(excuses voor de titel, maar Tomas had het deze morgen over Hollanders die het woord 'rijmplek' niet begrepen en dat hollands is een beetje blijven hangen in mijn hoofd)
De dag is voor mij trouwens alweer eens niet zo schitterend begonnen. Voor een stuk, eigen schuld dikke bult, maar toch.
Zelfs met een levende wekker heb ik het gepresteerd om me te overslapen. Ik was nochtans al redelijk helder & wakker toen m'n liefje belde, maar daarna ben ik stomweg weer in slaap gevallen.
Ik hebben moeten rijden als een zot en lopen als een gek, sprinten op de trappen naar het perron en door de laatste openstaande deuren van de trein naar binnen springen, maar ik heb het gehaald! Ik heb achteraf wel een half uur zitten uithijgen (lees: ze kwamen al kijken of ik niet van mijn stokje ging gaan), maar dat ter zijde.
Nee, wat ik eigenlijk wilde zeggen.. (ik weet het, de intro is een beetje uitgelopen..), wat ik eigenlijk wilde delen met jullie, kijkbuiskindertjes, is het volgende:
Terwijl de trein het station al uit rijdt, hijs ik mezelf terug recht uit de zetel waar ik was in neergeploft om m'n jas uit te trekken. Het was namelijk voor een keer eens aangenaam warm op de trein. De vriendelijke kaartjes-knip-mevrouw heeft net goedkeurend naar mijn abonnement geknikt als ineens de deur aan het eind van de wagon openvliegt (op die oudere treinen gaat dat nog, inderdaad, in die nieuwe gevallen mag je sleuren wat je wil, de deur zal tergend langzaam openschuiven.. soit.) en er een meneer nogal haastig komt aangelopen. Hij grijpt de kaartjesmevrouw nog net niet bij haar elleboog en hij fluistert veel te luid: "DE DEUR VAN DE EERSTE WAGON STAAT NOG OPEN!"
Misschien had de chauffeur té warm?
