden (waar hij trouwens werd vervangen door een reservebestuurder)? En hoe onwel was hij precies? Misselijk? Iets aan zijn hart gekregen? Was het überhaupt wel een man? Er zijn waarschijnlijk ook wel bestuurderessen, toch? En die reservebestuurder, was die dan 'van wacht'? Had die mens eigenlijk verlof en hebben ze hem uit zijn bed gebeld? Of zat die in het station te wachten tot hij mocht inspringen, want eigenlijk was hij er wel héél snel.

So many questions! So little answers!


En de conductrice stond eigenlijk ook niet door de intercom te gillen. Eigenlijk schetterde ze maar even luid als anders. Alleen met een trilling en een bibber in de stem. Maar wat zou een verhaaltje zijn zonder een beetje overdrijving, niewaar?

Gaat anders keer naar de cinema en kies de verkeerde film

Hierzie, matige film. Had ik dit maar een weekje eerder gezien.

 

 

Posted via email from evelien's posterous

Over die keer dat wij een huis gingen bouwen..

..en toen enorm lang moesten wachten op de sloop- en bouwvergunning, maar uiteindelijk toch groen licht kregen en dan maar meteen tot actie overgingen en de bestaande huisjes plat gooiden om meteen daarna opnieuw te beginnen opbouwen. Maar dan een beetje anders. Klein beetje.

Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:

Na de afbraakwerken, volgden de tekenwerken


en ook de grondwaterwegzuigwerken


Daarna werd er een keldergat gegraven..


dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)


die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:


Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen


zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:


Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.


Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.


Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.




Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.


En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.


Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?


Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.

Versterking

Wij krijgen een nieuwe collega, hier op het werk. Logischerwijs. Want collega's die komen niet bij u thuis natuurlijk. Onze nieuwe collega, die was vandaag nog op introductie-ontvangst-meeting, maar maandag komt hij zicht bij ons voegen. En wij zijn daar redelijk dolenthousiast over. Nieuwe collega's die kom je hier namelijk niet veel tegen. Ex-collega's dan weer wel, maar dat is een ander verhaal.

 En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?

Posted via email from evelien's posterous

Aftellen

Nog 5 keer slapen!

Boodschap van algemeen nut

De boekverslagjes vindt u vanaf nu hier.

Grote Wedstrijd

... tromgeroffel ...

U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.

De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.

Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).

Allen daarheen zou ik zo zeggen!

En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!

11 minuten - Paulo Coelho (2010 - B3)

Enkele maanden terug werd dit boek me door een collega aangeraden. "Dun boekje, maar heel knap geschreven", liet hij me weten.  Ideaal voor een kort weekje dus, want aangezien ik de werkweek twee dagen korter had gemaakt, waren er ook maar liefst vier lees-uren minder.

"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!

'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan.  Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.

Tragedie! Of niet?

Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.

11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..

Die keer dat het weekend vier dagen duurde en nóg te kort was

We hadden ochtendlijke meetings met een elektricien, haalden een kostuum op van de droogkuis en gingen naar de bibliotheek. We wipten binnen in de Colruyt (waar er deze keer trouwens amper proevertjes te vinden waren) en gingen verjaardagscadeau-shoppen. Op 'de werf' stelden we vast dat onze aannemer na het slechte weer op donderdag en vrijdag, op zaterdagvoormiddag de eerste stenen had gemetst. We gingen op haardvuur en houtkachel prospectie en er kon zelfs een uitje naar de cinema vanaf.

We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.

We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.

We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.

We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.