.. dat was diezelfde keer als die keer dat ik om 5u wakker werd omdat ik dringend moest pipi doen en dan maar vandeneerste keer was opgestaan om te gaan werken. Dat is ook dezelfde keer als die keer dat mijn liefje mij 'wakker belde' en ik al heeltegans klaar stond om te vertrekken naar het station.
Het kon ook de geschiedenis ingaan als die keer dat ik om 6u al op de trein richting Brussel zat. Of als die keer dat de bestuurder van de trein vlak voor Gent onwel werd en de conductrice nogal in paniek in door de intercom stond te gillen dat dokters en/of verpleegsters onmiddellijk (!!) naar voor in de trein moesten komen. Ik vraag me af wie de trein uiteindelijk tot in Gent heeft gereden. Zouden conducteurs en conductrices een basisopleiding 'bestuurder' moeten volgen? Of is die arme sukkelaar zelf nog tot in Gent verder moeten rijden (waar hij trouwens werd vervangen door een reservebestuurder)? En hoe onwel was hij precies? Misselijk? Iets aan zijn hart gekregen? Was het überhaupt wel een man? Er zijn waarschijnlijk ook wel bestuurderessen, toch? En die reservebestuurder, was die dan 'van wacht'? Had die mens eigenlijk verlof en hebben ze hem uit zijn bed gebeld? Of zat die in het station te wachten tot hij mocht inspringen, want eigenlijk was hij er wel héél snel.
So many questions! So little answers!
En de conductrice stond eigenlijk ook niet door de intercom te gillen. Eigenlijk schetterde ze maar even luid als anders. Alleen met een trilling en een bibber in de stem. Maar wat zou een verhaaltje zijn zonder een beetje overdrijving, niewaar?
woensdag, september 29, 2010
Gaat anders keer naar de cinema en kies de verkeerde film
donderdag, september 23, 2010
Over die keer dat wij een huis gingen bouwen..
..en toen enorm lang moesten wachten op de sloop- en bouwvergunning, maar uiteindelijk toch groen licht kregen en dan maar meteen tot actie overgingen en de bestaande huisjes plat gooiden om meteen daarna opnieuw te beginnen opbouwen. Maar dan een beetje anders. Klein beetje.
Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:
Na de afbraakwerken, volgden de tekenwerken
en ook de grondwaterwegzuigwerken
Daarna werd er een keldergat gegraven..
dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)
die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:
Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen
zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:
Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.
Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.
Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.
Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.
En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.
Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?
Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.
Vorige keer liet ik jullie achter met volgend beeld:
en ook de grondwaterwegzuigwerken
Daarna werd er een keldergat gegraven..
dat werd opgevuld met.. jawel.. een kelder(!)
die ze trouwens gewoon op een camion kwamen afzetten:
Dat plaatsen verliep nog niet echt makkelijk. Tijdens het afladen
zakte er ineens een poot weg. Met een instortingetje tot gevolg:
Resultaat? Een scheefgeplaatste kelder die er terug uit moest en daarna opnieuw geplaatst werd. In de juiste positie deze keer.
Omdat het terrein te nat en te drassig lag op de dag van de kelderplaatsing, werd het graven van de funderingen uitgesteld tot later. Loopgraven zijn er niets bij. Ofzo.
Na de graafwerken volgden de gietwerken en de maak-eens-een-voetafdruk-in-reeds-opgedroogd-beton-pogingen. I failed.
Onze funderingen werden trouwens verstevigd met Dramix in plaats van met zo'n ijzernetten.
En toen kon de aannemer eindelijk begin metsen.. aan de funderingen.
Had ik eigenlijk al vermeld dat er ook een kraan staat?
Ziezo. Wordt vervolgd. Alweer.
vrijdag, september 17, 2010
Versterking
Wij krijgen een nieuwe collega, hier op het werk. Logischerwijs. Want collega's die komen niet bij u thuis natuurlijk. Onze nieuwe collega, die was vandaag nog op introductie-ontvangst-meeting, maar maandag komt hij zicht bij ons voegen. En wij zijn daar redelijk dolenthousiast over. Nieuwe collega's die kom je hier namelijk niet veel tegen. Ex-collega's dan weer wel, maar dat is een ander verhaal.
En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?
En plots vraag ik mij af of het meervoud van collega nu collega's of collegas is. Iemand?
maandag, september 13, 2010
vrijdag, september 10, 2010
donderdag, september 09, 2010
Grote Wedstrijd
... tromgeroffel ...
U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.
De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.
Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).
Allen daarheen zou ik zo zeggen!
En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!
U heeft het misschien al hier of daar opgevangen of gelezen, binnenkort gaan we met z'n allen op vakantie naar een nieuwe bestemming. De ruimte. Geen hagelwitte stranden of culturele citytripjes meer, dé nieuwe vakantiebestemming is Space. Klein minpuntje is echter dat u er serieus veel centjes voor in uw portemonnee moet hebben. Zo'n 200.000 dollar.
De kans dat u en ik dus ooit een tripje naar de sterren zullen maken is dus zeer klein. Inderdaad, klein. Maar helemaal niet onbestaand! Op http://www.ikkijkvooruit.be/ kan je namelijk een galactische vlucht winnen! En het enige wat je hiervoor moet doen is jezelf registeren.
Eind september wordt de winnaar bekend gemaakt, de vlucht zelf vindt pas later plaats, want de toekomstige ruimtetoerist moet natuurlijk de tijd krijgen om zich grondig voor te bereiden (onder begeleiding van professionele en ervaren ruimte-experts en al!).
Allen daarheen zou ik zo zeggen!
En zelf doe ik het niet, want de schijtluis in mij kan absoluut niet leven met het idee dat er een (water)kansje bestaat dat ik ook effectief zou winnen. De ruimte? Daar zitten wel aliens hé maat!
zaterdag, september 04, 2010
11 minuten - Paulo Coelho (2010 - B3)
Enkele maanden terug werd dit boek me door een collega aangeraden. "Dun boekje, maar heel knap geschreven", liet hij me weten. Ideaal voor een kort weekje dus, want aangezien ik de werkweek twee dagen korter had gemaakt, waren er ook maar liefst vier lees-uren minder.
"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!
'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan. Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.
Tragedie! Of niet?
Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.
11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..
"En het gaat over seks, dat ook." Iets minder ideaal als trein-literatuur, zeker als er nieuwsgierige buren proberen mee te lezen. Geshockeerde gezichten verzekerd: lachen!
'11 minuten' gaat over een Braziliaans meisje, Maria, dat al vroeg teleurgesteld raakt in de liefde en haar leven dan maar aan 'avontuur' wijdt. Als haar een carrière als sambadanseres in Zwitserland wordt beloofd waarmee ze bovendien sloten geld zal verdienen, neemt ze die kans dan ook met beide handen aan. Maar! Echter! Van een niet-te-voorziene plotwending gesproken! Het sambadanseressenleven is allesbehalve rozengeur en manenschijn en van gigantische geldbedragen is ook al geen sprake. Waar er dan wél geld te verdienen valt? In de prostitutie.
Tragedie! Of niet?
Ons Maria heeft er zo nogal haar eigen idee over en is allesbehalve een 'slachtoffer'. Voor haar zijn seks en liefde compleet losstaand van elkaar en hoewel ze elke avond haar lichaam verkoopt, blijft ze in de liefde geloven. Ik ga hier het hele verhaal niet vertellen, daarvoor moet je het boek zelf maar lezen, maar ik kan alvast zeggen dat je wel aan het denken wordt gezet.
11 minuten, zou trouwens (volgens Maria en misschien ook wel volgens de auteur) de gemiddelde duurtijd van een vrijpartij zijn..
woensdag, september 01, 2010
Die keer dat het weekend vier dagen duurde en nóg te kort was
We hadden ochtendlijke meetings met een elektricien, haalden een kostuum op van de droogkuis en gingen naar de bibliotheek. We wipten binnen in de Colruyt (waar er deze keer trouwens amper proevertjes te vinden waren) en gingen verjaardagscadeau-shoppen. Op 'de werf' stelden we vast dat onze aannemer na het slechte weer op donderdag en vrijdag, op zaterdagvoormiddag de eerste stenen had gemetst. We gingen op haardvuur en houtkachel prospectie en er kon zelfs een uitje naar de cinema vanaf.
We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.
We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.
We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.
We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.
We vierden een trouwverjaardag, op koninklijke wijze in een kasteel, compleet met traditionele Indische klederdracht en live accordeon- en pianoconcert.
We gingen met grote zwier naar Knokke om een achtienjarige te vieren en waren onder de indruk van grote witte limousines, witte loungebars, DJ's met een ego, witte Mini Cooper cabrio's als verjaardagsgeschenk en tientallen tieners die cava dronken alsof het chocomelk was. We dansten en lachten in fantastisch sympathiek gezelschap tot in de vroege uurtjes en sliepen daarna een gat in de dag.
We droomden van de ideale keuken en lieten die daarna uittekenen door de keukenwinkelmeneer. We zagen onze aannemer & zoon aan het werk en zagen dat werk tot onze tevredenheid bijzonder goed vooruit gaan. Er werd een vijvenvijftig jarige gevierd, deze keer zonder bubbels, wegens nog-niet-gerecupereerde-maag. En er werd pita gehaald. Met looksaus.
We gingen fietsen met de schoonmama en schoonpapa en de weergoden waren ons gunstig gezind. Het zonnetje scheen op ons bolletje en de donkere wolken bleven ons de hele dag een paar kilometer voor. Het wegdek lag er soms nat bij maar wijzelf bleven droog en na 80 km en een gezellig etentje werd er dan ook geslapen als een roosje.
zaterdag, augustus 28, 2010
De Affaire - Santa Montefiore (2010 - B2)
Ge weet het of ge weet het niet, maar sinds ik 'Onder De Ombuboom' van deze schrijfster heb gelezen, ben ik helemaal verkocht. Ik kreeg Onder De Ombuboom twee jaar terug voor mijn verjaardag en intussen las ik ook 'De Zwaluw en de Kolibrie', 'De Zigeunermadonna', 'De vergeet-mij-niet-sonata', 'De Franse Tuinman', ... Toch blijft Onder de Ombuboom mijn absolute favoriet. Ik plengde zelfs menig traantje. Niet dat dat zo wereldschokkend is, ik kan het zelden droog houden bij trieste/romantische films en hetzelfde geldt dus voor boeken.
Eerst en vooral: Santa Montefiore schrijft liefdesverhalen. Als je op zoek bent naar een thriller, een detective of een literair meesterwerk, ben je eraan voor de moeite. De boeken van Santa zijn één en al romantiek met hier en daar een vleugje tragiek en drama. Het zijn met andere woorden vrouwenboeken. Geen chicklits, dat niet, maar toch, love is always in the air.
Wat ik het allerfantastischste vind aan de boeken van Santa Montefiore zijn de beschrijvingen. Haar personages zijn levensecht (ik weet altijd meteen met welke ik overeen zou komen en aan welke ik een hartsgrondige hekel heb) en ook als ze de sfeer in een stad of een straat beschrijft, kan je je meteen voorstellen dat je ook dáár bent.
U ziet het al, ik was redelijk bevooroordeeld toen ik het bovenstaande boek begon te lezen, het kon niet anders dan indrukwekkend goed zijn. En toch, het ging al redelijk vroeg de verkeerde kant op. Probleem: ik kon helaas weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, dat in mijn ogen een zweverig, verwend luxevrouwtje was.
Hoewel er toch een enkel traantje langs mijn wang is gerold (bladzijde 219), was dit boek een beetje een teleurstelling.
Foei, Santa, je kan beter!
Eerst en vooral: Santa Montefiore schrijft liefdesverhalen. Als je op zoek bent naar een thriller, een detective of een literair meesterwerk, ben je eraan voor de moeite. De boeken van Santa zijn één en al romantiek met hier en daar een vleugje tragiek en drama. Het zijn met andere woorden vrouwenboeken. Geen chicklits, dat niet, maar toch, love is always in the air.
Wat ik het allerfantastischste vind aan de boeken van Santa Montefiore zijn de beschrijvingen. Haar personages zijn levensecht (ik weet altijd meteen met welke ik overeen zou komen en aan welke ik een hartsgrondige hekel heb) en ook als ze de sfeer in een stad of een straat beschrijft, kan je je meteen voorstellen dat je ook dáár bent.
U ziet het al, ik was redelijk bevooroordeeld toen ik het bovenstaande boek begon te lezen, het kon niet anders dan indrukwekkend goed zijn. En toch, het ging al redelijk vroeg de verkeerde kant op. Probleem: ik kon helaas weinig sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, dat in mijn ogen een zweverig, verwend luxevrouwtje was.
Hoewel er toch een enkel traantje langs mijn wang is gerold (bladzijde 219), was dit boek een beetje een teleurstelling.
Foei, Santa, je kan beter!
dinsdag, augustus 24, 2010
Lijstjes?
Soms vraag ik mij af of to-do lijstjes zouden helpen om mijn leven minder chaotisch te maken.
Ik bedoel, stel u voor dat ik dus effectief een to-do lijstje heb gemaakt, zou ik dan ineens 's avonds als ik thuis kom of op een zonnige zaterdagvoormiddag, mijn lijstje erbij nemen? Zo van: we zullen eens zien wat er te doen valt, want, hé ho maar, je weet nooit dat ik mij zou vervelen of zomaar in de zetel naar een serietje gapen of érger nog een hele avond zou facebooken en blogjes typen en feeds lezen en zo. Ik heb er mijn twijfels bij. Ook al omdat er al zo'n zestal weken 'naar bibliotheek gaan' op mijn lijstje staat. Mijn lijstje, jawel. Ik heb dus wel degelijk een lijstje. Met één punt op. Dat ik dus nog steeds niet heb verwezenlijkt.
Lijstjes mijn gat.
En tóch ga ik het nog eens proberen..
maandag, augustus 23, 2010
Uitstel
Geduld is een schone zaak, maar waar blijf je het vandaan halen?
Laten we allemaal samen hopen dat het vannacht (én morgenochtend) niet regent.
Laten we allemaal samen hopen dat het vannacht (én morgenochtend) niet regent.
zaterdag, augustus 21, 2010
Het Geheim van de Alchemist - Scott Mariani (2010-B1)
Had ik al gezegd dat ik ongeloofelijk slecht ben in reviews schrijven? Neen? Awel, bij deze.
Waarom ik het mezelf aandoe om vanaf heden ten dage elke week een review te schrijven over mijn leesvoer is me dan ook een raadsel. Mijn boekbeschrijvingen/aanradingen beperken zich meestal tot een kort "lezen! echt goed", een "mwah, viel wel mee" oftewel een "bah, niet aan beginnen, ik ben er zelfs niet door geraakt".
Na bovenstaande paragraaf zou je bijna beginnen denken dat ik van plan ben mijn leven te beteren, nietwaar? Doch! Echter! Dan zal dat toch stap voor stap, boek voor boek moeten gebeuren, vrees ik.
Scott Mariani, dus, en zijn Geheim van de Alchimist. Best wel het lezen waard, vind ik persoonlijk. Geen hoogstaande literatuur, geen nominatie voor boek van het jaar ook, maar een toffe thriller. Ideaal voor fans van Dan Brown en het bijhorende genre. Zeg dat ik het gezegd heb.
Bon. Dat was het dus.
Waarom ik het mezelf aandoe om vanaf heden ten dage elke week een review te schrijven over mijn leesvoer is me dan ook een raadsel. Mijn boekbeschrijvingen/aanradingen beperken zich meestal tot een kort "lezen! echt goed", een "mwah, viel wel mee" oftewel een "bah, niet aan beginnen, ik ben er zelfs niet door geraakt".
Na bovenstaande paragraaf zou je bijna beginnen denken dat ik van plan ben mijn leven te beteren, nietwaar? Doch! Echter! Dan zal dat toch stap voor stap, boek voor boek moeten gebeuren, vrees ik.
Scott Mariani, dus, en zijn Geheim van de Alchimist. Best wel het lezen waard, vind ik persoonlijk. Geen hoogstaande literatuur, geen nominatie voor boek van het jaar ook, maar een toffe thriller. Ideaal voor fans van Dan Brown en het bijhorende genre. Zeg dat ik het gezegd heb.
Bon. Dat was het dus.
vrijdag, augustus 20, 2010
A book a day keeps the doctor away
Of het effectief de dokter weg houdt, durf ik te betwijfelen, maar u begrijpt waar ik heen wil. De bedoeling, liefste vriendjes en vriendinnetjes, is dat ik elke week één boek lees.
Het is een ideetje van Thijs, maar ééntje waar ik me wel in terug kan vinden. Aangezien ik elke (week)dag een dikke twee uur van mijn tijd doorbreng op de trein en aangezien ik die twee uur per dag meestal al lezend doorbreng, lijkt het doel me bovendien behoorlijk haalbaar. Ook al, ik geef het toe, spendeer ik die treintijd soms al slapend. De tijd die 's nachts verspeeld wordt, moet ook worden ingehaald toch? Anyhow, er blijft genoeg tijd over om te lezen.
Eén boek per week dus.
Vanàààààf NU!
Het is een ideetje van Thijs, maar ééntje waar ik me wel in terug kan vinden. Aangezien ik elke (week)dag een dikke twee uur van mijn tijd doorbreng op de trein en aangezien ik die twee uur per dag meestal al lezend doorbreng, lijkt het doel me bovendien behoorlijk haalbaar. Ook al, ik geef het toe, spendeer ik die treintijd soms al slapend. De tijd die 's nachts verspeeld wordt, moet ook worden ingehaald toch? Anyhow, er blijft genoeg tijd over om te lezen.
Eén boek per week dus.
Vanàààààf NU!
donderdag, augustus 19, 2010
Metamorfose
Onze huisjes zijn niet meer..
Ik had hier een tijdje terug een stukje voorbereid over hoe we het dak hadden weggehaald en over hoe de pannelatten toch wel heel erg rot waren en hoe het huis helemaal in z'n blootje stond precies.
Maar toen moest ik de foto's nog op de computer zetten en uploaden, want die wilde ik er absoluut bij, hier, ter illustratie.
En toen was het huis ineens weg. Tegen de vlakte. Plat. Verdwenen. Of toch bijna. Als je gigantische berg stenen een beetje negeert.
Het ging ongeveer zo:
Op een zonnige dag zo ongeveer een jaar terug, zagen we het allemaal nog heel goed zitten. En met a little help from my friends (ook wel schoonbroer en -zuster genoemd) braken wij een vloer uit en een stuk oprit. En toen begonnen wij zelfs vol goeie moed cementtegels te kuisen!
Na deze enthousiaste beginfase vielen de werken helaas stil. Onze jeugdige onbezonnenheid werd serieus getemperd door een reeks bouwvergunningsperikelen. Om een lang verhaal kort te maken (en om eventjes 14 maanden weg te knippen): uiteindelijk werd halfweg juni het lang verwachte papier in onze brievenbus gedropt en konden we beginnen.
Ineens was het alle hens aan dek en werd met man en macht afgebroken en gezwoegd en gezweet en gepicknict gelijk de fransen met stokbrood en zon en al!
En toen was het dak ineens verdwenen. Nadat er even later een kraan gepasseerd was, bleef er helemaal niet meer over. Niet meer dan een hoop stenen althans.
Over en uit. Het was ermee gedaan. Tijd om aan iets nieuws te beginnen dus.
Oh, en die paaltjes die je daar zo mooi ziet staan? Die heb bloed, bloedklonters, kneuzingen en tranen gekost. Er zijn er onder u die weten waarover ik het heb.
Wordt vervolgd.
Ik had hier een tijdje terug een stukje voorbereid over hoe we het dak hadden weggehaald en over hoe de pan
Maar toen moest ik de foto's nog op de computer zetten en uploaden, want die wilde ik er absoluut bij, hier, ter illustratie.
En toen was het huis ineens weg. Tegen de vlakte. Plat. Verdwenen. Of toch bijna. Als je gigantische berg stenen een beetje negeert.
Het ging ongeveer zo:
Op een zonnige dag zo ongeveer een jaar terug, zagen we het allemaal nog heel goed zitten. En met a little help from my friends (ook wel schoonbroer en -zuster genoemd) braken wij een vloer uit en een stuk oprit. En toen begonnen wij zelfs vol goeie moed cementtegels te kuisen!Na deze enthousiaste beginfase vielen de werken helaas stil. Onze jeugdige onbezonnenheid werd serieus getemperd door een reeks bouwvergunningsperikelen. Om een lang verhaal kort te maken (en om eventjes 14 maanden weg te knippen): uiteindelijk werd halfweg juni het lang verwachte papier in onze brievenbus gedropt en konden we beginnen.
Ineens was het alle hens aan dek en werd met man en macht afgebroken en gezwoegd en gezweet en gepicknict gelijk de fransen met stokbrood en zon en al!
En toen was het dak ineens verdwenen. Nadat er even later een kraan gepasseerd was, bleef er helemaal niet meer over. Niet meer dan een hoop stenen althans.
Over en uit. Het was ermee gedaan. Tijd om aan iets nieuws te beginnen dus.
Oh, en die paaltjes die je daar zo mooi ziet staan? Die heb bloed, bloedklonters, kneuzingen en tranen gekost. Er zijn er onder u die weten waarover ik het heb.
Wordt vervolgd.
maandag, augustus 16, 2010
Derby
Ik zag het eigenlijk al niet meer zitten, zo'n uur van vooraf. De lucht zag er gevaarlijk grijs uit, in het hele land had het de hele dag al geregeld en ik lag zo op mijn gemak in de zetel. Moest ik nu écht nog helemaal met de fiets naar het stadion om daar te zien een bende manvolk een bal achterna loopt? Van op een afstand waar je toch het sexy kontje niet van een papgat kan onderscheiden?
Het Lief was streng maar rechtvaardig. Trui aan, schoenen aan de voetjes, dosis bitterballen voor de innerlijke versterking, regenjas (fietsjas, whatever) aan en hop, de fiets op. (Let vooral op de eindrijm!)
Daar ging ik dus, voor de tweede keer al dit weekend, kilometers doen. Met de wind op kop (ideaal om het haar uit ons gezicht te houden), maar gelukkig met twee brede ruggen voor me om mij achter te verschuilen. Het ging verbazend vlotjes, maar toen moest de ellende nog beginnen.
1-0 na tien minuten. Voor 'de andere'. Rust. Trui dicht, kap op. 1-1! Vreugde! Springen! Zoenen! Juichen!
2-1. Jas dicht, kap op. 3-1. We staan recht, zien nog net een voet tegen een hoofd zwieren (blijkbaar niet, maar soms hebben mijn ogen veel fantasie) en een kopstoot. Zucht.
Daarvoor heb ik dus zo lang in de kou gestaan. En zeggen dat ze vroeger altijd wonnen als ik kwam. Verraders.
donderdag, augustus 05, 2010
Dingen die je niet kan doen
.. met een gekneusde hand:
- een (nieuwe) fles (water) openen. Na de eerste keer gaat het beter, want toedraaien lukt ook niet al te best.
- muggen dood meppen. Vliegen ook niet, maar vliegen zijn snel, dus dat lukte me zowiezo al niet.
- patatjes schillen. Toch niet op de normale manier, zijnde met een mesje. Met een dunschiller heb ik de klus wél geklaard.
- veters open prutsen. Veters knopen gaat min of meer als je erbij neemt dat je het tientallen keren per dag opnieuw moet proberen.
- toiletpapier gebruiken waarvoor het bestemd is. You get my point. Met de linkerhand lukt het trouwens ook niet al te best.
- sokken aandoen
- de contactsleutel (in de auto) omdraaien. Ge wilt niet weten wat het geeft als je dat ook met je linkerhand moet doen. Gymnastiekoefeningen achter het stuur, jawel. De handrem lossen gaat nog net, zolang die niet té hard was aangespannen en schakelen lukt ook nog redelijk.
- vlees snijden. Linkerhand to the rescue, alweer. Maar dat duurt. Uúúúren. Zeker als je honger hebt.
Voor diegenen die nog niet wisten dat mijn hand gekneusd was: ik heb het je niet verteld om je niet ongerust te maken. Ja, mama, ik heb het tegen u. Het is al veel beter intussen, geen paniek, bijna genezen zelfs al!
- een (nieuwe) fles (water) openen. Na de eerste keer gaat het beter, want toedraaien lukt ook niet al te best.
- muggen dood meppen. Vliegen ook niet, maar vliegen zijn snel, dus dat lukte me zowiezo al niet.
- patatjes schillen. Toch niet op de normale manier, zijnde met een mesje. Met een dunschiller heb ik de klus wél geklaard.
- veters open prutsen. Veters knopen gaat min of meer als je erbij neemt dat je het tientallen keren per dag opnieuw moet proberen.
- toiletpapier gebruiken waarvoor het bestemd is. You get my point. Met de linkerhand lukt het trouwens ook niet al te best.
- sokken aandoen
- de contactsleutel (in de auto) omdraaien. Ge wilt niet weten wat het geeft als je dat ook met je linkerhand moet doen. Gymnastiekoefeningen achter het stuur, jawel. De handrem lossen gaat nog net, zolang die niet té hard was aangespannen en schakelen lukt ook nog redelijk.
- vlees snijden. Linkerhand to the rescue, alweer. Maar dat duurt. Uúúúren. Zeker als je honger hebt.
Voor diegenen die nog niet wisten dat mijn hand gekneusd was: ik heb het je niet verteld om je niet ongerust te maken. Ja, mama, ik heb het tegen u. Het is al veel beter intussen, geen paniek, bijna genezen zelfs al!
woensdag, augustus 04, 2010
Omdat het niet altijd mislukte slaatjes met salami moeten zijn
Ik hoorde het u wel denken de vorige keer: och, 't dutske, we zouden ze beter uitnodigen om te komen eten want ze zou nog verhongeren..
Ewel, mis! Ik verhonger niet. Soms fabriceer ik ook eens iets lekkers voor mezelf als het lief out & about is. Toevallig en met het geluk aan mijn kant, dat wel, maar toch. Het tesamenraapsel van vanavond was best wel lekker te noemen. En simpel en snel klaar, dat ook al. Geen culinair hoogstandje, maar desalniettemin smakelijk.
Tot zover de korte inleiding, hier volgt het recept:
Ingrediënten: 1 kalkoenschnitzel, 1 tomaat, 1 patat, olijfolie, provencaalse kruiden, peper & zout, witte wijn.
Te doen: pan op vuur zetten, vuur aanzetten (zeer belangrijke stap, zeker niet vergeten!), olijfolie in de pan gieten (ge moet er niet te gierig op zijn), schnitzel bakken. Intussen patatje schillen en in schijfkes snijden. Schnitzel uit de pan, patatjes erin. Tomaat wassen en in brokskes snijden. Patatjes uit de pan, tomaat erin, kruiden erover, beetje laten opstaan, blussen met geutje witte wijn (optioneel, afhankelijk van het feit of er nog een fles openstaat in de frigo die ge anders toch niet uitdrinkt). Snij schnitsel in brokken & gooi samen met gebakken patatjes, warme tomaat-saus-brij in bord. Neem vork en eet alles op voor de teevee.
Ik zou u een foto van mijn gerechtje presenteren, maar 't was op voor ik het wist. Woeps.
Ewel, mis! Ik verhonger niet. Soms fabriceer ik ook eens iets lekkers voor mezelf als het lief out & about is. Toevallig en met het geluk aan mijn kant, dat wel, maar toch. Het tesamenraapsel van vanavond was best wel lekker te noemen. En simpel en snel klaar, dat ook al. Geen culinair hoogstandje, maar desalniettemin smakelijk.
Tot zover de korte inleiding, hier volgt het recept:
Ingrediënten: 1 kalkoenschnitzel, 1 tomaat, 1 patat, olijfolie, provencaalse kruiden, peper & zout, witte wijn.
Te doen: pan op vuur zetten, vuur aanzetten (zeer belangrijke stap, zeker niet vergeten!), olijfolie in de pan gieten (ge moet er niet te gierig op zijn), schnitzel bakken. Intussen patatje schillen en in schijfkes snijden. Schnitzel uit de pan, patatjes erin. Tomaat wassen en in brokskes snijden. Patatjes uit de pan, tomaat erin, kruiden erover, beetje laten opstaan, blussen met geutje witte wijn (optioneel, afhankelijk van het feit of er nog een fles openstaat in de frigo die ge anders toch niet uitdrinkt). Snij schnitsel in brokken & gooi samen met gebakken patatjes, warme tomaat-saus-brij in bord. Neem vork en eet alles op voor de teevee.
Ik zou u een foto van mijn gerechtje presenteren, maar 't was op voor ik het wist. Woeps.
dinsdag, augustus 03, 2010
meningen
- Beloftes zijn er om te houden.
- Als uw telefoon rinkelt moet je opnemen. Zeker als je al drie keer door dezelfde mens werd opgebeld. En anders moet je zo snel mogelijk terugbellen. Als in: dezelfde dag nog.
- Hamers zijn gevaarlijk.
- Afspraken moet je bevestigen.
- Profiteurs verzieken de sfeer.
- Feestjes zijn vermoeiend. Maar wel leutig!
- Kiezen is verliezen. Kiezen is ook wel gewoon moeilijk.
- Dilemma's zijn er om van wakker te liggen. Muggen ook.
- Als uw telefoon rinkelt moet je opnemen. Zeker als je al drie keer door dezelfde mens werd opgebeld. En anders moet je zo snel mogelijk terugbellen. Als in: dezelfde dag nog.
- Hamers zijn gevaarlijk.
- Afspraken moet je bevestigen.
- Profiteurs verzieken de sfeer.
- Feestjes zijn vermoeiend. Maar wel leutig!
- Kiezen is verliezen. Kiezen is ook wel gewoon moeilijk.
- Dilemma's zijn er om van wakker te liggen. Muggen ook.
woensdag, juli 28, 2010
weerbericht
Al twee dagen op rij vertrek ik 's ochtends naar het werk in een plensbui. Maandag moest ik nog in snel-snel teruglopen om m'n regenjasje, dinsdag had ik gelukkig al gezien dat het regende voordat ik beneden aan de voordeur stond. Twee dagen op rij vertrek ik vanuit een druilerig Brugge naar een bewolkt maar kurkdroog Brussel. Twee dagen op rij staan de collega's verbaasd te kijken als ik mét jas het kantoor kom binnenvallen.
Deze morgen zag ik door het raam een stralend blauwe hemel en verliet ik blijgezind en jasloos het appartement.
Zo'n tien minuten geleden zag ik de lucht donkergrijs kleuren en intussen vallen de eerste druppels naar beneden. De straten liggen er al flink nat bij en ik zie overal parapluutjes wandelen.
Mijn innerlijke weervrouw is duidelijk op verlof.
Abonneren op:
Posts (Atom)