Vorig jaar.

Precies één jaar geleden vandaag, voelde ik na maandenlang lusteloos en uitgeblust zijn, eindelijk terug een sprankeltje energie in mijn lijf vloeien. 

Ik kan bijna niet geloven dat het al een volledig jaar geleden is dat ik een schaduw was van mezelf. Hoe lang die vermoeiende maanden voordien ook leken te duren, sindsdien is de tijd precies voorbij gevlogen. Ik heb me zelden zo gezond en fit gevoeld.

Het is vreemd wel, hoe snel je vergeet dat je zo diep hebt gezeten, als alles weer beter gaat én hoe vanzelfsprekend het allemaal lijkt. Misschien dat ik de eerste weken wel wat bewuster door het leven dwarrelde, maar daar blijft intussen al niet zo veel meer van over. Ondanks de goede voornemens, sta ik niet zo vaak stil bij de kleine gelukjes als ik wel zou willen. Tijd voor een nieuwe start. Alweer.

Dankjewel, Timehop, om mij hier nog eens aan te herinneren. En dankjewel Lilith voor de tip.

Awards!

Er worden weer awards uitgereikt in blogland.

Vorig jaar werden de Blog Awards voor het eerst georganiseerd door Knack en Le Vif Weekend, samen met Enchanté, en dankzij het grote succes (2500 inzendingen!?) komt er dit jaar een tweede editie.

Als het over blogs gaat, ben ik er gewoonlijk als de kippen bij. Het schrijven hier is dan misschien wat stilgevallen, het blogjes lezen gaat nog onverminderd voort. Er gaat geen dag voorbij zonder een goeie lading bloglectuur. Mijn favorieten zijn intussen genomineerd. Het is nu aan jullie om hetzelfde te doen via http://www.blogawards.be.

De nominatieronde loopt nog tot 17 april, daarna buigt een professionele jury zich over alle inzendingen en uiteindlijk volgt een stemronde, van 29 april tot 10 mei.

Awards en blogjes, altijd leuk. Bovendien is zo'n lijst genomineerden altijd interessant om nieuwe ontdekkingen te doen.

Snel snel

Uitslapen. De afwas van gisteren wegwerken, een rondje rommel wegmoffelen. Patatjes schillen, of nee, beter snel pasta koken. Eten. Afwassen. De auto in, boodschappen doen. Diepvriesgerief. Vlug terug naar huis. Alles in de vriezer proppen. Net gepast.

De auto in, shoppen. Snel parking zoeken. Nog parking zoeken. Rondje rijden. Parkeren. Snel daar de winkel, want het regent en mijn haar gaat misschien al niet meer af, maar stel je voor dat het nat wordt zeg.

Winkelen. Het Lief laten passen. Commentaar geven. Betalen. Snel naar de volgende winkel. Het Lief laten passen. Commentaar geven. Nog een beetje commentaar geven. Betalen. Op naar de volgende winkel. 

Kijk, bloemetjes. Kleurrijke bloemetjes, mooie bloemetjes, bloemetjes die lekker ruiken. Bloemenwinkel binnen stappen. Rondkijken. Kiezen. Beetje babbelen, beetje lachen, betalen.

Wandelen. Leuke winkel binnenstappen. Oei, veel volk. Niets van aantrekken. Beetje rondkuieren. Lief horen zuchten. Negeren. Beetje snuisteren. Beetje passen, beetje babbelen, beetje twijfelen. Nog passen. Niet meer twijfelen. Babbelen, lachen, betalen.

Rondkuieren. Naar huis gaan. Kopje koffie drinken.

Weekend, dat is altijd een beetje aanpassen.

Klaar voor de lente?

Gisteren konden voor het eerste sinds mensenheugenis (of zo lang leek het toch) nog eens genieten van het zonnetje én - belangrijker -  van aangename lente-temperaturen. Ik haalde alvast mijn zonnebril boven, gooide de winterjas uit het zicht en nam zoveel mogelijk zonne-vitaminetjes op.

De lente, officieel begint ze pas op  21 maart, maar ik ben er al klaar voor! Mentaal dan toch. Misschien is het wel een goed idee om ook mijn lichaam voor te bereiden.

Dat dachten ze bij A. Vogel ook en daarom werd de week van 18 tot 24 maart uitgeroepen tot lenteweek.

In één week zuiver je je lichaam en start je het voorjaar vol energie. De lenteweek bestaat uit drie pijlers (gezonde voeding, voldoende drinken en een vitale levenswijze) en als je je inschrijft op de website wordt je gratis begeleid via de lenteweeknieuwsbrief. Bovendien worden er ook dagelijks prijzen uitgedeeld.

Ik vond het alvast een schitterend idee en ik ga dan ook van 18 maart (samen met het lief) aan de slag met het A. Vogel lentepakket.

• Molkosan: ondersteunt de darmflora en bevordert de spijsvertering
• Boldocynara forte: bij een opgeblazen gevoel

• Aciforce Probioticum: voor een gezonde darmflora

 

Ik ben alvast benieuwd naar wat mij lichaam er van denkt.

Februari

Gelukkige laatste dag van de maand!

Het blijkt al van januari geleden te zijn dat ik nog eens een blogje pleegde en morgen zijn we alweer maart. Als ik niet snel ben is februari gepasseerd zonder één enkel schrijfsel. Dat kan ik niet laten gebeuren, mijn semi-autistisch hoofd zou helemaal tilt slaan.

Februari was een maand met upsjes en downtjes. En met veel foto's ook blijkbaar.

Er werd gebakken. Suikerbrood.





Er werd betoogd.



Het lief keek te veel p0rn0.



We kregen een pakketje uit Slovenië.



Ik maakte er een uitpakfilmpje van, maar ik was blijkbaar te curieus om de camera goed te richten..

Er werd nog eens gebakken. Ovenkoeken.





We gingen leren bier brouwen bij de Volkstuinen, maar kwamen thuis met niet veel meer dan een stuk in ons kraag.















Er werd ook gelachen. Op 't onverwacht, met dank aan KBC. Een aanrader, die Guga Baùl.



En voor de rest.. dit recept.. Géén aanrader.

Sneller dan het licht.

Vorig jaar, begin december, werden er hier in de straat plots overal versperringen gezet en graafkraantjes achtergelaten. Een voorbode van wegenwerken, zo bleek luttele dagen later. Jammer genoeg zonder waarschuwing van de aannemer vooraf. Een geluk bij een ongeluk dus dat de aanleg van onze oprit - voorzien voor diezelfde week - toen niet is doorgegaan.

Sinds begin december is er dus om de tien à twintig meter wel een put of een berg zand met oranje netjes rond, staat er een (intussen omgewaaid) werftoilet en worden de meeste uitwijkstroken (dat heb je met smalle boerenwegjes) ingenomen door gigantische kabelrollen.

Gewerkt wordt er al een heel eind niet meer, begrijpelijk, met die slechte weersomstandigheden, maar intussen staan er nog steeds van die flikkerlicht-paaltjes en ligt er nog een berg zand voor onze oprit. Ik zou mij daar geweldig in kunnen ergeren, maar dat valt verbazingwekkend goed mee.

Vorige week bleken er ineens een paar extra rollen kabel geleverd te zijn. Van die rollen die groter zijn dan ikzelf. Eén tegenover ons huis en één een eind verder in de straat. Hier aan de overkant hebben ze de kar waar het ding op staat een eind het veld ingeduwd, maar verderop staat het ding gewoon langs de kant op zo'n uitwijkstrook.

Nu is zo'n kar/aanhangwagen/remorque nogal redelijk groot uitgevallen, met als gevolg dat het ding gedeeltelijk op de baan stond. Eigenlijk kan je er maar net langs zonder van de baan af te raken. Alleen zie je met die sneeuw niet zo goed hoe breed de straat nu precies is en al helemaal niet meer dat er eigenlijk een gracht naast ligt. In principe zie je die rol wel van een eindje staan, maar de kar waarop ze staat is onderaan een héél stuk breder, waardoor je eigenlijk maar laat ziet dat je er bijna niet langs kan.

Vreemd genoeg was hier geen signalisatie voorzien, terwijl het toch wel een gevaarlijke situatie was.

Nu had ik een paar maand terug, bij de lancering ervan, de app van politiezone 't Houtsche gedownload op de smartpheun en al gemerkt dat je daarmee ook "meldingen" kan doen. Ik vond dit dus de ideale situatie om die app eens uit te testen.

Zogezegd. Zogedaan. Zaterdagnamiddag rond een uur of vier maak ik melding van het ontbreken van signalisatie via de app.

Bij een passage enkele uurtjes later blijkt er ineens signalisatie te zijn aangebracht.

Wat leren we hier uit? Eerst en vooral dat de politie een stuk sneller is dan ik had verwacht en natuurlijk ook dat de app zeer goed zijn werk doet!



Stiekem ben ik ook wel een beetje blij met mezelf, omdat de straat nu een beetje veiliger is.

En voor 2013 vooral veel spierpijn.

Goede voornemens, daar doe ik niet aan mee. Daar komt toch niets van in huis. Veel grote woorden, weinig actie, weinig verandering. Het is een jaarlijkse traditie en na een week of twee is iedereen zijn goeie voornemen alweer vergeten. Je kan er dus evengoed meteen geen maken.

Logisch toch?

En toch. Een nieuw jaar is toch telkens een klein beetje een nieuw begin, een nieuwe kans om met een schone lei te beginnen. Om effectief tot actie over te gaan. En ook al hou je je voornemen dan maar enkele weken vol, je hebt het tenminste geprobeerd.

Dus maakte ik een voornemen. Eén voornemen. Want geef toe, als je een hele waslijst voornemens maakt is het sowieso al moeilijker om ze allemaal tot een goed einde te brengen.

Mijn voornemen voor 2013 is om meer te sporten.

[Je mag stoppen met lachen, nu. Dank u.]

Ik weet het, ik ben zo'n beetje te vermenselijking van de onsportiviteit en de gemakzucht, het zal dan ook niemand verwonderen dat ik het hele gedoe nogal "lui" aanpakte. Of realistisch, 't is maar hoe je het bekijkt.

Ik ga in 2013, elke week, minstens één keer sporten.

Dat lijkt weinig voor de health freaks onder jullie, maar voor mij is dit al een gigantische stap. Ik heb al eerder voornemens gemaakt om een beetje conditie en spiermassa te kweken en tot nu toe draaide dat steeds op niets uit, maar om één of andere reden ben ik ervan overtuigd dat het nu wel lukt. Ik heb zelfs een vaste dag gekozen, om mezelf een extra duwtje in de rug te geven. Ik vertoon soms namelijk wat uitstelgedrag en een "de week is nog lang" op maandag eindigt al snel in een "oei, vergeten" op zondag. Dinsdag sportdag dus.

Ik heb mezelf maar twee mogelijke excuses toegestaan. Sportloze weken zijn enkel toegestaan tijdens vakanties op verplaatsing en - uiteraard - wanneer ik ziek ben..

Je raadt nooit wie er momenteel in de zetel ligt met de griep.

Gelukkig pas sinds dinsdagavond.

Bliss

Een zonnige ochtend als deze verdient een zonnig liedje. Instant happiness.



Met dank aan de tipgever!

Geen jaaroverzicht.

Ik dacht, ik schrijf eens een jaaroverzicht. Zo moeilijk kan dat niet zijn, dacht ik. Ik schrijf een beetje over wat ik heb meegemaakt, ik herhaal nog eens wat ik hier al eerder schreef, ik giet er een beetje emotionaliteiten over en klaar is kees. 

Ik was zelfs al begonnen. "2012 was een jaar met hoogtes en laagtes", schreef ik. 

En toen dacht ik: fok it, 2012 was 2012. De laagtes wil ik zo snel mogelijk vergeten en de hoogtes die onthou ik toch wel!

En zo heb ik mezelf er weer lekker makkelijk van af gemaakt.

Ps. Het is u ongetwijfeld al opgevallen, maar de schrijfinspiratie is ver te zoeken de laatste weken. Zelfs een half uur naar een leeg scherm staren blijkt niet te helpen. U kunt mij beklagen in de comments. Dank.

Twaalf twaalf twaalf.

Aangezien het hele internet er vol mee staat en de radio er niet over kan zwijgen..

Op 12 december 2012 om 12u12 zat ik, zoals elke andere doordeweekse middag, op 't werk mijn boterhammekes op te eten. 

En ik heb niet eens op mijn tong gebeten of mijn koffie omgegooid of niets.

12.12.12 12:12.

Zo bijzonder is het allemaal niet.

Cookie Monster

Ze zijn nog lekkerder dan ze eruit zien, de resultaten van mijn laatste weekend-bakprobeersel.

Mmmmmmmmm.

Chocolate Chip Cookies, naar een recept van Madrina.

Ik denk niet dat ze lang zullen overleven.

November

De tijd gaat snel, tegenwoordig. De zomer (nu ja) lijkt nog maar net voorbij, morgen zijn we alweer december en voor we het beseffen staat het nieuwe jaar voor de deur.

Wekelijks stilstaan bij de dingen, is een leuk voornemen maar in de praktijk laat ik het nogal eens afweten. Shame on me.

November was een goed gevulde maand, ook al vielen hier en daar wat plannen in het water. Een oprit hebben we bijvoorbeeld nog steeds niet en het ziet er niet naar uit dat die er dit jaar nog komt. Ik heb mij er een paar keer serieus druk in gemaakt, beetje gevloekt, net niet met mijn telefoon gegooid,.. maar als de oprit-meneer niet wil komen maakt het niet uit of ik me daar zenuwachtig over maak of niet.

In november ging ik weer voor rood. Roder dan rood. De mannen in mijn leven schrikken daar een beetje van, maar mij maakt het blij.

Er waren gezellige etentjes met vriendjes en vriendinnetjes, er waren onverwachte bezoekjes, er was koffie en taart en girl talk.
 

Er was die keer dat Het Lief en ik samen naar Alice in Wonderland keken en hij halverwege vaststelde dat het toch maar een rare film was. "Alice in wonderland, dat is toch een sprookje? Ik denk dat ik iets gemist heb, ik snap het niet."  Lachen!

In november ging ik ook supporteren voor mijn ploeg. Zijn ploeg. Ik heb gemerkt dat ik redelijk fanatiek word, eens ik daar in het stadion tussen al die blauwe frakskes sta. Ik heb geroepen, gevloekt (alweer!) en gefoeterd. Achteraf heb ik dan ook goedkeurend gemompeld toen de ene trainer werd ontslagen en de andere werd aangesteld. Niet dat het heeft geholpen, die wissel, deze week verloren ze zelfs tegen de groentjes.

Deze maand was er ook reünie van SASK. Tien jaar ben ik intussen afgestudeerd van mijn middelbare schooltje en ik keek er eigenlijk wel naar uit, naar het terugzien van oude vriendjes. De opkomst was teleurstellend, in die zin dat ik méér volk had verwacht, maar dit zorgde er wél voor dat ik met iedereen een babbeltje heb kunnen doen. En let's face it, zo veel zijn we niet veranderd in die tien jaar. We voelen ons niet ouder, we zien er zelfs niet ouder uit, we hebben intussen misschien wel een paar lieven versleten, hier en daar werd al een kind verwekt, maar we vertellen nog dezelfde onnozele mopkes en halen nog dezelfde streken uit als toen we op de schoolbanken zaten.

Vorig weekend hadden we dan een klein logeetje om onze zondagochtend op te vrolijken. Een hele zak speelgoed had ze mee, maar mijn schoenen bleken véél interessanter te zijn. Helemaal haar mama? Ik had gedacht om eens te testen of het lief in staat is pampers te verversen, maar helaas, er moest ineens vanalles geregeld worden..

En last but not least: deze maand kreeg ik ook eindelijk de resultaten voor het examen waar ik in juni aan deelnaam. Ik blijk zowaar geslaagd te zijn! Nu nog duimen dat ik m'n plaatsje op kantoor niet moet inwisselen voor ééntje in Brussel. (Been there, done that.)

 

Vriendjes teleurstellen, daar doen we niet aan mee.

DAG ERIK!

Zwaai! Zwaai!

't Kan niet altijd rozengeur en maneschijn zijn.

Ze waren de voorbije twee weken ver te zoeken, de kleine gelukjes. Het leek wel of er geen einde kwam aan de reeks tegenslagen, slechte nieuwtjes en pechdagen. Zo bleek vorige weekend dat onze nieuwe haag gebosmaaid werd door één van de buren (zo'n 70m dubbele haag, urenlang aan geplant), krijgen we dit weekend toch geen oprit, bleven de blauwtjes maar verliezen en bovendien bleek ik koppijn te krijgen van slagschaduw (tot zover mijn liefde voor zonnige winterdagen, leve bewolking!).

Maar bon. Waar werd ik dan wel blij van deze (en vorige) week?

Van vriendjes en vriendinnetjes in huis en pizzamakerij. Van nog een dinnerdate met leuke mensjes in het vooruitzicht. Van uitkijken naar een dagje Mieltje-sitten. Van m'n nieuwe haarkleur (mijn nieuwe roepnaam varieert van Rooie Furie tot Rooie Zita). Van frietjes van de frituur. Van mezelf inschrijven voor de reünie van de middelbare school én van het benieuwd zijn naar m'n oud-klasgenootjes.

Count Your Blessings

Als je bewust stilstaat bij de kleine momentjes van geluk, lijkt je leven plots veel meer gevuld dan je zou verwachten. Ofwel heb ik nu plots veel meer te doen, te zien en te beleven dan de weken ervoor, ofwel had ik er vroeger gewoon geen oog voor.

In elk geval, deze week telde ik weer heel wat gelukjes.

- Ik ging alweer een prutsje bewonderen en zag een kersverse papa blinken van trots toen hij z'n kleine meisje een flesje gaf. En ik moest ze zelf natuurlijk ook eens van dicht bewonderen.

- Ik ging naar de film met de vriendinnetjes, om daar samen ons ogen uit te bleiten. Al kwam dat bleiten misschien vooral van mijn kant.

- Ik kreeg een super stoere skaterboy op bezoek. Met zijn vriend Geraar.

- Er was lekkere warme broccolisoep en vanillepudding met speculoos in een caravan.

- Er waren flesjes melk en ribbetjes en gezellig samenzijn op zaterdagavond. En een paarse pyjamabroek met bolletjes <3 nbsp="nbsp">

- Er waren verse lakens en een uurtje langer slapen. En daarna een stralende zon.

- Ik ging zelfs onverwachts ook nog naar 't voetbal.

The Broken Circle Breakdown

Ik ga graag naar de film, ik. Altijd graag gedaan. Toen ik op kot zat in Gent, ging ik zo goed als elke week naar de cinéma. Tegenwoordig komt het er nochtans bijna niet meer van. Uit tijdsgebrek, zou ik kunnen zeggen, maar eerlijk is eerlijk, eigenlijk ben ik gewoon te gierig om er 9 euro voor neer te tellen.

Veel dank dus aan de Standaard, voor het gratis ticket voor The Broken Circle Breakdown.

‘The Broken Circle Breakdown’ is een intens melodrama, vol passie en muziek. Over hoe liefde het noodlot overwint, en soms ook niet.

Het citaat hierboven beschrijft de film eigenlijk perfect, meer heb ik er niet aan toe te voegen. Dat ik zéér onder de indruk ben van de acteerprestaties van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh, dat wel. Maar ik heb nog steeds de woorden niet gevonden om te beschrijven welk gevoel ik er van kreeg.

Tranen met tuiten heb ik geweend gisteren. Zakdoeken vol gesnotterd ook. Ik ben in stilte naar buiten gewandeld en naar huis gereden. Ik ben nog steeds verdoofd.

Lieve vriendjes alsjeblieft, als je een beetje filmliefhebber bent, ga dan kijken.

Happy Thoughts

Deze week werd ik blij van ..

* een zeer indrukwekkend Radiohead-concert in het Sportpaleis, roadtrippen, stadswandelen, uit eten en BV's spotten met het broertje
* oude klasgenootjes tegen het lijf lopen
* verse blommen aan de voordeur
* zalig uitslapen + ontbijt op bed
* kleine prutsjes die geboren worden, drie in één week tijd!
* het lief die conversaties voert met zijn petekind (ook al ging het over boertjes laten)
* mezelf vergapen aan supermooie, maar tegelijk veel te dure beelden, juwelen, meubelen,..

Macedonië, dag 1.

Een kleine tip voor iedereen die van plan is om in de toekomst nog een reisverslag te maken; na een maand moet je écht al diep beginnen graven in je geheugen om nog te weten wanneer je wat hebt gedaan. Ter plaatse het facebookprofiel updaten helpt een klein beetje. Hoera voor gratis wifi!

Het hotel waar we de eerste nacht verbleven lag vlak aan Lake Ohrid. Jammer genoeg keek onze kamer uit op een achterafteegje en een bouwwerf, maar het uitzicht aan de ontbijttafel maakte veel goed. Mijn voorstel van de avond ervoor om eventjes rond het meer te wandelen werd trouwens meteen weer ingetrokken.



Ontbijten in Macedonië is - wat mij betreft - geen echte aanrader. De broodjes waren meestal te droog, af en toe te zoet en vaak onverwacht (en ongewenst) gevuld met kaas of fruit. De schelletjeskaas smaakte raar, het fruitsap was water met kleur- en smaakstof. Het lief bleef een week lang vol overtuiging roereieren met spek of worstjes eten, maar ook dat is niet aan mij besteed. En de koffie.. tjah..  Gelukkig was er ook steeds een ruime keuze fruit en groentjes (aan het ontbijt, ja).

Volgens het reisschema verbleven we die avond in een alpinehotel in het National Park Pelister, maar voor de rest konden we de dag vrij invullen en dus vertrokken we na het ontbijt richting het klooster van Sv. Naum (Sint-Naum), met een tussenstop aan het Museum on Water "Bay of the Bones".

Museum on Water

Voor de verbazingwekkende toegangsprijs van 60 denar (ongeveer 1 euro) per persoon en na een zeer steile afdaling naar het meer kregen we het Museum on Water te zien, een dorp op palen uit het bronzen tijdperk.
Vreemd genoeg werd dit stukje geschiedenis pas in de jaren negentig (her)ontdekt en na de heropbouw en reconstructie werd het in 2008 opengesteld voor het publiek.

Omdat wij er nog vroeg in de ochtend waren toegekomen, waren we er zo goed als alleen, wat ons de kans gaf om rustig rond te wandelen, in de huisjes rond te snuffelen en te genieten van de prachtige uitzichten. We deden er ook nog op 't gemak een terrasje in de verschroeiende ochtendzon (om 10u 's ochtends was het er al bijna 30°), maar toen de eerste toeristenbus en de eerste tourboten aankwamen, konden we niet snel genoeg terug de heuvel op ploeteren om onze toch verder te zetten richting St-Naum.


Monastry Sv. Naum



Het klooster van Sint-Naum ligt tegen de grens met Albanië en vlak aan het meer van Ohrid. Je kunt van op de omwallingsmuur recht het water in springen. Als je een deathwish hebt tenminste, want echt diep is het meer niet langs de oevers.



In ons hotel in Ohrid hadden we bij het inchecken een 'verblijfsbewijs' gekregen, voor het geval we politiecontrole kregen. De streek tegen Albanië zou namelijk het meest onveilig zijn. Wij hebben er echter op geen enkel moment een onveilig gevoel gekregen, integendeel.

Om het klooster te bezoeken moest er alweer een heel eind geklommen worden (België is écht wel plat!), en ook toen we op zoek gingen naar de watervallen heb ik enorm afgezien. Die fameuze watervallen hebben we trouwens nooit gezien, maar blijkbaar waren we ze wél gepasseerd.. Warmte, bergbeklimmen, niet bestaande watervallen, .. mijn humeur wordt daar niet beter van, dus nam het lief de wijze beslissing om ons op een terrasje te installeren.

Terrasjes en restaurantjes hebben ze er overigens in overvloed en naar onze normen is het er bovendien spotgoedkoop.

Na een snelle hap in één van de vele eetkraampjes aan St. Naum besloten we door te rijden richting ons hotel van die avond, nabij Bitola. Om daar te raken moesten we door het National Park Galicica en over de gelijknamige berg. Op een hoogte van ongeveer 1800 m, stuurden we een grindwegeltje in om op het meest indrukwekkende uitzichtpunt ooit terecht te komen..



National Park Galicica



Stilstaan bij de dingen.

Tijd voor iets nieuws! Iets wat me ertoe zou moeten aanzetten om hier wat meer te komen schrijven. Want hoe graag ik het ook doe, tekstjes produceren, op de momenten dat ik voor de laptop zit is de inspiratie niet altijd daar. Die komt liever opdagen als ik onderweg ben en niets bij de hand heb om te schrijven. Tijd voor een klein hulpmiddeltje dus en dat wordt deze keer Count your blessings.

Zoals de initiatiefneemster, Anki, het zegt:

‘Count your blessings’ is stilstaan bij de mooie aspecten en momenten van het leven, die je door alledaagse drukte of problemen gemakkelijk over het hoofd ziet. Het doel is bewustwording. Het stikt van de kleine geluksmomentjes, die we laten passeren zonder ze op te merken. ‘Count your blessings’ kan helpen stil te staan bij alledaagse schoonheid en geluk. Er is immers niets mis met wat optimisme en vrolijkheid! Marilyn Monroe zei ooit: “Keep smiling, because life is a beautiful thing and there’s so much to smile about.” Dat is precies de essentie van ‘Count your blessings’.

Zij doet het met een uitgebreide vertelling en vergezeld van foto's, ik hou het voorlopig bij een kort lijstje. Wat maakte mij deze week blij? Dit:


* vuurtjes stoken in de living! - hoera voor houtkachels ;-)

* plannen smeden onder vriendinnetjes - ik leg mijn zakdoekjes al klaar, Loor

* lampjes kiezen en stenen en rekenen en tellen en vol verwachting uitkijken

* supporteren voor een sportief lief - ook al is dat dan slapend in de zetel

* een klein zonnestraaltje tussen twee grijze regenwolken door

* chocoladekoeken en koffie op vrijdagochtend - zomaar

* lekker eten en excellent gezelschap

* kleine meisjes met gele botjes

Macedonië, dag 0.

Belofte maakt schuld zeggen ze, dus bij deze.. een reisverslag! Een volledige maand na datum en (eerlijk is eerlijk) ik heb overwogen om het stilletjes te laten passeren, maar.. 't was er gewoon te mooi en te leuk om er helemaal niets over te vertellen.

Macedonië, parel van de Balkan. Zo staat het in de reisboekskes en ik kan daar wel mee akkoord gaan.

In Macedonië zijn er twee luchthavens, één in de hoofdstad Skopje en één in Ohrid. Vanuit Brussel vertrekt er 2x per week een vlucht die in beide steden landt. Wij kwamen aan in Ohrid, vanwaar we met een huurauto het hele land zouden gaan verkennen.

Opgewacht worden door een hostess die met uw naam staat te zwaaien, het is eens iets anders. Het meisje van Jet Air gaf ons een lijstje met de hotels voor de week, de bagage werd in de kofferbak van de auto gegooid, alle blutsen en krassen werden nog eens aangewezen, we kregen de sleutels in onze handen gedrukt en dat was dat.
We kwamen nog te weten dat we rechtsaf moesten als we de parking afreden en daarna moesten we het nog maar eens vragen .. iedereen weet de weg.

We hebben uiteindelijk de weg niet moeten vragen, bij het binnenrijden van het stadscentum werd ons hotel al aangeduid. Achteraf bleek ook dat je in Macedonië onmogelijk verkeerd kan rijden; er is overal maar één weg naartoe.

We checkten uiteindelijk pas rond 23u in in hotel, dus na een kort avondwandelingetje langs de rand van het meer zat dag 0 erop.

Dag 1 volgens de telling van het lief, dag 0 volgens mij. Toekomen & gaan slapen, je kan dat toch onmogelijk een dag noemen.