Deze namiddag ging op het werk het brandalarm af. Voor écht! Maar toch niet helemaal.
Elke eerste donderdag van de maand, om 11u stipt, gaat bij ons op het werk het brandalarm af. Een enorm vervelend, LUID, hoog, scherp geluid. Elke donderdag om 11u wippen tientallen (honderden?) mensen tien centimeter omhoog op hun stoel, laten hun balpen vallen of gooien hun bekertje koffie over hun klavier. Of net niet.
Maar deze namiddag, rond half vier, was het ook weer van dat..
Deze keer wipten ongetwijfeld óók tientallen mensen van hun stoel, maar balpennen heb ik niet horen vallen en koffiebekertjes evenmin. Wat ik wel hoorde, was m'n hart dat in m'n keel klopte, gillende collega's en stemmetjes in m'n hoofd: "Haaa!", "We zijn toch geen donderdag?", "Is 't voor echt?", "Je suis parti", "Ik ga hier niet staan wachten tot er rook van onder de deur komt hé", "Vite! Vite! Vite!", "Naar links! Nee! Naar rechts!"
Ik heb nog nooit zo snel mijn jas aangehad. Ik had nog nooit zo snel m'n gsm, badge, portemonee, sjakosj,.. tesamen geraapt.
Het voelde als een eeuwigheid, maar het zou maar een seconde of 20 geduurd hebben voordat het alarm weer uitviel. En toen stonden we daar. Bevroren. De paniek nog in de ogen. Naar elkaar te kijken. Muisstil was het ineens. "Et maintenant?"
Wij zijn eens naar het venster gelopen, hebben eens naar beneden gekeken. En naar boven. Geen massa volk op straat die naar boven stond te wijzen? Geen rookpluimen? Naar beneden vallende brokstukken? Geen brandweerwagens? Ambulances? Nee? Niets?
Bon. Aan het werk dan maar weer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten