Oeps. Tijd voor een update!

Nu het winterweer de bouw van ons huisje volledig heeft stilgelegd, vind ik dat het tijd begint te worden dat ik jullie nog eens van een update voorzie, want dat blijkt alweer van september geleden te zijn en toen liep ik ook al een heel eind achter de feiten aan. Woepsiedaisies.

Vorige keer eindigde ik met een afbeeldingske van de opgemetste funderingen, dat zag er ongeveer zo uit:


Zo zag ons bouwsel eruit op 31 augustus 2010. Intussen zijn we natuurlijk al drie maanden verder en in drie maanden tijd is er gigantisch veel veranderd.

Er werden 'netten' gelegd..



.. we kregen controle..


en er werd een betonvloer gegoten..





Waar we vaneigenst onze naam in schrijven. Met 'we' bedoel ik deze keer mezelf. En ziet, het was al 6 september.



En dan zou je als simpele mens denken dat het metsen kan beginnen. Maar neen hoor. Eerst moeten er nog pilaarkes worden gegoten in beton en hoekskes uitgemeten en uitgepast en daarna, ja dáárna, dan kan er gemetst worden. Itonblokskes. Voor de isolatie. Die dan weer afgedekt worden met van die slabbekes teer. Ofzo.


En af en toe moet je dan eens gaan controleren of het allemaal gaat zoals het zou moeten gaan. Daarvoor breng je best Het Lief mee, want geef toe, zelf weet je daar toch niet te veel van.


En dan ineens, zo ongeveer halfweg september, zie je ineens een pak stenen arriveren. En hier en daar een muurtje verschijnen. En dan begin je door 'het huis' te wandelen. Zo van "en hier is onze living si" en "hier ga jij aan de afwas staan zie" en ook wel "oei, ik ben denk ik net door een muur gelopen" en "ooooh, een volledige deur!". Ge kent dat wel hé, overenthousiasme en zo.










Ge zou het niet verwachten ook niet, maar op een dikke week tijd hadden we ineens muren op volledige hoogte.


En nog een weekje later worden er ineens schoren gezet en dwarsbalkjes geplaatst en werkt Het Lief zich een paar dagen de armen uit het lijf en dan ligt er ineens een verdiep !!!












Op dat verdiep werd dan weer beton gegoten (we zijn intussen al 27 september), met alweer een betonpomp vaneigenst. Ik zie ons al op en neer lopen met een emmerke op de ladder..




En daarna kunnen er weer muurtjes gemetst worden..

30 september 2010

Frustratie

Als je een huis wil bouwen zijn er een paar zaken waar je echt niet onderuit kan. Noodzakelijkheden. Zoals bijvoorbeeld een bouwvergunning. En noodzakelijke mensen. Zoals bijvoorbeeld een aannemer.

Laat het nu telkens toch wel bij één van deze noodzakelijke elementen zijn dat het bij onze bouw een beetje fout loopt. Vast loopt. Vertraging oploopt. Of de kosten oplopen. Vertraging bij het bekomen van een bouwvergunning (máááánden) en vertraging door slecht weer bij de metselwerken (intussen ook al een paar weken).

Een ander noodzakelijk element in een huis, is elektriciteit. Om te beginnen met een aansluiting op het elektriciteitsnet. Bij een netbeheerder. Ik zeg een netbeheerder, maar eigenlijk is er maar één netbeheerder. Wat dus ongeveer hetzelfde wil zeggen als monopolie-netbeheerder.  You get my point.

Nu wisten wij al wel dat aansluitingen (water, gas, elektriciteit,..) behoorlijk wat centjes kosten, maar natuurlijk, hoe kan het ook anders, zijn er bij ons wat uitzonderlijke omstandigheden in acht te nemen. Zoals daar zijn: een verzadiging van het net in onze straat, dat dus moet uitgebreid worden om ons van de nodige hoeveelheid ampères te voorzien, wat vanzelfsprekend dus ook op onze kosten zal moeten gebeuren, gezien wij vragende partij zijn.

Wij kregen een offerte. Wij kregen een offerte en een toeval.

Daarna kregen wij een ingeving. En pleegden wij een telefoontje. En met 'wij' bedoel ik Het Lief. En daarna wachten wij een week. En daarna nog een paar dagen. En toen pleegden wij nog een telefoontje. En alweer bedoel ik met 'wij' Het Lief. En intussen wachten wij weer. Intussen al een paar dagen..

stil

Ik zou u kunnen vertellen over die keer dat de schoonpapa deze blog ontdekte. Maar meer dan mogowzeg valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

Ik zou u kunnen vertellen over die keer dat ik met mijn eigenste handen een bloemstukje maakte en daar eigenlijk ook wel vreed trots op was. Maar meer dan deze foto tonen valt daar eigenlijk ook niet mee te doen. Behalve dan dat ik na het maken van dit roze stukje ook nog een kransje maakte. Met fresia's. En dat fresia's lekker ruiken. Ik wist dat dus niet. Ik ken niet zoveel van bloemen.

Ik zou u kunnen vertellen dat het mij tegen begint te steken dat het zoveel regent, de laatste weken, want dat onze aannemer dan niet verder kan metsen. Maar eigenlijk is het op dit eigenste moment gewoon droog buiten. Toch hier in Brussel.

Ik zou kunnen mijn bouw-verhaal-vervolg-story updaten. Ik zou ook nog eens dringend mijn laatst gelezen boekjes moeten reviewen. Voor ik vergeet hoe het ook alweer ging, wat m'n bedenkingen waren en wat ik er uiteindelijk van vond. Maar daar heb ik zo direct geen zin in.

Ik zou iets nieuw kunnen schrijven. Hier. Maar eigenlijk heb ik geen inspiratie.

Morgen zijn we den elfsten. November. Congé! Morgen maak ik appelcrumble. Voila, dat staat alvast zwart op wit op tinternet. Daar kan ik al niet meer onderuit. Nu alleen nog aan appeltjes raken.

De Mening

Het is altussen alweer een dikke twee weken geleden dat hier een dikke enveloppe met een cd in de bus viel. Die enveloppe kwam van de mannen van Enchanté (danku!) en de cd was het nieuwe album van Kings Of Leon: Come Around Sundown.

Na een beluistering of tien, denk ik dat ik er klaar ben om er eens mijn gedacht over te zeggen.



Eerst en vooral: ik vind de intro van het openingsnummer 'The End' echt geweldig! Om één of andere reden heb ik er altijd het zonnige-winterochtend-gevoel bij. Ahum.
Wat ik ook geweldig vind, is de albumcover (nostalgisch strand) en het boekske. Het boekje, beste mensen, is er namelijk één met teksten, liedjesteksten meerbepaald, en zou dus eigenlijk ook een meezingboekske kunnen genoemd worden. En 't is niet voor 't één of 't ander (daar heb je weer zo'n uitdrukking waarvan een mens zich afvraagt waar ie vandaan komt), maar "ik HART meezingboekskes". 





Mijn allerfavorietste lied is het nummerken 4, Mary. Die mag zelfs af en toe voor een tijdje op repeat.


Echter. Hoewel. Maar. However. Na een keer of tien luisteren zou men toch verwachten dat men het ene liedje van het andere kan onderscheiden. Jammer maar helaas. Naar mijn bescheiden mening is Come Around Sundown een beetje veel van hetzelfde. Niet slecht, aangenaam om naar te luisteren zelfs, daar niet van, ik heb zelfs een paar favorieten (Mary en Back Down South). Maar toch..

Zoals een wijs man mij zei, "de vraag is of hij de tand des tijds zal doorstaan".

En dan nog één iets. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar die teksten? Ik zou graag eens weten waarover die gaan. Want meestal had ik het gevoel dat het maar wat tezamen gesmeten zinnen waren

Spaarstand

Toen ik deze morgen m'n horloge rond m'n pols.. euhm.. "gespte", dacht ik eventjes dat de tijd stil stond.
Een drietal seconden lang staarde ik naar het wijzerplaatje zonder dat ik het secondenwijzertje zag bewegen, toen plots.. ineens - hup - sprong het wijzertje vooruit. Vijf seconden in één keer.

Een sprong in de tijd als het ware.  Vreemde uitdrukking trouwens, "als het ware". Waar zou dat vandaan komen?

En toen deed ie het weer. Exact hetzelfde nog eens. Vijf seconden lang. Geen beweging. En dan weer in één sprong vooruit.

Ik wist dat niet, dat polshorloges een spaarstand hebben.

's Morgens in de vroegte

Stonden zeven wagentjes netjes op een rij.. enzoverder enzovoort en weg zijn wij.

 

Maar om mee te zijn met het treintje, moet je zorgen dat je op tijd bent. En om op tijd te zijn moet je, ten eerste, vroeg genoeg opstaan en, ten tweede, zorgen dat je op tijd vertrekt. Bon. Op dat laatste puntje durft het bij mij nogal eens fout te lopen. Deze morgen echter, had ik de klok goed in het oog, alleen ietsje te laat, namelijk pas op het moment dat ik mijn boterhammetjes zou beginnen smeren.

 

Resultaat? Boterhammetjes gelaten waar ze waren, jas aan, schoentjes aan en wegwezen.

 

En dan blijkt het net vandaag Dag van het Brood te zijn.

Posted via email from evelien's posterous

Oefening baart niet altijd kunst

Omdat, als iets niet lukt, je moet blijven oefenen, want dat oefening kunst baart,  Zeggen ze. Niet dat ze gelijk hebben. Maar dus, daarom. Daarom dacht ik nog eens een poging te wagen om een uitpakfilmpje te produceren. En omdat het de vorige keer niet echt bijzonder geslaagd was, heb ik het deze keer anders aangepakt.

Nog slechter.

Ik heb er namelijk niet beter op gevonden om met één hand de camera vast te houden en met de andere het uitpakwerk te verrichten. Ha. Haha!



Zoals jullie konden zien hebben de vriendelijke mensen van Enchanté mij de allernieuwste cd van Kings Of Leon, 'Come Around Sundown', opgestuurd ter beluistering. Binnenkort zal hier daarover dus een review te lezen zijn.

Als u mij nu dan wilt excuseren, ik heb luisterwerk te doen.

Filmpjes maken blijkt niet mijn grootste talent

Er was eens, lang geleden een Blinde Boekenruil bij Kruimel. Ik deed een boekje op de post én ik kreeg ook een boekje thuisgestuurd (dankjewel Sandy!). En toen hadden we een ruil. En een uitpakfilmpje waarin ik dus bijna vergat te tonen aan de camera wat er nu precies in mijn pakje zat. Ha! Bijna.






Het boek is intussen al helemaal uitgelezen. Wat ik ervan vond, lees je hier.

Afvraging

Hebben jullie dat ook soms? Zo op het werk? Zo plots? Dat het je ineens overkomt, wanneer je zwaar geconcentreerd een lijst aan het overlopen bent of gegevens aan het verifiëren of Dringende Mails aan het versturen. Wanneer je ineens eventjes moet wachten tot een bestand geladen is, je weet wel, zo'n gedeeld bestand dat zeker wel 30 seconden nodig heeft om te openen, dat je dan zo ineens plots out of the blue aan je lief zit te denken? Aan dat ene lachje dat hij zondagmorgen produceerde toen hij de keuken kwam binnenwandelen. Of aan die scheve blik die hij je toewierp toen hij ineens doorhad dat je tijdens de film naar hem zat te kijken in plaats van naar het scherm. Of dat je je ineens afvraagt wat hij op datzelfde moment zou aan het doen zijn. En of hij ook een klein beetje aan jou zou zitten denken. Zo. Weetwel.

 

Hebben jullie dat ook soms?

Posted via email from evelien's posterous

Die keer dat alle collega's mij vroegen of ik uit m'n bed gevallen was..

.. dat was diezelfde keer als die keer dat ik om 5u wakker werd omdat ik dringend moest pipi doen en dan maar vandeneerste keer was opgestaan om te gaan werken. Dat is ook dezelfde keer als die keer dat mijn liefje mij 'wakker belde' en ik al heeltegans klaar stond om te vertrekken naar het station.

Het kon ook de geschiedenis ingaan als die keer dat ik om 6u al op de trein richting Brussel zat. Of als die keer dat de bestuurder van de trein vlak voor Gent onwel werd en de conductrice nogal in paniek in door de intercom stond te gillen dat dokters en/of verpleegsters onmiddellijk (!!) naar voor in de trein moesten komen. Ik vraag me af wie de trein uiteindelijk tot in Gent heeft gereden. Zouden conducteurs en conductrices een basisopleiding 'bestuurder' moeten volgen? Of is die arme sukkelaar zelf nog tot in Gent verder moeten rijden (waar hij trouwens werd vervangen door een reservebestuurder)? En hoe onwel was hij precies? Misselijk? Iets aan zijn hart gekregen? Was het überhaupt wel een man? Er zijn waarschijnlijk ook wel bestuurderessen, toch? En die reservebestuurder, was die dan 'van wacht'? Had die mens eigenlijk verlof en hebben ze hem uit zijn bed gebeld? Of zat die in het station te wachten tot hij mocht inspringen, want eigenlijk was hij er wel héél snel.

So many questions! So little answers!


En de conductrice stond eigenlijk ook niet door de intercom te gillen. Eigenlijk schetterde ze maar even luid als anders. Alleen met een trilling en een bibber in de stem. Maar wat zou een verhaaltje zijn zonder een beetje overdrijving, niewaar?

Gaat anders keer naar de cinema en kies de verkeerde film

Hierzie, matige film. Had ik dit maar een weekje eerder gezien.

 

 

Posted via email from evelien's posterous

Over die keer dat wij een huis gingen bouwen..

..en toen enorm lang moesten wachten op de sloop- en bouwvergunning, maar uiteindelijk toch groen licht kregen en dan maar meteen tot actie overgingen en de bestaande huisjes plat gooiden om meteen daarna opnieuw te beginnen opbouwen. Maar dan een beetje anders. Klein beetje.

Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:

Na de afbraakwerken, volgden de tekenwerken


en ook de grondwaterwegzuigwerken


Daarna werd er een keldergat gegraven..


dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)


die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:


Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen


zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:


Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.


Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.


Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.




Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.


En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.


Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?


Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.

Versterking

Wij krijgen een nieuwe collega, hier op het werk. Logischerwijs. Want collega's die komen niet bij u thuis natuurlijk. Onze nieuwe collega, die was vandaag nog op introductie-ontvangst-meeting, maar maandag komt hij zicht bij ons voegen. En wij zijn daar redelijk dolenthousiast over. Nieuwe collega's die kom je hier namelijk niet veel tegen. Ex-collega's dan weer wel, maar dat is een ander verhaal.

 En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?

Posted via email from evelien's posterous

Aftellen

Nog 5 keer slapen!

Boodschap van algemeen nut

De boekverslagjes vindt u vanaf nu hier.

Grote Wedstrijd

... tromgeroffel ...

U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.

De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.

Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).

Allen daarheen zou ik zo zeggen!

En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!

11 minuten - Paulo Coelho (2010 - B3)

Enkele maanden terug werd dit boek me door een collega aangeraden. "Dun boekje, maar heel knap geschreven", liet hij me weten.  Ideaal voor een kort weekje dus, want aangezien ik de werkweek twee dagen korter had gemaakt, waren er ook maar liefst vier lees-uren minder.

"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!

'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan.  Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.

Tragedie! Of niet?

Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.

11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..

Die keer dat het weekend vier dagen duurde en nóg te kort was

We hadden ochtendlijke meetings met een elektricien, haalden een kostuum op van de droogkuis en gingen naar de bibliotheek. We wipten binnen in de Colruyt (waar er deze keer trouwens amper proevertjes te vinden waren) en gingen verjaardagscadeau-shoppen. Op 'de werf' stelden we vast dat onze aannemer na het slechte weer op donderdag en vrijdag, op zaterdagvoormiddag de eerste stenen had gemetst. We gingen op haardvuur en houtkachel prospectie en er kon zelfs een uitje naar de cinema vanaf.

We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.

We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.

We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.

We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.

De Affaire - Santa Montefiore (2010 - B2)

Ge weet het of ge weet het niet, maar sinds ik 'Onder De Ombuboom' van deze schrijfster heb gelezen, ben ik helemaal verkocht. Ik kreeg Onder De Ombuboom twee jaar terug voor mijn verjaardag en intussen las ik ook 'De Zwaluw en de Kolibrie', 'De Zigeunermadonna', 'De vergeet-mij-niet-sonata', 'De Franse Tuinman', ... Toch blijft Onder de Ombuboom mijn absolute favoriet. Ik plengde zelfs menig traantje. Niet dat dat zo wereldschokkend is, ik kan het zelden droog houden bij trieste/romantische films en hetzelfde geldt dus voor boeken.

Eerst en vooral: Santa Montefiore schrijft liefdesverhalen. Als je op zoek bent naar een thriller, een detective of een literair meesterwerk, ben je eraan voor de moeite. De boeken van Santa zijn één en al romantiek met hier en daar een vleugje tragiek en drama. Het zijn met andere woorden vrouwenboeken. Geen chicklits, dat niet, maar toch, love is always in the air.

Wat ik het allerfantastischste vind aan de boeken van Santa Montefiore zijn de beschrijvingen. Haar personages zijn levensecht (ik weet altijd meteen met welke ik overeen zou komen en aan welke ik een hartsgrondige hekel heb) en ook als ze de sfeer in een stad of een straat beschrijft, kan je je meteen voorstellen dat je ook dáár bent.

U ziet het al, ik was redelijk bevooroordeeld toen ik het bovenstaande boek begon te lezen, het kon niet anders dan indrukwekkend goed zijn. En toch, het ging al redelijk vroeg de verkeerde kant op. Probleem: ik kon helaas weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, dat in mijn ogen een zweverig, verwend luxevrouwtje was.
Hoewel er toch een enkel traantje langs mijn wang is gerold (bladzijde 219), was dit boek een beetje een teleurstelling.

Foei, Santa, je kan beter!

Lijstjes?

Soms vraag ik mij af of to-do lijstjes zouden helpen om mijn leven minder chaotisch te maken.

 

Ik bedoel, stel u voor dat ik dus effectief een to-do lijstje heb gemaakt, zou ik dan ineens 's avonds als ik thuis kom of op een zonnige zaterdagvoormiddag, mijn lijstje erbij nemen? Zo van: we zullen eens zien wat er te doen valt, want, hé ho maar, je weet nooit dat ik mij zou vervelen of zomaar in de zetel naar een serietje gapen of érger nog een hele avond zou facebooken en blogjes typen en feeds lezen en zo. Ik heb er mijn twijfels bij. Ook al omdat er al zo'n zestal weken 'naar bibliotheek gaan' op mijn lijstje staat. Mijn lijstje, jawel. Ik heb dus wel degelijk een lijstje. Met één punt op. Dat ik dus nog steeds niet heb verwezenlijkt.

 

Lijstjes mijn gat.

 

En tóch ga ik het nog eens proberen..

 

 

Posted via email from evelien's posterous

Uitstel

Geduld is een schone zaak, maar waar blijf je het vandaan halen?

Laten we allemaal samen hopen dat het vannacht (én morgenochtend) niet regent.

Het Geheim van de Alchemist - Scott Mariani (2010-B1)

Had ik al gezegd dat ik ongeloofelijk slecht ben in reviews schrijven? Neen? Awel, bij deze.

Waarom ik het mezelf aandoe om vanaf heden ten dage elke week een review te schrijven over mijn leesvoer is me dan ook een raadsel. Mijn boekbeschrijvingen/aanradingen beperken zich meestal tot een kort "lezen! echt goed", een "mwah, viel wel mee" oftewel een "bah, niet aan beginnen, ik ben er zelfs niet door geraakt".

Na bovenstaande paragraaf zou je bijna beginnen denken dat ik van plan ben mijn leven te beteren, nietwaar? Doch! Echter! Dan zal dat toch stap voor stap, boek voor boek moeten gebeuren, vrees ik.

Scott Mariani, dus, en zijn Geheim van de Alchimist. Best wel het lezen waard, vind ik persoonlijk. Geen hoogstaande literatuur, geen nominatie voor boek van het jaar ook, maar een toffe thriller. Ideaal voor fans van Dan Brown en het bijhorende genre. Zeg dat ik het gezegd heb.

Bon. Dat was het dus.

A book a day keeps the doctor away

Of het effectief de dokter weg houdt, durf ik te betwijfelen, maar u begrijpt waar ik heen wil. De bedoeling, liefste vriendjes en vriendinnetjes, is dat ik elke week één boek lees.

Het is een ideetje van Thijs, maar ééntje waar ik me wel in terug kan vinden. Aangezien ik elke (week)dag een dikke twee uur van mijn tijd doorbreng op de trein en aangezien ik die twee uur per dag meestal al lezend doorbreng, lijkt het doel me bovendien behoorlijk haalbaar. Ook al, ik geef het toe, spendeer ik die treintijd soms al slapend. De tijd die 's nachts verspeeld wordt, moet ook worden ingehaald toch? Anyhow, er blijft genoeg tijd over om te lezen.

Eén boek per week dus.

Vanàààààf NU!

Metamorfose

Onze huisjes zijn niet meer..

Ik had hier een tijdje terug een stukje voorbereid over hoe we het dak hadden weggehaald en over hoe de pannelatten toch wel heel erg rot waren en hoe het huis helemaal in z'n blootje stond precies.

Maar toen moest ik de foto's nog op de computer zetten en uploaden, want die wilde ik er absoluut bij, hier, ter illustratie.

En toen was het huis ineens weg. Tegen de vlakte. Plat. Verdwenen. Of toch bijna. Als je gigantische berg stenen een beetje negeert.

Het ging ongeveer zo:

Op een zonnige dag zo ongeveer een jaar terug, zagen we het allemaal nog heel goed zitten. En met a little help from my friends (ook wel schoonbroer en -zuster genoemd) braken wij een vloer uit en een stuk oprit. En toen begonnen wij zelfs vol goeie moed cementtegels te kuisen!




Na deze enthousiaste beginfase vielen de werken helaas stil. Onze jeugdige onbezonnenheid werd serieus getemperd door een reeks bouwvergunningsperikelen. Om een lang verhaal kort te maken (en om eventjes 14 maanden weg te knippen): uiteindelijk werd halfweg juni het lang verwachte papier in onze brievenbus gedropt en konden we beginnen.

Ineens was het alle hens aan dek en werd met man en macht afgebroken en gezwoegd en gezweet en gepicknict gelijk de fransen met stokbrood en zon en al!










En toen was het dak ineens verdwenen. Nadat er even later een kraan gepasseerd was, bleef er helemaal niet meer over. Niet meer dan een hoop stenen althans.






Over en uit. Het was ermee gedaan. Tijd om aan iets nieuws te beginnen dus.






Oh, en die paaltjes die je daar zo mooi ziet staan? Die heb bloed, bloedklonters, kneuzingen en tranen gekost. Er zijn er onder u die weten waarover ik het heb.

Wordt vervolgd.

Derby

Ik zag het eigenlijk al niet meer zitten, zo'n uur van vooraf. De lucht zag er gevaarlijk grijs uit, in het hele land had het de hele dag al geregeld en ik lag zo op mijn gemak in de zetel. Moest ik nu écht nog helemaal met de fiets naar het stadion om daar te zien een bende manvolk een bal achterna loopt? Van op een afstand waar je toch het sexy kontje niet van een papgat kan onderscheiden?

 

Het Lief was streng maar rechtvaardig. Trui aan, schoenen aan de voetjes, dosis bitterballen voor de innerlijke versterking, regenjas (fietsjas, whatever) aan en hop, de fiets op. (Let vooral op de eindrijm!)

 

Daar ging ik dus, voor de tweede keer al dit weekend, kilometers doen. Met de wind op kop (ideaal om het haar uit ons gezicht te houden), maar gelukkig met twee brede ruggen voor me om mij achter te verschuilen. Het ging verbazend vlotjes, maar toen moest de ellende nog beginnen.

 

1-0 na tien minuten. Voor 'de andere'. Rust. Trui dicht, kap op. 1-1! Vreugde! Springen! Zoenen! Juichen!

 

2-1. Jas dicht, kap op. 3-1. We staan recht, zien nog net een voet tegen een hoofd zwieren (blijkbaar niet, maar soms hebben mijn ogen veel fantasie) en een kopstoot. Zucht.

 

Daarvoor heb ik dus zo lang in de kou gestaan. En zeggen dat ze vroeger altijd wonnen als ik kwam. Verraders. 

Posted via email from evelien's posterous

Dingen die je niet kan doen

.. met een gekneusde hand:

- een (nieuwe) fles (water) openen. Na de eerste keer gaat het beter, want toedraaien lukt ook niet al te best.
- muggen dood meppen. Vliegen ook niet, maar vliegen zijn snel, dus dat lukte me zowiezo al niet.
- patatjes schillen. Toch niet op de normale manier, zijnde met een mesje. Met een dunschiller heb ik de klus wél geklaard.
- veters open prutsen. Veters knopen gaat min of meer als je erbij neemt dat je het tientallen keren per dag opnieuw moet proberen.
- toiletpapier gebruiken waarvoor het bestemd is. You get my point. Met de linkerhand lukt het trouwens ook niet al te best.
- sokken aandoen
- de contactsleutel (in de auto) omdraaien. Ge wilt niet weten wat het geeft als je dat ook met je linkerhand moet doen. Gymnastiekoefeningen achter het stuur, jawel. De handrem lossen gaat nog net, zolang die niet té hard was aangespannen en schakelen lukt ook nog redelijk.
- vlees snijden. Linkerhand to the rescue, alweer. Maar dat duurt. Uúúúren. Zeker als je honger hebt.


Voor diegenen die nog niet wisten dat mijn hand gekneusd was: ik heb het je niet verteld om je niet ongerust te maken. Ja, mama, ik heb het tegen u. Het is al veel beter intussen, geen paniek, bijna genezen zelfs al!

Omdat het niet altijd mislukte slaatjes met salami moeten zijn

Ik hoorde het u wel denken de vorige keer: och, 't dutske, we zouden ze beter uitnodigen om te komen eten want ze zou nog verhongeren..

Ewel, mis!  Ik verhonger niet. Soms fabriceer ik ook eens iets lekkers voor mezelf als het lief out & about is. Toevallig en met het geluk aan mijn kant, dat wel, maar toch. Het tesamenraapsel van vanavond was best wel lekker te noemen. En simpel en snel klaar, dat ook al. Geen culinair hoogstandje, maar desalniettemin smakelijk.

Tot zover de korte inleiding, hier volgt het recept:

Ingrediënten: 1 kalkoenschnitzel, 1 tomaat, 1 patat, olijfolie, provencaalse kruiden, peper & zout, witte wijn.


Te doen: pan op vuur zetten, vuur aanzetten (zeer belangrijke stap, zeker niet vergeten!), olijfolie in de pan gieten (ge moet er niet te gierig op zijn), schnitzel bakken. Intussen patatje schillen en in schijfkes snijden. Schnitzel uit de pan, patatjes erin. Tomaat wassen en in brokskes snijden. Patatjes uit de pan, tomaat erin, kruiden erover, beetje laten opstaan, blussen met geutje witte wijn (optioneel, afhankelijk van het feit of er nog een fles openstaat in de frigo die ge anders toch niet uitdrinkt). Snij schnitsel in brokken & gooi samen met gebakken patatjes, warme tomaat-saus-brij in bord. Neem vork en eet alles op voor de teevee.

Ik zou u een foto van mijn gerechtje presenteren, maar 't was op voor ik het wist. Woeps.

meningen

- Beloftes zijn er om te houden.
- Als uw telefoon rinkelt moet je opnemen. Zeker als je al drie keer door dezelfde mens werd opgebeld. En anders moet je zo snel mogelijk terugbellen. Als in: dezelfde dag nog.
- Hamers zijn gevaarlijk.
- Afspraken moet je bevestigen.
- Profiteurs verzieken de sfeer.
- Feestjes zijn vermoeiend. Maar wel leutig!
- Kiezen is verliezen. Kiezen is ook wel gewoon moeilijk.
- Dilemma's zijn er om van wakker te liggen. Muggen ook.

weerbericht

Al twee dagen op rij vertrek ik 's ochtends naar het werk in een plensbui. Maandag moest ik nog in snel-snel teruglopen om m'n regenjasje, dinsdag had ik gelukkig al gezien dat het regende voordat ik beneden aan de voordeur stond. Twee dagen op rij vertrek ik vanuit een druilerig Brugge naar een bewolkt maar kurkdroog Brussel. Twee dagen op rij staan de collega's verbaasd te kijken als ik mét jas het kantoor kom binnenvallen.

Deze morgen zag ik door het raam een stralend blauwe hemel en verliet ik blijgezind en jasloos het appartement.

Zo'n tien minuten geleden zag ik de lucht donkergrijs kleuren en intussen vallen de eerste druppels naar beneden. De straten liggen er al flink nat bij en ik zie overal parapluutjes wandelen.

Mijn innerlijke weervrouw is duidelijk op verlof.

Posted via email from evelien's posterous

Edit:  Na één regenbuitje is het weer opgeklaard en ik ben met het zonnetje op mijn bolletje naar huis teruggekeerd. Hoera! 

over cijfers en nummers en gevoelens (shock!) en al

Het is weer zover. Binnenkort verjaar ik. Over een paar dagen.

26 word ik er. Jaren. Jáááááren.

Maar tot die bewuste 'verjaardag' er effectief is, blijf ik volhouden dat ik er 25 ben. Tegen mezelf, mijn vriendje, familie, in enquêtes,..

Het is een lelijke leeftijd, vind ik, zesentwintig. Het is nog niet zover, maar we zijn wel onherroepelijk dichter bij de 30 dan tegen de 20. En dat klopt niet, want in ons hoofd zijn we nog maar net 20.

Het is niet zo dat ik me plots oud voel. Intgendeel, ik voel mij te jong om het labeltje 26 te krijgen.Ik ben diep in mij nog steeds een huppeltrutje dat roze speldjes in dr haar steekt en doodonnozelcontent is met nieuwe (roze?) schoenen, dat meppen uitdeelt bij het zien van gele auto's en saroma-puddingskes maakt uit nostalgie naar 'toen-die-tijd-dat-we-elke-middag-bij-oma-gingen-eten.

Ik wil eigenlijk helemaal geen zesentwintig worden, eigenlijk.

IK WORD METER

Omdat het een beetje onmogelijk is om te beschrijven hoe blij ik was gisteren toen M & M me vroegen om meter te worden van hun kleine boeleke, zal ik het ook niet proberen.

Maar moest je me de komende dagen tegenkomen zal je het wel ondervinden.

Weet je het al? IK WORD METER!

gevogelte hoort in een pan

Er zijn zo van die dagen dat het allemaal wat relaxer mag. Dat er geen haast achter zit. Dat je langzaam aan kan wakker worden zonder het verveldene getuut van de wekker en zonder dat je meteen je bed moet uitspringen. Zoals zondagmorgen bijvoorbeeld.

Zondagmorgen liep ik met mijn slaaphoofd naar de badkamer, zette het raam open voor vééél verse frisse lucht (en niets anders, laat dat duidelijk zijn!) en liet ik het bad vollopen. Klaar voor een uurtje genieten.

Helaas. Ik had amper tijd om wat te dagdromen, toen Het Gevleugelde Monster tevoorschijn kwam..

Het begon met wat gerommel en gekras en plots was het daar. Het Gevederde Gevaar. Eerst nog wat aarzelend op de rand van het raam, met die venijnige kraaloogjes in mijn richting kijkend.

"Kssssst!!" deed ik. En ik zwaaide met mijn armen. "Weg, vort beest!".

De Grijze Verenbal was weinig onder de indruk en fladderde doodleuk de badkamer in, waarna hij zich bovenop het badkamermeubel installeerde. Straks heel mijn badkamer onder de duivenstront, dacht ik nog, en toen begon ik te gillen.

Weg!! Rotbeest! Keppie, help!! Lief! Schattieieieieieie!!!
Het beest moest het duidelijk niet zo hebben van al dat lawaai en fladderde op. Het bekeek de situatie een tiental seconden van op de wasmachine en vloog vervolgens een rondje boven mijn hoofd. Ik ging net niet kopje onder.

Bolleke!!!!! Boellieieieieieieie!!!!!!

Het Gevaarlijke Beest besloot de rest van de bovenverdieping te bezoeken en verdween de gang door.
JEROEN!!!!!!!!

Eindelijk, onderaan de trap klinkt een geërgerd: "JA! Wadistnu?"

"KOM. DIRECT. Er zit hier een duif... BINNEN!!

Gestommel op de trap. Beest komt binnen gevlogen en gaat in het raam zitten. Antiheld komt binnen. Kijkt naar duif. Kijkt naar mij. Kijkt naar duif. Draait met zijn ogen. Wuift als een jeanette met zijn handje. Ik mag dat zeggen, jeanette, hij was niet half zo snel boven als ik had gewild! Duif niet onder de indruk van handgewapper. Lief zucht. Zet één stap naar voor. Slaat raam dicht. Fladderbeest weg.

In mijn binnenste juich ik van contentement. Ik heb het niet voor vogels. Nooit gehad.
Mijn buitenste werpt het lief een woedende blik toe. "Waar zat je nu zo lang hé?!? Dat beest heeft hier al heel den boven afgevlogen, sebiets ligt heel je bed vol duivenkak!"

Lief, ik citeer: "Ik dacht nog: wat voor 'n onnozel wijf zit daar nu zo te gillen. Na vier keer had ik pas door dat jij het was."
Redder in nood, mijn gat!

alweer een feestje in mijn hoofd!

Oef. Eindelijk. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, het heeft veel geduld gevraagd en ook wél een financieel plan, maar het is toch maar weer in orde gekomen. Alle nodige handtekeningen zijn gezet én het heeft ons zelfs niets extra gekost.

Ons bouwkrediet werd goedgekeurd! Tijd om te beginnen uitgeven!

over luiheid en probeersels

Ik weet niet hoe de rest van de mensheid erover denkt, maar ik persoonlijk, ik kook niet graag voor één persoontje. Zijnde mezelf. Zo komt het, dat als het lief op reis is, het nogal eens voorkomt dat ik op één dag drie keer boterhammetjes eet. Of twee keer. Of twee dagen na elkaar. Of drie.

Ik vind dat niet erg; Alleen eten is toch ongezellig en warm eten smaakt zóóó veel beter in gezelschap! Om maar niet te zeggen dat warm eten zonder gezelschap redelijk eetlustremmend is. Is dat een woord? Eetlustremmend? Laat ik het maar bij onsmakelijk houden.

However, af en toe smijt ik het één en ander samen in een pot, meestal een samenraapsel van restjes uit de koelkast, en dan ben is trots op mezelf omdat ik geen boterhammen eet. Niet dat het brouwel daarom lekkerder is dan boterhammen. Ik bedoel maar...

Vanavond smeet ik een hoop sla in een bord, knipte er een halve paprika in (leve de tupperware-schaar!) en een paar schellekes salami.samen met een handvol zwarte olijven. Ge fronst bij die combinatie? Ewel, ik ook.
Toch een flinke geut dressing erover en dan krijg je dit resultaat:


Het verdict: volgende keer wat minder dressing en salami vervangen door kippeschelletjes. Don't try this at home, dus. Maar wel eetbaar.

24

HAPPY BIRTHDAY BROERTJE !

WK

Het mag wel eens gedaan zijn met die oranjegekte. Tijd voor de Hollanders om eens goed op hun doos te krijgen.

comedy

Weekends zijn bijzondere dagen. Je kijkt er een hele week verlangend naar uit en op vrijdagavond kom je met een gelukzalige glimlach op je gezicht thuis.

Het is weekend.

En om die weekends zo lang mogelijk te laten duren, stamp je ze vol met gezellige uitjes, nuttige afspraken en feestjes. Zo werd er zaterdag volop gegeten en gedronken en ge-barbecue-ed met de hele familie om mijn allerliefste oma te vieren en om een nieuw huisje in te wijden.
Diezelfde avond trokken mijn liefje en ik ook naar JOEkes Live XL met een hoop vriendjes. Ik kan u verzekeren, het was de moeite. Toppers van de avond: Henk, Gili en Xander.

Alleen jammer dat mijn ribben het zwaar te verduren kregen door al dat lachen.

record

..en toen was het om 11u des ochtends al niet meer te harden van de warmte op ons appartement.

Het zou vandaag de warmste dag van het jaar worden, zei Frank gisteren. Volgens mij krijgt hij gelijk.

Gisteren was het op ons terrasje al 40° in de zon. Geen idee hoe warm het in de schaduw was, voor 19u is er op ons terras namelijk geen streepje schaduw te vinden. Vandaar dat ik mezelf al een heel week binnenshuis heb opgesloten. Niet dat het daar zo fris is, maar het zal er alleszins geen 40° worden.

Vandaag ga ik op de vlucht. Ik ken iemand met een tuin en bomen en schaduw!

klaagzang

Bij deze roep ik de (bijna)voorbije week uit tot saaiste week van het jaar.

Het zit zo: zo'n dikke week geleden kreeg ik een bronchitis in mijn schoot geworpen. De hoestbuien kwamen na een drietal weken mijn oren uit en mijn ribben vonden het ook niet meer zo plezant, met een occasionele steek tot gevolg. Na eindeloos uitstellen werd er dus toch maar weer een bezoekje gebracht aan de dokter. Siroop bleek geen oplossing meer.

Bronchitis dus. Niet dat dat erg is natuurlijk, zo'n bronchitiske, een dag of drie van die gigantisch grote pillen pakken en je bent daar weer van af.. Dacht ik.

Op dag vijf van het pillen slikken (ik reken in pil-slik-dagen, ja), strompelde ik toch maar weer naar de dokter. Mijn ribben voelden intussen alsof er iemand met briefopener zat tussen te koteren en ook inademen was geen pretje. "Rusten!", was het verdict. Een hele week nog wel. En nog meer van die dikke pillen slikken. Want anders zou ik wel eens een longontsteking kunnen krijgen.

En dus ging ik rusten. Ik ruste een uur of twee. En toen nog een uur. En toen ging het beter en deed ik de was en de afwas en.. toen kreeg ik een appelflauwte en moest ik precies toch nog een beetje extra rusten.

Het betert wel hoor. De hoestbuien zijn herleid tot een occasionele kuch/rochel. Mijn ademhaling klinkt niet meer als een constant gepiep. Maar die ribben.. Ik slaap 's nachts op mijn zij. Mijn linkerzij. Niet op m'n buik zoals gewoonlijk, niet op m'n rug, niet op m'n rechterzij. Op de linkerzij. De enige positie die niet enorm pijnlijk is.

Ribben.. Nergens goed voor, als je 't mij vraagt.

Bob de Bouwer (2)

We zijn begonnen! Nog niet met man & macht en nog niet 7 op 7, maar toch al met veel enthousiasme en met hulp van Bartel & mama.

We sloegen al eens met een hamer op ons handen, hebben al eens ons pols vastgeklemd tussen muur en koevoet en er viel al eens een balkje of twee op ons hoofd.
...
Ok, ik geef het toe. Een balkje of drie. En ik heb het over mijn hand, mijn pols en mijn hoofd.

Er ligt intussen dus al een bergje hout in de tuin (voor zover je het gras/onkruid-veld naast de huisjes een tuin kan noemen natuurlijk) en er hebben binnenshuis al wat muren hun ware gelaat laten zien.

Helaas, je zal het misschien niet geloven, de kodak werd thuis vergeten en dus blijft het wachten op beeldmateriaal totdat ik op reportage ben geweest.

Wanneer we er dan echt volle bak invliegen? Dat zal vanaf 10/7 zijn, vermoed ik. Tot dan zitten onze weekends immers volgepakt met familiefietstochten, verjaardagsbbq's, instuiffeestjes en comedyavondjes. Enkelvoud.

Posted via email from evelien's posterous

JUNI !

De tijd vliegt. Wemoetenrennenvliegenduikenvallenopstaanenweerdoorgaan. En zo. Tijd voor een update dus.

Dingen die ik deed:
- toeren door het vlaamsche land op zoek naar een geschikte gevelsteen voor ons soon-to-be-build huis
- toeteren naar een bruidspaar langs de weg. dat zou geluk brengen naar 't schijnt. voor het bruidspaar hé, niet voor de toeteraar
- naar blankenberge gaan - niet om fietsen te verzetten, wel om aannemerswerken te vergelijken
- hoesten en kuchen
- offertes vergelijken
- mankepoten. ontsteking van de adductoren. ofzowiets. pijnlijk!
- blij zijn omdat mijn beste vriendinnetje verloofd is
- een begrafenis bijwonen. ik geef toe, niet de meest vrolijke activiteit van de voorbije weken
- slapen op klaarlichte dag. met een koortsig hoofd, dat wel
- vader vieren
- blij zijn omdat ik tante word
- een overeenkomst tekenen met de aannemer !!!
- vriendinnetjes daten op de trein

Dingen die ik nog vergat te vertellen:
.. euhm.. die hou ik tegoed totdat ik weer weet wat ik was vergeten.

Toen die keer dat we naar Nederland gingen..

Wij zouden op weekend gaan vorig weekend. Naar Nederland. Mierlo. Hij en ik, de schoonbroertjes en schoonzusjes, de schoonmama en schoonpapa. Wij zouden gaan varen. Kanovaren. Op de Dommel. Want de Lesse, die is te wild.

Wij gingen ook effectief op weekend vorig weekend. Naar Mierlo met z'n allen. We laadden twee auto's vol met mensjes en valiesjes, tikten 1 adresje in de gps en weg waren wij.

We gingen wandelen in hele mooie kasteeltuinen, gingen steengrillen en bowlen, er werd getennist en gepingpongd en gewandeld. Langs de Dommel. Bootje varen is er niet van gekomen. Daar had een Hollander (of meerdere?) een stokje voor gestoken.



Helaas pindakaas (om in de sfeer te blijven). Op dag twee van ons uitje, troffen we de auto met ingeslagen ruit en gedemonteerde gps/radio/cd/dvd/boordcomputer. Na veel geloop en geregel en gevloek op de Nederlandse politie (bende leeggangers) en een tripje over en weer naar Carglass, bleef er nog een half dagje over. Ideaal voor een fietstochtje van een kilometer of 35 en een gegarandeerd goeie nachtrust.

Ondanks de tegenslag een enorm gezellig weekend.

bob de bouwer

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost - of eerder kapotgebeten nagels, afgeknarste tanden en een maagzweer - maar uiteindelijk is het toch gelukt..

Gisteren hebben we onze bouwvergunning ontvangen!

Concreet betekent dat, dat iedereen die onze huisjes nog niet heeft gezien, zich mag beginnen haasten. Over een dikke maand beginnen we namelijk aan de afbraakwerken. Dat betekent ook dat we druk op zoek zijn naar aannemertjes en metsertjes en raam-en poort leveranciers, liefst met zeer aantrekkelijke offertjes - met de nadruk op -jes. 

En natuurlijk betekent dat ook dat al onze vrije weekendjes gereserveerd worden voor den bouw. En dat we dat niet eens erg vinden. Met "we" bedoel ik trouwens mezelf, want Jeroen krijgt al stress bij de gedachte dat ik hem ga opjagen. Opjagen.. ik.. hoe komt hij erbij.

Anyways! Feestje! Maar nu nog niet. Eerst nog 30 dagjes braaf afwachten.

Posted via email from evelien's posterous

3 jaar

Hij en ik.

 

Wij zijn vandaag 3 jaar samen.

 

 

 

Posted via email from evelien's posterous

inspirerend

Soms heb je van die mensen die je leven positief beïnvloeden. Neem nu collega L., toffe meid, koffiepauzebabbelvriendin, jonge mama, liefhebbende echtgenote en - naar mijn bescheiden mening - ideale huisvrouw.

 

Tijdens onze pauzetjes in het koffiekot (en ook wel tussen het werken door) kletsen we over vanalles en nog wat. Over de kindjes, de liefjes/echtgenoten, de familie, de schoonfamilie, de feestjes, maar evengoed over de was & de plas & de strijk & de kuis,..  En dat wil wel al eens inspirerend werken bij momenten.

 

Na enkele van onze was/plas/strijk -gesprekjes ben ik tot de volgende conclusie gekomen: ik ben een chaoot. En lui, dat ook wel, maar dat wist ik al langer. Collega L. daarentegen, die is de georganiseerdheid zelve. Die doet in het weekend haar was & plas, hangt alles mooi te drogen en elke maandagavond doet ze de strijk. Ik daarentegen doe ook in het weekend de was, waarna ik alles datzelfde weekend nog in de droogkast prop om vervolgens de propere, droge was in de wasmand te kieperen. The End.

 

Inderdaad. The End. Want die wasmand kan gerust 1 à 2 weken staan wachten tot ik eens zin heb om aan de strijk te beginnen. Die 'zin' komt er meestal pas als ik dat ene t-shirt of die ene broek wil aandoen, die net helemaal onderaan de wasmand ligt.

 

Maar niet dit weekend. Oh nee, dit weekend deed ik de was, werd alles gedroogd én deed ik de strijk (van drie weken ver). Voor de tv met mijn serietjes als entertainment, dat wel, want anders had ik het niet volgehouden, maar toch. Ik was verdomd trots op mezelf! Bij deze heb ik dan ook de zondagavond uitgeroepen tot strijkavond.

 

U weze gewaarschuwd. Al wie mij op zondagavond komt storen, houd ik persoonlijk verantwoordelijk voor het in het honderd laten lopen van mijn huishouden.

Posted via email from evelien's posterous

monday morning

Ik heb het niet nagekeken op de kalender, maar volgens mij was er een volle maan vannacht. Er stond een grote heldere bol aan de hemel en hoewel het al lichtjes klaar begon te worden (om half zeven! hoera!), was het niet de zon.

 

Vandaag was het ook voor het eerst sinds maanden al licht toen ik op de trein naar Brussel zat. Licht én zonnig! Zalig!

 

 

Genomineerd voor quote van de dag: de treinbestuurder deze morgen:

 

Dames en heren, wegens het respecteren van de seinen, zullen wij toekomen in Brussel-Zuid met 5 minuten vertraging.

 

Ben ik de enige die zoiets vreemd vindt? Wordt dat respecteren van die seinen niet ingecalculeerd bij het berekenen van de reistijd? Volgens mij moeten ze bij de NMBS dringend de dienstregeling herzien.

Posted via email from evelien's posterous

coziness

Het voorbije weekend.

Memorabel? Misschien iets te sterk uitgedrukt. Indrukwekkend? Misschien een enkel moment. Vermoeiend? Ik dacht dat het nogal meeviel, maar ik kreeg maandagmiddag toch een serieuze tik van de man met de hamer.

Het is moeilijk de juiste woorden te vinden, maar eigenlijk was het gewoon een super gezellig, warm weekend. En dat terwijl het buiten berekoud was. Wat is er gebeurd? Niets speciaals. En toch. Veel vrienden en vriendinnetjes gezien, familie bezoekjes gebracht, en veel dingen gedaan waarvan je achteraf steeds weer zegt: 'dat moeten we meer doen'.

Dingen zoals gaan shoppen. Op het onverwachts. Al is het maar voor een uurtje of twee. Al is het maar voor een winkeltje of drie. Voor een kopje koffie of een chocolademelkje. Met een gezellig babbeltje erbij.

Dingen zoals verjaardagsfeestjes. Drie in één. En dus drie keer zo gezellig. En drie keer zoveel vrienden. Vrienden uit den ouden tijd. Van toen je nog jong en zot en zonder vriendje was. Vrienden uit de middelbare schooltijd. Die je in geen zes jaar meer hebt gezien en waar je niet zo heel veel mee kunt delen, maar waarvan je toch blij bent dat je ze nog eens hebt ontmoet.
Zo'n feestje waar je met jan en alleman bij te praten hebt en waar je onnozeligheden kan verkopen zonder dat er raar gekeken wordt. Maar ook waar je ineens plots verzeild kan raken in een gesprek over liefde en gelukkig zijn.

Dingen zoals een concert meepikken met je schoonzusje, die je stiekem in je hoofd eigenlijk ook wel bij je vriendinnetjes rekent. In de stadsschouwburg, de meest fantastische concertzaal in Brugge. En er intens van genieten, van dat concert. En heel erg onder de indruk zijn. Om daarna tot het besef te komen dat je daar eigenlijk wel altijd gelukkig van wordt, van concertjes, hoewel je er gemiddeld maar ééntje per jaar van meemaakt.

Dingen als wakker worden, veel te vroeg in de ochtend, maar toch niet humeurig zijn, gewoon omdat de zon schijnt. Samen ontbijten en het dan in je bol krijgen om met de fiets naar de markt te peddelen. Na veel aandringen van je lief. Niet willen toegeven dat je ondanks de koude tenen, tranende ogen en een loopneus toch wel genoten heb van het trips. Maar het wel laten zien door als een uitgelaten kind rond te huppelen.

Dat soort dingen dus. Met dat soort dingen mag mijn weekend elke week overvol zitten.