Snap

Tot gisteren had ik er nog nooit van gehoord, vandaag voel ik een nieuwe verslaving opkomen..

Snapchat.

Het concept is even onnozel als geniaal.  Je neemt een foto, stelt een tijd in, bijvoorbeeld 5 seconden en je stuurt deze foto naar één  of meer van je vriendjes. Deze kunnen jouw foto dan 5 seconden lang bekijken voordat ze verdwijnt. Om daarna zelf een foto als antwoord te sturen.

Het gevolg, zoals de geniale mens de me deze app aanwees het zei: "de drempel om selfies te nemen wordt zo wel héél klein".

En zo zijn we weer helemaal mee met onzen tijd.

Artwork

Papier, potloden, stiften & vingerverf. Meer heb je niet nodig om een kleine kunstenares een dagje te entertainen.

Niets nieuws onder de zon.

Geen paniek. Ik leef nog.

Alleen is mijn hoofd soms te vol en m'n doos energie leeg.

Dat is niet erg. Dat kan gebeuren.

Het ziet er hier dan wel een beetje doods uit.

Maar dat betert ooit wel weer.

't Is zo ver..

VAKANTIE!!!!

Na de vele eenzame weken op het werk toen iedereen al op zijn lui gat in de zon zat, is het nu eindelijk mijn beurt om vakantie te nemen. Drie lange weken verlof van de dagelijkse sleur. Tijd om uit te slapen, koffie te drinken in het zonnetje, een dagelijks babbeltje te doen met de nieuwe kieksjes, een aperitiefje te drinken van tijd tot tijd, mijn fietsje nog eens van stal te halen, vriendjes te zien en héél erg veel niets doen.

Jup. Laat maar komen.  

Kakelend museum

Ons Georgette heeft sinds zaterdag weer nieuwe vriendjes.

We trokken er samen met Lotte en Miel op uit naar het kakelend kippenmuseum in Keiem. Een alternatieve kinderboerderij, met allerlei soorten schapen, geiten, kippen, struisvogels, konijnen, paarden, een dromedaris, papegaaien,.. En een hele collectie kippetjes, die je er dus ook kan kopen.







Het resultaat van ons tripje (naast twee uitgeputte pagaddertjes): twee (voorlopig naamloze) kieksjes en een haan. Onzen Jean-Luc laat alvast al duidelijk merken dat híj nu de baas is in 't kot.

Girl Stuff

Af en toe mag een mens zichzelf eens verwennen. De ene keer is dat men een boeketje bloemen uit den Aldi, een andere keer met een paar schoenen van Zalando (die daarna teruggestuurd worden) en af toe een beautyproductje. Of in dit geval een beautyproductjesabonnement.

Zaterdag trakteerde ik mezelf namelijk op een abonnement op de Deauty box, vandaag zat de box voor de maand juni al in de bus.

Deauty staat voor Discover Beauty en noemt zichzelf een 'maandelijkse cosmetica ontdekkingsservice'.

Het concept is simpel. Voor 15 euro per maand wordt de Deauty box bij jou thuis bezorgd, zonder bijkomende kosten. De verzendingskosten zijn met andere woorden inbegrepen in het abonnement. Elke maand wordt er dus een doos geleverd die 4 tot 6 producten bevat, meestal in reisformaat, met af en toe een full size product, telkens van exclusieve beautymerken.







Deze maand op het menu:
Catrice - Ultimate Colar Lipstick " It's a Matte World" - Full size
Catrice - Absolute NUDE oogschaduw palette - Full size
Etat Pur - Actif Pur - Full size
Estée Lauder - Revitalizing Supreme - 5ml
Lamazuna - Natuurlijke zeep - Full size

Ik ben alvast benieuwd.

RIP

Het ene moment zitten ze elkaar nog achterna voor een hapje muizenvlees, het volgende moment is enkel een hoop veren getuige van hun bestaan.



Dat en de hoop eieren in onze koelkast.

Ons Odette en ons Mariëtte zijn niet meer. Ons Georgette zit al drie weken op haar nest en is zo dus de dans ontsprongen, maar ons witte en ons zwarte zijn naar de eeuwige jachtvelden vertrokken.

Waarschijnlijk met een tussenstop in een vossenhol.

Girlfriends

Zouden we ze meer eten moeten geven?

Ons Odette heeft gisteren een muis gevangen.

We hadden hier al in 't snotje dat er iets aan de hand was, toen ze als een kip zonder kop begon rond te rennen. Naar binnen, terug naar buiten, een rondje door den hof, terug naar binnen..  Tot ze buiten kwam met een muis in haar bek.

Ons Mariëtte natuurlijk jaloers, die wou ook wel een hapje. Ze heeft ons Odette nog een tijdje achterna gezeten, maar het was tevergeefs, Odette heeft het beestje helemaal alleen opgepeuzeld.

Omdat liefde door de maag gaat.

Net zoals de meeste belgjes vierden wij zondag onze mama. Mijn mama en zijn mama. Maar dan in de andere volgorde.

Ik weet niet hoe dat bij jullie in z'n werk gaat, dat vieren, maar in onze families staat vieren gelijk aan eten. En daar beginnen we dan al mee van 's ochtends vroeg. Ontbijten met een bendetje van tien, dat geeft een gezellige drukte, met gelach en gejuich. Daar worden eetwedstrijden beslist, tussen peters en petoetjes, foto's uitgedeeld en uitstapjes gepland. Er waren bergen pistoletjes en hopen boterkoeken, er was keuze te over aan kaas of beleg. Er was fruitsap en koffie en melk in alle kleurtjes. Maar eerlijk is eerlijk, dat eten, dat is eigenlijk maar een bijkomstigheid.

Omdat mama's die gevierd worden geen hele voormiddag moeten staan zweten achter potten en pannen, vierden we de Mutti op locatie. Place to be: Bistro De Schaar in Brugge,  wat mij betreft een absolute aanrader. De ontvangst is er héél hartelijk en ook de gerechten vragen om er nog eens terug te gaan. De kikkerbilletjes in de looksaus waren om duimen en vingers bij af te likken (wat ik dan ook heb gedaan) en ook de zeeduivelmédaillon met graanmosterdsaus kon me zeer bekoren! Een grote dame blanche, een fruitbordje (mét speciaal aangevraagde extra bol ijs), een kop koffie met een calvados,.. de ideale afsluiters van een middagje plagerijen, en plannen maken.

Kitschfestijn.

Gisterenavond was het weer zo ver. De eerste halve finale van het Eurovision Song Festival. Eurosong, gelijk  we zeggen.

Ik kijk daar naar, ja. Ik schaam mij daar niet voor, neen.

Eurosong, dat is kitsch, dat is show, dat zijn ballads, dat zijn schreeuwerige tuttebellen, dat zijn ernstige zangers in traditionele kostuums afgewisseld met een wannabe Lady Gaga. Dat zijn trollenmannen en astronauten en dan ineens plots de gewéldige Anouk met een oersaai lied. Dat zijn halfnaakte mannen met trommels, dat zijn meiskes met bombastische projectiekleedjes.

Eurosong, dat is commentaar geven op de toonvastheid en luidop lachen met de outfits. Vroeger was Eurosong een avond met het gezin rond de tv, met een bladje en een stylo en elk moest punten geven. Nu is Eurosong tv kijken met één oog en twitter volgen met het andere, want #eurovision #eurosong #esf zonder twitter dat is gelijk frietjes zonder zout. Best wel ok, maar toch niet helemaal áf.

Wie door is en wie niet? Daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Maarrrr..  BELGIË GAAT DOOR. Hoe onwaarschijnlijk is dat zeg.

Life Lately

De nieuwe tuintafel en bijhorende stoelen die geleverd worden. Een logeerpartijtje met een stoere niet-meer-zo-baby. Een fietstochtje op een zeldzame droge dag. Neefjes die oud worden en samen vieren. Ongeplande koffiekletsen op vrijdagochtend. Huis-bezoekjes uit curieuzeneuzeteit. Een supergezellig familieontbijt (met eetwedstrijd). Smullen op verplaatsing om de mama te vieren. Samen met het lief naar de koers kijken in slaap vallen in de zetel. Helemaal euforisch worden bij het voelen van een zonnestraaltje. Een groot knetterend vuur.

Allemaal dingen die het slechte weer, de slecht getimede buikgriep, de gemiste zurkelpatatjesdate en de ergernissen van de dag naar de achtergrond doen verdwijnen.

Als je ze allemaal op een rij zet, besef je nog meer waar de nadruk op moet liggen.

't Zeetje.

We wilden de zee zien. En liefst ook de zon. En 1 mei was een vrije dag, dus het kon.

Na een road trip van een uur of zes, waren we er dan. Aan de zee. De Middellandse.

In Rijsel hebben ze grote bloemen met bollenblaadjes.



En zon.

In 't zuiden minder, daar zagen we bij aankomst vooral wolken. Maar ze hebben er wel palmbomen. Overal. (Maar 't is er wel véél warmer dan hier, zelfs met wolken.)



De zee is er azurblauw. Meestal.



En 't zand is daar geen zand, op 't strand.



Bij gebrek aan zon, kan een klein aperitiefje wonderen doen. Een groot ook.



Zie je wel, daar is ze al, ons zonneke. Het Lief, een rosétje en het zonneke op mijn bolleke. Als god in frankrijk.



Zon, zee en strand. En topless vrouwen, OVERAL. "Had ik maar mijn zonnebril bij", zie je hem denken, "dan kon ik tenminste subtiel gluren."



Kortom, 't was daar goed. Spijtig dat we terug moesten komen.

Overdrijver? Ik?!

Overdrijver? Ik?!, a photo by evellien on Flickr.

Mijn persoonlijke zonnebloemkwekerij.

Vorig jaar.

Precies één jaar geleden vandaag, voelde ik na maandenlang lusteloos en uitgeblust zijn, eindelijk terug een sprankeltje energie in mijn lijf vloeien. 

Ik kan bijna niet geloven dat het al een volledig jaar geleden is dat ik een schaduw was van mezelf. Hoe lang die vermoeiende maanden voordien ook leken te duren, sindsdien is de tijd precies voorbij gevlogen. Ik heb me zelden zo gezond en fit gevoeld.

Het is vreemd wel, hoe snel je vergeet dat je zo diep hebt gezeten, als alles weer beter gaat én hoe vanzelfsprekend het allemaal lijkt. Misschien dat ik de eerste weken wel wat bewuster door het leven dwarrelde, maar daar blijft intussen al niet zo veel meer van over. Ondanks de goede voornemens, sta ik niet zo vaak stil bij de kleine gelukjes als ik wel zou willen. Tijd voor een nieuwe start. Alweer.

Dankjewel, Timehop, om mij hier nog eens aan te herinneren. En dankjewel Lilith voor de tip.

Awards!

Er worden weer awards uitgereikt in blogland.

Vorig jaar werden de Blog Awards voor het eerst georganiseerd door Knack en Le Vif Weekend, samen met Enchanté, en dankzij het grote succes (2500 inzendingen!?) komt er dit jaar een tweede editie.

Als het over blogs gaat, ben ik er gewoonlijk als de kippen bij. Het schrijven hier is dan misschien wat stilgevallen, het blogjes lezen gaat nog onverminderd voort. Er gaat geen dag voorbij zonder een goeie lading bloglectuur. Mijn favorieten zijn intussen genomineerd. Het is nu aan jullie om hetzelfde te doen via http://www.blogawards.be.

De nominatieronde loopt nog tot 17 april, daarna buigt een professionele jury zich over alle inzendingen en uiteindlijk volgt een stemronde, van 29 april tot 10 mei.

Awards en blogjes, altijd leuk. Bovendien is zo'n lijst genomineerden altijd interessant om nieuwe ontdekkingen te doen.

Snel snel

Uitslapen. De afwas van gisteren wegwerken, een rondje rommel wegmoffelen. Patatjes schillen, of nee, beter snel pasta koken. Eten. Afwassen. De auto in, boodschappen doen. Diepvriesgerief. Vlug terug naar huis. Alles in de vriezer proppen. Net gepast.

De auto in, shoppen. Snel parking zoeken. Nog parking zoeken. Rondje rijden. Parkeren. Snel daar de winkel, want het regent en mijn haar gaat misschien al niet meer af, maar stel je voor dat het nat wordt zeg.

Winkelen. Het Lief laten passen. Commentaar geven. Betalen. Snel naar de volgende winkel. Het Lief laten passen. Commentaar geven. Nog een beetje commentaar geven. Betalen. Op naar de volgende winkel. 

Kijk, bloemetjes. Kleurrijke bloemetjes, mooie bloemetjes, bloemetjes die lekker ruiken. Bloemenwinkel binnen stappen. Rondkijken. Kiezen. Beetje babbelen, beetje lachen, betalen.

Wandelen. Leuke winkel binnenstappen. Oei, veel volk. Niets van aantrekken. Beetje rondkuieren. Lief horen zuchten. Negeren. Beetje snuisteren. Beetje passen, beetje babbelen, beetje twijfelen. Nog passen. Niet meer twijfelen. Babbelen, lachen, betalen.

Rondkuieren. Naar huis gaan. Kopje koffie drinken.

Weekend, dat is altijd een beetje aanpassen.

Klaar voor de lente?

Gisteren konden voor het eerste sinds mensenheugenis (of zo lang leek het toch) nog eens genieten van het zonnetje én - belangrijker -  van aangename lente-temperaturen. Ik haalde alvast mijn zonnebril boven, gooide de winterjas uit het zicht en nam zoveel mogelijk zonne-vitaminetjes op.

De lente, officieel begint ze pas op  21 maart, maar ik ben er al klaar voor! Mentaal dan toch. Misschien is het wel een goed idee om ook mijn lichaam voor te bereiden.

Dat dachten ze bij A. Vogel ook en daarom werd de week van 18 tot 24 maart uitgeroepen tot lenteweek.

In één week zuiver je je lichaam en start je het voorjaar vol energie. De lenteweek bestaat uit drie pijlers (gezonde voeding, voldoende drinken en een vitale levenswijze) en als je je inschrijft op de website wordt je gratis begeleid via de lenteweeknieuwsbrief. Bovendien worden er ook dagelijks prijzen uitgedeeld.

Ik vond het alvast een schitterend idee en ik ga dan ook van 18 maart (samen met het lief) aan de slag met het A. Vogel lentepakket.

• Molkosan: ondersteunt de darmflora en bevordert de spijsvertering
• Boldocynara forte: bij een opgeblazen gevoel

• Aciforce Probioticum: voor een gezonde darmflora

 

Ik ben alvast benieuwd naar wat mij lichaam er van denkt.

Februari

Gelukkige laatste dag van de maand!

Het blijkt al van januari geleden te zijn dat ik nog eens een blogje pleegde en morgen zijn we alweer maart. Als ik niet snel ben is februari gepasseerd zonder één enkel schrijfsel. Dat kan ik niet laten gebeuren, mijn semi-autistisch hoofd zou helemaal tilt slaan.

Februari was een maand met upsjes en downtjes. En met veel foto's ook blijkbaar.

Er werd gebakken. Suikerbrood.





Er werd betoogd.



Het lief keek te veel p0rn0.



We kregen een pakketje uit Slovenië.



Ik maakte er een uitpakfilmpje van, maar ik was blijkbaar te curieus om de camera goed te richten..

Er werd nog eens gebakken. Ovenkoeken.





We gingen leren bier brouwen bij de Volkstuinen, maar kwamen thuis met niet veel meer dan een stuk in ons kraag.















Er werd ook gelachen. Op 't onverwacht, met dank aan KBC. Een aanrader, die Guga Baùl.



En voor de rest.. dit recept.. Géén aanrader.

Sneller dan het licht.

Vorig jaar, begin december, werden er hier in de straat plots overal versperringen gezet en graafkraantjes achtergelaten. Een voorbode van wegenwerken, zo bleek luttele dagen later. Jammer genoeg zonder waarschuwing van de aannemer vooraf. Een geluk bij een ongeluk dus dat de aanleg van onze oprit - voorzien voor diezelfde week - toen niet is doorgegaan.

Sinds begin december is er dus om de tien à twintig meter wel een put of een berg zand met oranje netjes rond, staat er een (intussen omgewaaid) werftoilet en worden de meeste uitwijkstroken (dat heb je met smalle boerenwegjes) ingenomen door gigantische kabelrollen.

Gewerkt wordt er al een heel eind niet meer, begrijpelijk, met die slechte weersomstandigheden, maar intussen staan er nog steeds van die flikkerlicht-paaltjes en ligt er nog een berg zand voor onze oprit. Ik zou mij daar geweldig in kunnen ergeren, maar dat valt verbazingwekkend goed mee.

Vorige week bleken er ineens een paar extra rollen kabel geleverd te zijn. Van die rollen die groter zijn dan ikzelf. Eén tegenover ons huis en één een eind verder in de straat. Hier aan de overkant hebben ze de kar waar het ding op staat een eind het veld ingeduwd, maar verderop staat het ding gewoon langs de kant op zo'n uitwijkstrook.

Nu is zo'n kar/aanhangwagen/remorque nogal redelijk groot uitgevallen, met als gevolg dat het ding gedeeltelijk op de baan stond. Eigenlijk kan je er maar net langs zonder van de baan af te raken. Alleen zie je met die sneeuw niet zo goed hoe breed de straat nu precies is en al helemaal niet meer dat er eigenlijk een gracht naast ligt. In principe zie je die rol wel van een eindje staan, maar de kar waarop ze staat is onderaan een héél stuk breder, waardoor je eigenlijk maar laat ziet dat je er bijna niet langs kan.

Vreemd genoeg was hier geen signalisatie voorzien, terwijl het toch wel een gevaarlijke situatie was.

Nu had ik een paar maand terug, bij de lancering ervan, de app van politiezone 't Houtsche gedownload op de smartpheun en al gemerkt dat je daarmee ook "meldingen" kan doen. Ik vond dit dus de ideale situatie om die app eens uit te testen.

Zogezegd. Zogedaan. Zaterdagnamiddag rond een uur of vier maak ik melding van het ontbreken van signalisatie via de app.

Bij een passage enkele uurtjes later blijkt er ineens signalisatie te zijn aangebracht.

Wat leren we hier uit? Eerst en vooral dat de politie een stuk sneller is dan ik had verwacht en natuurlijk ook dat de app zeer goed zijn werk doet!



Stiekem ben ik ook wel een beetje blij met mezelf, omdat de straat nu een beetje veiliger is.