Bob de Bouwer (2)

We zijn begonnen! Nog niet met man & macht en nog niet 7 op 7, maar toch al met veel enthousiasme en met hulp van Bartel & mama.

We sloegen al eens met een hamer op ons handen, hebben al eens ons pols vastgeklemd tussen muur en koevoet en er viel al eens een balkje of twee op ons hoofd.
...
Ok, ik geef het toe. Een balkje of drie. En ik heb het over mijn hand, mijn pols en mijn hoofd.

Er ligt intussen dus al een bergje hout in de tuin (voor zover je het gras/onkruid-veld naast de huisjes een tuin kan noemen natuurlijk) en er hebben binnenshuis al wat muren hun ware gelaat laten zien.

Helaas, je zal het misschien niet geloven, de kodak werd thuis vergeten en dus blijft het wachten op beeldmateriaal totdat ik op reportage ben geweest.

Wanneer we er dan echt volle bak invliegen? Dat zal vanaf 10/7 zijn, vermoed ik. Tot dan zitten onze weekends immers volgepakt met familiefietstochten, verjaardagsbbq's, instuiffeestjes en comedyavondjes. Enkelvoud.

Posted via email from evelien's posterous

JUNI !

De tijd vliegt. Wemoetenrennenvliegenduikenvallenopstaanenweerdoorgaan. En zo. Tijd voor een update dus.

Dingen die ik deed:
- toeren door het vlaamsche land op zoek naar een geschikte gevelsteen voor ons soon-to-be-build huis
- toeteren naar een bruidspaar langs de weg. dat zou geluk brengen naar 't schijnt. voor het bruidspaar hé, niet voor de toeteraar
- naar blankenberge gaan - niet om fietsen te verzetten, wel om aannemerswerken te vergelijken
- hoesten en kuchen
- offertes vergelijken
- mankepoten. ontsteking van de adductoren. ofzowiets. pijnlijk!
- blij zijn omdat mijn beste vriendinnetje verloofd is
- een begrafenis bijwonen. ik geef toe, niet de meest vrolijke activiteit van de voorbije weken
- slapen op klaarlichte dag. met een koortsig hoofd, dat wel
- vader vieren
- blij zijn omdat ik tante word
- een overeenkomst tekenen met de aannemer !!!
- vriendinnetjes daten op de trein

Dingen die ik nog vergat te vertellen:
.. euhm.. die hou ik tegoed totdat ik weer weet wat ik was vergeten.

Toen die keer dat we naar Nederland gingen..

Wij zouden op weekend gaan vorig weekend. Naar Nederland. Mierlo. Hij en ik, de schoonbroertjes en schoonzusjes, de schoonmama en schoonpapa. Wij zouden gaan varen. Kanovaren. Op de Dommel. Want de Lesse, die is te wild.

Wij gingen ook effectief op weekend vorig weekend. Naar Mierlo met z'n allen. We laadden twee auto's vol met mensjes en valiesjes, tikten 1 adresje in de gps en weg waren wij.

We gingen wandelen in hele mooie kasteeltuinen, gingen steengrillen en bowlen, er werd getennist en gepingpongd en gewandeld. Langs de Dommel. Bootje varen is er niet van gekomen. Daar had een Hollander (of meerdere?) een stokje voor gestoken.



Helaas pindakaas (om in de sfeer te blijven). Op dag twee van ons uitje, troffen we de auto met ingeslagen ruit en gedemonteerde gps/radio/cd/dvd/boordcomputer. Na veel geloop en geregel en gevloek op de Nederlandse politie (bende leeggangers) en een tripje over en weer naar Carglass, bleef er nog een half dagje over. Ideaal voor een fietstochtje van een kilometer of 35 en een gegarandeerd goeie nachtrust.

Ondanks de tegenslag een enorm gezellig weekend.

bob de bouwer

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost - of eerder kapotgebeten nagels, afgeknarste tanden en een maagzweer - maar uiteindelijk is het toch gelukt..

Gisteren hebben we onze bouwvergunning ontvangen!

Concreet betekent dat, dat iedereen die onze huisjes nog niet heeft gezien, zich mag beginnen haasten. Over een dikke maand beginnen we namelijk aan de afbraakwerken. Dat betekent ook dat we druk op zoek zijn naar aannemertjes en metsertjes en raam-en poort leveranciers, liefst met zeer aantrekkelijke offertjes - met de nadruk op -jes. 

En natuurlijk betekent dat ook dat al onze vrije weekendjes gereserveerd worden voor den bouw. En dat we dat niet eens erg vinden. Met "we" bedoel ik trouwens mezelf, want Jeroen krijgt al stress bij de gedachte dat ik hem ga opjagen. Opjagen.. ik.. hoe komt hij erbij.

Anyways! Feestje! Maar nu nog niet. Eerst nog 30 dagjes braaf afwachten.

Posted via email from evelien's posterous

3 jaar

Hij en ik.

 

Wij zijn vandaag 3 jaar samen.

 

 

 

Posted via email from evelien's posterous

inspirerend

Soms heb je van die mensen die je leven positief beïnvloeden. Neem nu collega L., toffe meid, koffiepauzebabbelvriendin, jonge mama, liefhebbende echtgenote en - naar mijn bescheiden mening - ideale huisvrouw.

 

Tijdens onze pauzetjes in het koffiekot (en ook wel tussen het werken door) kletsen we over vanalles en nog wat. Over de kindjes, de liefjes/echtgenoten, de familie, de schoonfamilie, de feestjes, maar evengoed over de was & de plas & de strijk & de kuis,..  En dat wil wel al eens inspirerend werken bij momenten.

 

Na enkele van onze was/plas/strijk -gesprekjes ben ik tot de volgende conclusie gekomen: ik ben een chaoot. En lui, dat ook wel, maar dat wist ik al langer. Collega L. daarentegen, die is de georganiseerdheid zelve. Die doet in het weekend haar was & plas, hangt alles mooi te drogen en elke maandagavond doet ze de strijk. Ik daarentegen doe ook in het weekend de was, waarna ik alles datzelfde weekend nog in de droogkast prop om vervolgens de propere, droge was in de wasmand te kieperen. The End.

 

Inderdaad. The End. Want die wasmand kan gerust 1 à 2 weken staan wachten tot ik eens zin heb om aan de strijk te beginnen. Die 'zin' komt er meestal pas als ik dat ene t-shirt of die ene broek wil aandoen, die net helemaal onderaan de wasmand ligt.

 

Maar niet dit weekend. Oh nee, dit weekend deed ik de was, werd alles gedroogd én deed ik de strijk (van drie weken ver). Voor de tv met mijn serietjes als entertainment, dat wel, want anders had ik het niet volgehouden, maar toch. Ik was verdomd trots op mezelf! Bij deze heb ik dan ook de zondagavond uitgeroepen tot strijkavond.

 

U weze gewaarschuwd. Al wie mij op zondagavond komt storen, houd ik persoonlijk verantwoordelijk voor het in het honderd laten lopen van mijn huishouden.

Posted via email from evelien's posterous

monday morning

Ik heb het niet nagekeken op de kalender, maar volgens mij was er een volle maan vannacht. Er stond een grote heldere bol aan de hemel en hoewel het al lichtjes klaar begon te worden (om half zeven! hoera!), was het niet de zon.

 

Vandaag was het ook voor het eerst sinds maanden al licht toen ik op de trein naar Brussel zat. Licht én zonnig! Zalig!

 

 

Genomineerd voor quote van de dag: de treinbestuurder deze morgen:

 

Dames en heren, wegens het respecteren van de seinen, zullen wij toekomen in Brussel-Zuid met 5 minuten vertraging.

 

Ben ik de enige die zoiets vreemd vindt? Wordt dat respecteren van die seinen niet ingecalculeerd bij het berekenen van de reistijd? Volgens mij moeten ze bij de NMBS dringend de dienstregeling herzien.

Posted via email from evelien's posterous

coziness

Het voorbije weekend.

Memorabel? Misschien iets te sterk uitgedrukt. Indrukwekkend? Misschien een enkel moment. Vermoeiend? Ik dacht dat het nogal meeviel, maar ik kreeg maandagmiddag toch een serieuze tik van de man met de hamer.

Het is moeilijk de juiste woorden te vinden, maar eigenlijk was het gewoon een super gezellig, warm weekend. En dat terwijl het buiten berekoud was. Wat is er gebeurd? Niets speciaals. En toch. Veel vrienden en vriendinnetjes gezien, familie bezoekjes gebracht, en veel dingen gedaan waarvan je achteraf steeds weer zegt: 'dat moeten we meer doen'.

Dingen zoals gaan shoppen. Op het onverwachts. Al is het maar voor een uurtje of twee. Al is het maar voor een winkeltje of drie. Voor een kopje koffie of een chocolademelkje. Met een gezellig babbeltje erbij.

Dingen zoals verjaardagsfeestjes. Drie in één. En dus drie keer zo gezellig. En drie keer zoveel vrienden. Vrienden uit den ouden tijd. Van toen je nog jong en zot en zonder vriendje was. Vrienden uit de middelbare schooltijd. Die je in geen zes jaar meer hebt gezien en waar je niet zo heel veel mee kunt delen, maar waarvan je toch blij bent dat je ze nog eens hebt ontmoet.
Zo'n feestje waar je met jan en alleman bij te praten hebt en waar je onnozeligheden kan verkopen zonder dat er raar gekeken wordt. Maar ook waar je ineens plots verzeild kan raken in een gesprek over liefde en gelukkig zijn.

Dingen zoals een concert meepikken met je schoonzusje, die je stiekem in je hoofd eigenlijk ook wel bij je vriendinnetjes rekent. In de stadsschouwburg, de meest fantastische concertzaal in Brugge. En er intens van genieten, van dat concert. En heel erg onder de indruk zijn. Om daarna tot het besef te komen dat je daar eigenlijk wel altijd gelukkig van wordt, van concertjes, hoewel je er gemiddeld maar ééntje per jaar van meemaakt.

Dingen als wakker worden, veel te vroeg in de ochtend, maar toch niet humeurig zijn, gewoon omdat de zon schijnt. Samen ontbijten en het dan in je bol krijgen om met de fiets naar de markt te peddelen. Na veel aandringen van je lief. Niet willen toegeven dat je ondanks de koude tenen, tranende ogen en een loopneus toch wel genoten heb van het trips. Maar het wel laten zien door als een uitgelaten kind rond te huppelen.

Dat soort dingen dus. Met dat soort dingen mag mijn weekend elke week overvol zitten.

of hoe ik er steeds weer in slaag om mijn tijd nutteloos te passeren

Het leven is als een kamelenhaar.

 

Tot die conclusie kwam ik deze morgen, toen ik in de spiegel naar mijn eigen aan het staren was. U wilt niet weten wat voor hersenkronkels ik soms nog allemaal heb, maar deze wilde ik toch eventjes delen.

Het was vijf voor zes, ik had mij net in elvendertig haasten gewassen en ik stond mijn eigenste zelve te bestuderen in de spiegel. In mijn blootje ja. Ik zou mij er niet te veel bij voorstellen, want ik zag waren een heleboel rode vlekjes. Ze is namelijk terug, m'n rare vlekjes-ziekte, sinds gisteren. En deze morgen stond ik dus de evolutie der vlekjes-verspreiding te analyseren. Tot plots dat ene zinnetje door m'n hoofd schoot.

 

Het leven is als een kamelenhaar.

 

Haar. Van Kamelen. Vraag me niet hoe ik erbij kom, want ik weet het niet. Ik heb het me nochtans afgevraagd. Ik heb er een volledig half uur denkwerk aan besteed. Ik heb overeenkomsten gezocht. Kenmerken van de twee opgenoemd en vergeleken.

Een kamelenhaar? Beige (of toch zo kindjeskakkleurachtig). Eéntonig. Saai. Buigzaam. Glanzend misschien? Ik heb eigenlijk van mijn ganse kwarteeuwlange leven nog nooit een kamelenhaar gezien.

Het leven? Alleszinds niet beige. Eéntonig misschien soms een beetje, maar voor de rest?

 

Het leven is helemaal niet als kamelenhaar!

 

Wat een dwaze bedenking!

Posted via email from evelien's posterous

en toen waren we weer bij af

Het nieuws kwam als een donderslag bij heldere hemel en sloeg in als een bom. Er werd over gehuild en geroepen, gescholden en getroost. Er volgden enkele slapeloze nachten en een oneindig voortduren geklaag en gezaag (van mijn kant) , maar uiteindelijk werd nieuwe moed gevonden (Jeroen).

Onze bouwvergunning werd geweigerd.

Dat werd ons telefonisch meegedeeld op 4 januari. Eerstdaags zouden we daar de schriftelijke bevestiging van krijgen. Intussen zijn we een tweetal weken verder en hebben we nog steeds niets ontvangen.

Zouden ze van gedacht zijn veranderd? Ik hoop het alvast wel. Feit is, zolang we geen officiële weigering hebben, kunnen we ook geen bezwaar indienen. Drie en een halve maand wordt zo al snel vier maanden vertraging. Of wie weet hoeveel nog meer.

Roadtrippin'

Je kan ervan denken wat je wil, maar met reisverslagjes of fotoreportages kom ik altijd een week of twee te laat.
Misschien herkenbaar (maar hoogstwaarschijnlijk niet, het schijnt dat ik nogal authentiek (of autistisch) ben in die dingen): je sleurt een hele week overal je notitieblokje en fototoestel mee in de sjakosj en bij elke iet-of-wat interessante gebeurtenis denk je "dit moet ik onthouden/opschrijven/fotograferen.
Uiteindelijk, bij thuiskomst, vliegen notitieboekje en fototoestel aan de kant en tegen dat het moment gekomen is dat je eindelijk eens achter de computer kruipt om foto's en verslag online te zwieren, ben je alle sappige detailtjes vergeten.

Wat volgt is dus bijgevolg ende logischerwijs een verslagje zonder sappige details. The crowd goes "ooh" .

Het is intussen alweer bijna twee weken geleden, maar op die bewuste zondagmorgen 20 december van het jaar 2009 (waar is den tijd zeg. tweeduizendénnegen!), zagen wij (zijnde mijzelve en mijn allerliefste manmensmetgezel) bij het ontwaken in de vroege ochtend (lees: rond een uur of 10) dat ons allerlieflijkste boerendorpje bedekt was onder een dik wit tapijt.

Normaal gezien zou dat een boel "oooh"s en "aaaaah"s uitlokken van mijnentwege, ware het niet dat er die week al eens zo'n wit tapijt had gelegen en dat ik toen zelf heb mogen ondervinden dat roadtrippin' in de sneeuw niet zo'n bijster leutige ervaring is. "Awoert", dachten wij dus in ons hoofd en in plaats van op het gemakje op te staan, koffertjes te vullen en uitgebreid van koken-eten te doen, propten wij een hoop dikke truien in ons valies, aten snel een stuutje bij wijze van brunch en weg waren we. De autoSNELweg op.

En toen waren we vertrokken voor kilometers stapvoets wandelen met de auto. Een hele sliert wagentjes in één lange rij. Akke akke tuut tuut weg zijn wij.



Gelukkig hebben ze in Frankrijk betere/snellere sneeuwruimers/strooiers dan bij ons en van aan de grens raakten we dus toch iets sneller vooruit.

Naarmate de uurtjes passeerden, zagen we minder en minder sneeuw langs de rand van de weg, maar jammer genoeg kregen we toen wel af en toe een plensbui over ons heen.
Rond een uur of zes, bij het vallen van de duisternis kwamen we aan op onze bestemming, maar enkele kilometers voor aankomst hadden we nog het geluk om een troep herten de weg te zien oversteken, een hondertal meter voor de auto. Ze stonden ons langs de kant van de weg op te wachten, om snel het bos in te sprinten toen we voorbijreden. Het was alweer een heel eind geleden dat ik zó enthousiast was om hertjes te zien!

Bij aankomst in Vernantes bleek ons hotel ('Le Pélican') er verdacht donker uit te zien. Niet echt een geruststellend gevoel in een dorpje in the middle of nowhere waar verder ook niets te beleven valt. Aan de deur hing gelukkig een briefje met telefoonnummer en enkele luttele minuutjes later had de patron ons onze kamer toegewezen. De luxesuite. Omdat we toch de enigen waren die die dag in het hotel verbleven.

Helaas pindakaas was het restaurant van het hotel die avond wél gesloten. En de dag daarna. Dat zal ons leren vooraf niet te laten weten dat we ter plaatse willen eten. Of er in de omgeving nog restaurantjes waren die hij kon aanraden? Neen. En dus heeft meneer speciaal voor ons toch iets klaargemaakt. Wat een service..

nou breekt m'n klomp

(excuses voor de titel, maar Tomas had het deze morgen over Hollanders die het woord 'rijmplek' niet begrepen en dat hollands is een beetje blijven hangen in mijn hoofd)

 

 

De dag is voor mij trouwens alweer eens niet zo schitterend begonnen. Voor een stuk, eigen schuld dikke bult, maar toch.

 

Zelfs met een levende wekker heb ik het gepresteerd om me te overslapen. Ik was nochtans al redelijk helder & wakker toen m'n liefje belde, maar daarna ben ik stomweg weer in slaap gevallen.

 

Ik hebben moeten rijden als een zot en lopen als een gek, sprinten op de trappen naar het perron en door de laatste openstaande deuren van de trein naar binnen springen, maar ik heb het gehaald! Ik heb achteraf wel een half uur zitten uithijgen (lees: ze kwamen al kijken of ik niet van mijn stokje ging gaan), maar dat ter zijde.

 

Nee, wat ik eigenlijk wilde zeggen.. (ik weet het, de intro is een beetje uitgelopen..), wat ik eigenlijk wilde delen met jullie, kijkbuiskindertjes, is het volgende:

 

Terwijl de trein het station al uit rijdt, hijs ik mezelf terug recht uit de zetel waar ik was in neergeploft om m'n jas uit te trekken. Het was namelijk voor een keer eens aangenaam warm op de trein. De vriendelijke kaartjes-knip-mevrouw heeft net goedkeurend naar mijn abonnement geknikt als ineens de deur aan het eind van de wagon openvliegt (op die oudere treinen gaat dat nog, inderdaad, in die nieuwe gevallen mag je sleuren wat je wil, de deur zal tergend langzaam openschuiven.. soit.) en er een meneer nogal haastig komt aangelopen. Hij grijpt de kaartjesmevrouw nog net niet bij haar elleboog en hij fluistert veel te luid: "DE DEUR VAN DE EERSTE WAGON STAAT NOG OPEN!"

 

Misschien had de chauffeur té warm?

 

Posted via email from evelien's posterous

vals alarm

Deze namiddag ging op het werk het brandalarm af. Voor écht! Maar toch niet helemaal.

Elke eerste donderdag van de maand, om 11u stipt, gaat bij ons op het werk het brandalarm af. Een enorm vervelend, LUID, hoog, scherp geluid. Elke donderdag om 11u wippen tientallen (honderden?) mensen tien centimeter omhoog op hun stoel, laten hun balpen vallen of gooien hun bekertje koffie over hun klavier. Of net niet.

Maar deze namiddag, rond half vier, was het ook weer van dat..

Deze keer wipten ongetwijfeld óók tientallen mensen van hun stoel, maar balpennen heb ik niet horen vallen en koffiebekertjes evenmin. Wat ik wel hoorde, was m'n hart dat in m'n keel klopte, gillende collega's en stemmetjes in m'n hoofd: "Haaa!", "We zijn toch geen donderdag?", "Is 't voor echt?", "Je suis parti", "Ik ga hier niet staan wachten tot er rook van onder de deur komt hé", "Vite! Vite! Vite!", "Naar links! Nee! Naar rechts!"
Ik heb nog nooit zo snel mijn jas aangehad. Ik had nog nooit zo snel m'n gsm, badge, portemonee, sjakosj,.. tesamen geraapt.

Het voelde als een eeuwigheid, maar het zou maar een seconde of 20 geduurd hebben voordat het alarm weer uitviel. En toen stonden we daar. Bevroren. De paniek nog in de ogen. Naar elkaar te kijken. Muisstil was het ineens. "Et maintenant?"

Wij zijn eens naar het venster gelopen, hebben eens naar beneden gekeken. En naar boven. Geen massa volk op straat die naar boven stond te wijzen? Geen rookpluimen? Naar beneden vallende brokstukken? Geen brandweerwagens? Ambulances? Nee? Niets?

Bon. Aan het werk dan maar weer

Posted via email from evelien's posterous

winterblues

Ik slik. M'n keel brandt en m'n lippen prikken. Ik ga voort in een roes, alles klinkt dof en gedempt. M'n hoofd gloeit en als ik ook effectief wil zíen wat er om me heen gebeurt, moet ik de tranen weg knipperen. Zuchtend bedenk ik dat ik vannacht alweer alleen slaap.

Ziekjes zijn en koude voetjes in bed.. Dubbel pech!

Verwend

Soms kan je dat hebben zo.. Je kijkt wekenlang naar iets uit, je verlangt en je droomt, je zaagt en je klaagt en je zeurt en je bleit en oh, wat duurt het wachten toch lang en oh, wat gaat de tijd toch traag.. En als het dan eindelijk zover is, als het beloofde/verwachte er bijna is.. dan heb je er geen zin meer in. Dan ben je het zo beu, zo beu, zo beu als kouwe pap en paarse konijnenkeutels.

Neem nu die bouwvergunning. Ik zit er intussen al maanden op te wachten. Geen weken. Maanden. Seizoenen zelfs! Maandenlang zaag ik mijn liefje de oren van het hoofd. Ik klaag en ik neut en ik zeur en ik jammer.

Dat de bureaucratie een pijn in het gat is. Dat de btw-vermindering-regeling ZEKER niet verlengd gaat worden. Dat hij daar allemaal zo rustig onder blijft. Dat de bank extra kosten gaat rekenen en intresten en al! Dat het jaar voorbij gaat zijn en dat we nog niet gaan begonnen zijn. Dat we geeneens nog niet een antwoord gaan gekregen hebben. Dat den helen hutsekluts zeker niet geregeld gaat zijn binnen de termijn en dat we dan godv***** een NEGATIEF advies gaan krijgen. Want dat het natuurlijk weer alleen in dit apenland(sdeel) is dat er bij overschrijden van termijnen een negatief advies volgt in plaats van een positief.

En dat ik het verdikkeme zo hartsgrondig kotsbeu ben dat het allemaal bijna niet meer hoeft. Bijna.

(Maar eigenlijk toch stiekem wel!)

Hebben jullie dat ook? Of ben ik gewoon verwend?

in 't kort

• De gele affiche hangt er weer. Eigenlijk zat hij op een nogal ongelegen moment in de brievenbus. Jeroen zat in Frankrijk en het regende de avond van de ophanging katten en honden. Dankjewel aan de pappie om - compleet met dozeke nagels en koplamp - me uit de nood te helpen en het plakkaat vakkundig te grond in te kloppen.

• De parelhoentjeskolonie is uitgedund aan het raken. Ineens plotsklaps onverwachts waren er drie vermist en twee dagen daarna hebben we er ocharme ééntje teruggevonden met een doorgebeten keeltje. We vermoeden dat het gaat om een brutale roofmoord. Hoofdverdachte: een plaatselijke vos.

• Vanaf vandaag schakelen we over op winter-modus. En met 'we' bedoel ik mezelf. Maatregel nummer één: winterjassen uithalen. Maatregel nummer twee: vrijdagavond gaat de verwarming op. En ten derde: 't is weer warme-choco-tijd!

wacht!

Niet te snel!

Ik loop mezelf voorbij soms. En te hard van stapel.

Daarom, eventjes ter correctie en ter verduidelijking: de bouwvergunning? Die is er nog niet.

Het Gele Plakkaat” waarvan sprake in mijn vorige – ietwat overenthousiaste – stukje betreft enkel de ‘Bekendmaking tot aanvraag van een bouwvergunning’. Jammergenoeg.

Maar ge moogt nog altijd met z’n allen juichen nochtans.
Dat geeft mij moed. En geduld.

1 september

1 september.

De dag dat alle brave kindjes weer gezwind terug naar school dartelen. Dolgelukkig om hun toffe juf of meester terug te zien.
De dag waarop ik ineens weer 10 minuten vroeger dan voorheen richting station moet vertrekken om toch maar op hetzelfde moment toe te komen en de dag waarop de treinen plots weer overvol zitten en waar het vechten is voor een plaatsje.

Maar ook!

Maar ook, en veel belangrijker zelfs, de dag waarop de lieftallige mevrouw van De Gemeente haar datumstempel neerplofte op ons bouwaanvraagdossier! De dag waarop De Procedure terug in gang wordt gezet en we niet langer moeten wachten om te wachten - maar nu enkel nog moeten wachten op Nieuws en De Aangetekende Brief en De Gele Affiche.

Juicht gij allen! Want dat doe ik zelf ook.

fotoots

Groot & Geel

Het staat er. Eindelijk.

Ik heb het over het grote gele plakkaat in onze voortuin. Het grote gele plakkaat waarop staat "Bekendmaking van aanvraag stedenbouwkundige vergunning". Dat plakkaat.

Gisteren hebben we het de grond in getimmerd. Met een voorhamer. Vanaf nu dus te bezichtigen, nog voor 30 dagen..