De Mening

Het is altussen alweer een dikke twee weken geleden dat hier een dikke enveloppe met een cd in de bus viel. Die enveloppe kwam van de mannen van Enchanté (danku!) en de cd was het nieuwe album van Kings Of Leon: Come Around Sundown.

Na een beluistering of tien, denk ik dat ik er klaar ben om er eens mijn gedacht over te zeggen.



Eerst en vooral: ik vind de intro van het openingsnummer 'The End' echt geweldig! Om één of andere reden heb ik er altijd het zonnige-winterochtend-gevoel bij. Ahum.
Wat ik ook geweldig vind, is de albumcover (nostalgisch strand) en het boekske. Het boekje, beste mensen, is er namelijk één met teksten, liedjesteksten meerbepaald, en zou dus eigenlijk ook een meezingboekske kunnen genoemd worden. En 't is niet voor 't één of 't ander (daar heb je weer zo'n uitdrukking waarvan een mens zich afvraagt waar ie vandaan komt), maar "ik HART meezingboekskes". 





Mijn allerfavorietste lied is het nummerken 4, Mary. Die mag zelfs af en toe voor een tijdje op repeat.


Echter. Hoewel. Maar. However. Na een keer of tien luisteren zou men toch verwachten dat men het ene liedje van het andere kan onderscheiden. Jammer maar helaas. Naar mijn bescheiden mening is Come Around Sundown een beetje veel van hetzelfde. Niet slecht, aangenaam om naar te luisteren zelfs, daar niet van, ik heb zelfs een paar favorieten (Mary en Back Down South). Maar toch..

Zoals een wijs man mij zei, "de vraag is of hij de tand des tijds zal doorstaan".

En dan nog één iets. Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar die teksten? Ik zou graag eens weten waarover die gaan. Want meestal had ik het gevoel dat het maar wat tezamen gesmeten zinnen waren

Spaarstand

Toen ik deze morgen m'n horloge rond m'n pols.. euhm.. "gespte", dacht ik eventjes dat de tijd stil stond.
Een drietal seconden lang staarde ik naar het wijzerplaatje zonder dat ik het secondenwijzertje zag bewegen, toen plots.. ineens - hup - sprong het wijzertje vooruit. Vijf seconden in één keer.

Een sprong in de tijd als het ware.  Vreemde uitdrukking trouwens, "als het ware". Waar zou dat vandaan komen?

En toen deed ie het weer. Exact hetzelfde nog eens. Vijf seconden lang. Geen beweging. En dan weer in één sprong vooruit.

Ik wist dat niet, dat polshorloges een spaarstand hebben.

's Morgens in de vroegte

Stonden zeven wagentjes netjes op een rij.. enzoverder enzovoort en weg zijn wij.

 

Maar om mee te zijn met het treintje, moet je zorgen dat je op tijd bent. En om op tijd te zijn moet je, ten eerste, vroeg genoeg opstaan en, ten tweede, zorgen dat je op tijd vertrekt. Bon. Op dat laatste puntje durft het bij mij nogal eens fout te lopen. Deze morgen echter, had ik de klok goed in het oog, alleen ietsje te laat, namelijk pas op het moment dat ik mijn boterhammetjes zou beginnen smeren.

 

Resultaat? Boterhammetjes gelaten waar ze waren, jas aan, schoentjes aan en wegwezen.

 

En dan blijkt het net vandaag Dag van het Brood te zijn.

Posted via email from evelien's posterous

Oefening baart niet altijd kunst

Omdat, als iets niet lukt, je moet blijven oefenen, want dat oefening kunst baart,  Zeggen ze. Niet dat ze gelijk hebben. Maar dus, daarom. Daarom dacht ik nog eens een poging te wagen om een uitpakfilmpje te produceren. En omdat het de vorige keer niet echt bijzonder geslaagd was, heb ik het deze keer anders aangepakt.

Nog slechter.

Ik heb er namelijk niet beter op gevonden om met één hand de camera vast te houden en met de andere het uitpakwerk te verrichten. Ha. Haha!



Zoals jullie konden zien hebben de vriendelijke mensen van Enchanté mij de allernieuwste cd van Kings Of Leon, 'Come Around Sundown', opgestuurd ter beluistering. Binnenkort zal hier daarover dus een review te lezen zijn.

Als u mij nu dan wilt excuseren, ik heb luisterwerk te doen.

Filmpjes maken blijkt niet mijn grootste talent

Er was eens, lang geleden een Blinde Boekenruil bij Kruimel. Ik deed een boekje op de post én ik kreeg ook een boekje thuisgestuurd (dankjewel Sandy!). En toen hadden we een ruil. En een uitpakfilmpje waarin ik dus bijna vergat te tonen aan de camera wat er nu precies in mijn pakje zat. Ha! Bijna.






Het boek is intussen al helemaal uitgelezen. Wat ik ervan vond, lees je hier.

Afvraging

Hebben jullie dat ook soms? Zo op het werk? Zo plots? Dat het je ineens overkomt, wanneer je zwaar geconcentreerd een lijst aan het overlopen bent of gegevens aan het verifiëren of Dringende Mails aan het versturen. Wanneer je ineens eventjes moet wachten tot een bestand geladen is, je weet wel, zo'n gedeeld bestand dat zeker wel 30 seconden nodig heeft om te openen, dat je dan zo ineens plots out of the blue aan je lief zit te denken? Aan dat ene lachje dat hij zondagmorgen produceerde toen hij de keuken kwam binnenwandelen. Of aan die scheve blik die hij je toewierp toen hij ineens doorhad dat je tijdens de film naar hem zat te kijken in plaats van naar het scherm. Of dat je je ineens afvraagt wat hij op datzelfde moment zou aan het doen zijn. En of hij ook een klein beetje aan jou zou zitten denken. Zo. Weetwel.

 

Hebben jullie dat ook soms?

Posted via email from evelien's posterous

Die keer dat alle collega's mij vroegen of ik uit m'n bed gevallen was..

.. dat was diezelfde keer als die keer dat ik om 5u wakker werd omdat ik dringend moest pipi doen en dan maar vandeneerste keer was opgestaan om te gaan werken. Dat is ook dezelfde keer als die keer dat mijn liefje mij 'wakker belde' en ik al heeltegans klaar stond om te vertrekken naar het station.

Het kon ook de geschiedenis ingaan als die keer dat ik om 6u al op de trein richting Brussel zat. Of als die keer dat de bestuurder van de trein vlak voor Gent onwel werd en de conductrice nogal in paniek in door de intercom stond te gillen dat dokters en/of verpleegsters onmiddellijk (!!) naar voor in de trein moesten komen. Ik vraag me af wie de trein uiteindelijk tot in Gent heeft gereden. Zouden conducteurs en conductrices een basisopleiding 'bestuurder' moeten volgen? Of is die arme sukkelaar zelf nog tot in Gent verder moeten rijden (waar hij trouwens werd vervangen door een reservebestuurder)? En hoe onwel was hij precies? Misselijk? Iets aan zijn hart gekregen? Was het überhaupt wel een man? Er zijn waarschijnlijk ook wel bestuurderessen, toch? En die reservebestuurder, was die dan 'van wacht'? Had die mens eigenlijk verlof en hebben ze hem uit zijn bed gebeld? Of zat die in het station te wachten tot hij mocht inspringen, want eigenlijk was hij er wel héél snel.

So many questions! So little answers!


En de conductrice stond eigenlijk ook niet door de intercom te gillen. Eigenlijk schetterde ze maar even luid als anders. Alleen met een trilling en een bibber in de stem. Maar wat zou een verhaaltje zijn zonder een beetje overdrijving, niewaar?

Gaat anders keer naar de cinema en kies de verkeerde film

Hierzie, matige film. Had ik dit maar een weekje eerder gezien.

 

 

Posted via email from evelien's posterous

Over die keer dat wij een huis gingen bouwen..

..en toen enorm lang moesten wachten op de sloop- en bouwvergunning, maar uiteindelijk toch groen licht kregen en dan maar meteen tot actie overgingen en de bestaande huisjes plat gooiden om meteen daarna opnieuw te beginnen opbouwen. Maar dan een beetje anders. Klein beetje.

Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:

Na de afbraakwerken, volgden de tekenwerken


en ook de grondwaterwegzuigwerken


Daarna werd er een keldergat gegraven..


dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)


die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:


Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen


zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:


Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.


Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.


Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.




Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.


En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.


Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?


Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.

Versterking

Wij krijgen een nieuwe collega, hier op het werk. Logischerwijs. Want collega's die komen niet bij u thuis natuurlijk. Onze nieuwe collega, die was vandaag nog op introductie-ontvangst-meeting, maar maandag komt hij zicht bij ons voegen. En wij zijn daar redelijk dolenthousiast over. Nieuwe collega's die kom je hier namelijk niet veel tegen. Ex-collega's dan weer wel, maar dat is een ander verhaal.

 En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?

Posted via email from evelien's posterous

Aftellen

Nog 5 keer slapen!

Boodschap van algemeen nut

De boekverslagjes vindt u vanaf nu hier.

Grote Wedstrijd

... tromgeroffel ...

U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.

De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.

Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).

Allen daarheen zou ik zo zeggen!

En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!

11 minuten - Paulo Coelho (2010 - B3)

Enkele maanden terug werd dit boek me door een collega aangeraden. "Dun boekje, maar heel knap geschreven", liet hij me weten.  Ideaal voor een kort weekje dus, want aangezien ik de werkweek twee dagen korter had gemaakt, waren er ook maar liefst vier lees-uren minder.

"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!

'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan.  Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.

Tragedie! Of niet?

Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.

11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..

Die keer dat het weekend vier dagen duurde en nóg te kort was

We hadden ochtendlijke meetings met een elektricien, haalden een kostuum op van de droogkuis en gingen naar de bibliotheek. We wipten binnen in de Colruyt (waar er deze keer trouwens amper proevertjes te vinden waren) en gingen verjaardagscadeau-shoppen. Op 'de werf' stelden we vast dat onze aannemer na het slechte weer op donderdag en vrijdag, op zaterdagvoormiddag de eerste stenen had gemetst. We gingen op haardvuur en houtkachel prospectie en er kon zelfs een uitje naar de cinema vanaf.

We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.

We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.

We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.

We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.

De Affaire - Santa Montefiore (2010 - B2)

Ge weet het of ge weet het niet, maar sinds ik 'Onder De Ombuboom' van deze schrijfster heb gelezen, ben ik helemaal verkocht. Ik kreeg Onder De Ombuboom twee jaar terug voor mijn verjaardag en intussen las ik ook 'De Zwaluw en de Kolibrie', 'De Zigeunermadonna', 'De vergeet-mij-niet-sonata', 'De Franse Tuinman', ... Toch blijft Onder de Ombuboom mijn absolute favoriet. Ik plengde zelfs menig traantje. Niet dat dat zo wereldschokkend is, ik kan het zelden droog houden bij trieste/romantische films en hetzelfde geldt dus voor boeken.

Eerst en vooral: Santa Montefiore schrijft liefdesverhalen. Als je op zoek bent naar een thriller, een detective of een literair meesterwerk, ben je eraan voor de moeite. De boeken van Santa zijn één en al romantiek met hier en daar een vleugje tragiek en drama. Het zijn met andere woorden vrouwenboeken. Geen chicklits, dat niet, maar toch, love is always in the air.

Wat ik het allerfantastischste vind aan de boeken van Santa Montefiore zijn de beschrijvingen. Haar personages zijn levensecht (ik weet altijd meteen met welke ik overeen zou komen en aan welke ik een hartsgrondige hekel heb) en ook als ze de sfeer in een stad of een straat beschrijft, kan je je meteen voorstellen dat je ook dáár bent.

U ziet het al, ik was redelijk bevooroordeeld toen ik het bovenstaande boek begon te lezen, het kon niet anders dan indrukwekkend goed zijn. En toch, het ging al redelijk vroeg de verkeerde kant op. Probleem: ik kon helaas weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, dat in mijn ogen een zweverig, verwend luxevrouwtje was.
Hoewel er toch een enkel traantje langs mijn wang is gerold (bladzijde 219), was dit boek een beetje een teleurstelling.

Foei, Santa, je kan beter!

Lijstjes?

Soms vraag ik mij af of to-do lijstjes zouden helpen om mijn leven minder chaotisch te maken.

 

Ik bedoel, stel u voor dat ik dus effectief een to-do lijstje heb gemaakt, zou ik dan ineens 's avonds als ik thuis kom of op een zonnige zaterdagvoormiddag, mijn lijstje erbij nemen? Zo van: we zullen eens zien wat er te doen valt, want, hé ho maar, je weet nooit dat ik mij zou vervelen of zomaar in de zetel naar een serietje gapen of érger nog een hele avond zou facebooken en blogjes typen en feeds lezen en zo. Ik heb er mijn twijfels bij. Ook al omdat er al zo'n zestal weken 'naar bibliotheek gaan' op mijn lijstje staat. Mijn lijstje, jawel. Ik heb dus wel degelijk een lijstje. Met één punt op. Dat ik dus nog steeds niet heb verwezenlijkt.

 

Lijstjes mijn gat.

 

En tóch ga ik het nog eens proberen..

 

 

Posted via email from evelien's posterous

Uitstel

Geduld is een schone zaak, maar waar blijf je het vandaan halen?

Laten we allemaal samen hopen dat het vannacht (én morgenochtend) niet regent.

Het Geheim van de Alchemist - Scott Mariani (2010-B1)

Had ik al gezegd dat ik ongeloofelijk slecht ben in reviews schrijven? Neen? Awel, bij deze.

Waarom ik het mezelf aandoe om vanaf heden ten dage elke week een review te schrijven over mijn leesvoer is me dan ook een raadsel. Mijn boekbeschrijvingen/aanradingen beperken zich meestal tot een kort "lezen! echt goed", een "mwah, viel wel mee" oftewel een "bah, niet aan beginnen, ik ben er zelfs niet door geraakt".

Na bovenstaande paragraaf zou je bijna beginnen denken dat ik van plan ben mijn leven te beteren, nietwaar? Doch! Echter! Dan zal dat toch stap voor stap, boek voor boek moeten gebeuren, vrees ik.

Scott Mariani, dus, en zijn Geheim van de Alchimist. Best wel het lezen waard, vind ik persoonlijk. Geen hoogstaande literatuur, geen nominatie voor boek van het jaar ook, maar een toffe thriller. Ideaal voor fans van Dan Brown en het bijhorende genre. Zeg dat ik het gezegd heb.

Bon. Dat was het dus.

A book a day keeps the doctor away

Of het effectief de dokter weg houdt, durf ik te betwijfelen, maar u begrijpt waar ik heen wil. De bedoeling, liefste vriendjes en vriendinnetjes, is dat ik elke week één boek lees.

Het is een ideetje van Thijs, maar ééntje waar ik me wel in terug kan vinden. Aangezien ik elke (week)dag een dikke twee uur van mijn tijd doorbreng op de trein en aangezien ik die twee uur per dag meestal al lezend doorbreng, lijkt het doel me bovendien behoorlijk haalbaar. Ook al, ik geef het toe, spendeer ik die treintijd soms al slapend. De tijd die 's nachts verspeeld wordt, moet ook worden ingehaald toch? Anyhow, er blijft genoeg tijd over om te lezen.

Eén boek per week dus.

Vanàààààf NU!