Ode aan de dienstencheque

Ik ben fan, ik, van de dienstencheque. De beste uitvinding sinds die van de smartfoon, vind ik persoonlijk.

Ooit, lang geleden, toen wij zo'n tweetal weken met z'n tweetjes samenwoonden, beslisten wij om 'de kuis' uit te besteden. Omdat kuisen nu eenmaal niet onze hobby is, omdat we betere dingen te doen hebben in 't weekend en ook wel omdat we gewoon een lege fakke zijn.

Ik moet u dat eigenlijk allemaal niet uitleggen, ik kom gewoon graag thuis in een proper huis en als ik zelf kuis is het bijlange zo snel zo proper niet. Of dat is toch de bedoeling. De ene poetsvrouw is namelijk de andere niet én ik kan het weten, want ik heb er intussen al een heel leger versleten. Als ze al niet op voorhand versleten waren.

Sinds de komst van onze nieuwe poetsvrouw echter, leef ik op wolkjes. Onze nieuwe poetsvrouw is een droom. Onze nieuwe poetsvrouw, die zorgt er in vier luttele uurtjes niet alleen voor dat ons huisje van top tot teen blinkt (inclusief de garage, jawel!), die lapt ook nog eens de ramen. Zomaar. Zonder extra instructies of zonder dat ik dat had gevraagd ofzo. Ik kan u verzekeren, dat zorgt voor vreugde-uitbarstingen als je 's avonds thuiskomt.

Nu alleen hopen dat ze van al dat gestoef niet gaat lopen.

Amnesia

Ik dacht, ik doe eens zot. Ik stop een minuut of tien vroeger met werken en dan ben ik een half uur vroeger thuis. Win-win. Als het ware.

Was ik toch wel vergeten dat ik DE TREIN moet nemen om thuis te raken..

Zomer in je glas.

U heeft nog vanalles van mij tegoed, hier. Vertelsels. Reclaam. Meningen. Verzuchtingen. Klaagzangen. Gejubel. Vanalles en nog wat, eigenlijk.

Maar hetgeen ik hier al het langst (en ik geef toe: té lang) heb laten wachten, is mijn ongezouten mening over Somersby.

Toen ík voor het eerst over Somersby hoorde, was het nog volop zomer. Of wat voor zomer moest doorgaan. Toen ik voor het éérst over Somersby hoorde, woonde ik nog op een appartementje, zelfs. Toen ik voor het állereerst over Somersby hoorde, dacht ik: "uh, watte?".

En volgens mij denken de meesten onder jullie nu hetzelfde.

Somersby, lieve vriendjes, bleek onder de categorie "drank" te vallen, meerbepaald onder de subcategorie "met alcohol". Dus toen men mij vroeg of ik een kistje wilde ontvangen om proeverij te houden, zei ik uiteraard: "laat maar komen!".

En zo geschiedde, bij wijze van instuif-pakketje, stond er op dag twee in ons nieuwe huis, een kratje Somersby aan de deur. Dat uiteraard enthousiast werd uitgepakt. Ik heb er zelfs een hele reeks foto's van gemaakt. Misschien zelfs een filmpje.

Daarna gingen er een paar dagen voorbij. En na die dagen gingen er een paar weken voorbij. En toen plots, onverwachts, eind augustus scheen de zon. Zomaar. Midden in de zomer, zeg! Diezelfde dag ging ik voor de allereerste keer in mijn leven vrijwillig gaan sporten. Van een mijlpaal gesproken! Maar tegelijk helemaal naast de kwestie.

Het punt is, dat op die zomerse dag in augustus, mijn lief mij zat op te wachten op ons (geïmproviseerde) terras. Met de zomer in zijn glas. Of fles. En toen hebben wij 'geklinkt' en geproeft en gesmakt en gedronken. En er een chipke bij gegeten.

En ik zei tot het lief dat het precies toch wel lekkerder was dan ik had verwacht. En fris en fruitig. Veel lekkerder dan appletise en consoorten. En het lief bromde terug dat hij toch nog liever een fris pintje drinkt, maar dat het er wel mee door kon. Dus ik kwam tot de conclusie: vrouwendrank. Maar wel lekker.

Ik heb er lang over nagedacht. Wat moet ik zeggen? Wat kan ik zeggen? Hoe kan ik verwoorden wat ik voel? Welke woorden zeggen wat ik denk?

Ik heb m'n woorden gewikt en gewogen.

Ik zeg niets.

Er zijn geen woorden die je terug brengen. Geen woorden die je ooit kunnen vervangen. Geen woorden die de leegte kunnen vullen. Er zijn geen woorden om de pijn weg te nemen. Of het gemis. Er zijn geen woorden die genoeg troost brengen. Of steun.

Vergeef me dus dat ik niets zég, maar weet dat ik aan je denk.

Leven als een trein. Ofzo.

Soms raast het leven als een stoomtrein voorbij en...

Wat een stomme zin. Raast een stoomtrein voorbij? Zijn stoomtreinen niet net ongeloofijk traag?

Soms Vraag ik mij af waarom ik mij zo'n dwazigheden afvraag. Wie kan het wat schelen of stoomtreinen vlug of traag vooruit gaan.

Daarbij, wie vergelijkt zijn leven nu met een trein..

Alhoewel.

Onverwachte vertragingen. Onaangekondigde omwegen. Nooit zeker zijn of je wel raakt waar je wil raken. Regelmatig een technisch defect..

Best vergelijkbaar eigenlijk.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Ergernis

Alsof het nog niet erg genoeg was dat de Jack Mussel van de buren op onbewaakte momenten toertjes komt lopen in onze living, komt dat rotbeest blijkbaar op nachtelijke uren ook nog eens tegen onze voordeur pissen.

Hargl!

Het was vrijdagavond.

"Einde van de werkweek?", vroeg ze.

"Ja", zei ik, "einde van de werkweek, begin van het werkweekend."

Het was niet m'n bedoeling om gevat uit de hoek te komen. De woorden waren eruit voor ik het besefte. Ik keek er tegenop, op het eind, tegen de weekends.

Elke zaterdag opnieuw, vroeg opstaan en van hier naar daar rijden, beetje boodschappen doen, beetje mee helpen werken, naar huis de was doen, nog eens gaan kijken,.. Het lief was de deur uit nog voor mijn wekker afging en hij kwam pas weer thuis voor het avondeten. Doodmoe en geradbraakt.

Nog een geluk dat we veel hulp kregen, dat ook anderen hun weekends voor ons hebben opgegeven. Waarvoor dank, much appreciated en al, zonder jullie waren we nog lang niet waar we nu zijn.

Ze zijn voorbij nu, die weekends. Er wordt nog wel vroeg opgestaan en er wordt ook nog wel veel gewerkt, maar nu we hier wonen, in ons huis, is de druk net iets minder groot en is er al eens tijd voor 'iets anders'. Zelfs op zaterdag. We komen alweer eens buiten met zijn tweetjes. Er kan al eens een feestje worden gevierd. Zoals een doopfeestje vorig weekend. Of zoals een verjaardagsfeestje deze week. En als we dan zo samen zitten lachen en praten en ons amuseren, dan besef ik hoe hard ik dat gemist heb. Hoe hard ik dat onderschat had ook, vooraf, hoe zwaar het zou worden.

Er is nog werk aan, aan ons huis, maar dat kan mij voor het ogenblik écht niet schelen. We wonen er. En ik heb mijn lief terug.

Published with Blogger-droid v1.7.4

Coming soon..

.. een blogje. 't Zou namelijk weer eens tijd beginnen worden dat er hier iets te lezen valt.

Misschien wel een blogje over drank. Of over mijn nieuwe vriendje.
Misschien wel een blogje over mijn verjaardag, al is dat weinig waarschijnlijk.
Of misschien wel over andere mensen hun verjaardag. Of over vriendjes. Of vriendinnetjes. Of misschien wel over feestjes. Met drank. Weeral drank. Of met taartjes. Of speculoosmousse. Hebt u ooit al eens speculoosmousse gegeten?
Ik wel. Hemels.

Coming soon.. Want nu heb ik geen tijd. Mijn nieuwe vriendje roept mij.

Ge moet niet ongerust zijn. Ik ben er nog. Ik heb het overleefd, de verhuis. En ik geniet. Van het verhuisd-zijn.

Akkoord, de afwerking van ons huisje laat hier en daar nog wat te wensen over. Spoelbakken in de keuken zouden handig zijn, net zoals een deur aan de wc en aan de badkamer en ook stoorkassen (of hoe heten die dingen in 't schoon vlaamsch?) blijken niet alleen veel mooier te zijn dan gewoon een rol rolluik, maar houden ook nog eens wind tegen. En hoewel de schoonpapa al de geniale inval had om de keldertrap voorlopig te gebruiken om een verdiepje hoger te gaan (in plaats van een ladder), ben ik intussen volledig overtuigd dat die pokkedure trap een goeie investering was.

Desalniettemin. Ik woon hier graag. In Ons Huis. Ik woon hier heel graag. Ge krijgt mij hier niet meer buiten.

Hoe is het mogelijk!?

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar om één of andere reden had ik verwacht dat, hoe meer ik inpakte, hoe leger het appartement er zou uitzien. Niet dus. Het wordt hier steeds maar voller en voller!

Gisteren kwam ik ook tot de conclusie dat Het Lief minstens drie keer zoveel kleren heeft als ik. Drie keer! Mama durft te beweren dat zijn kleren gewoon drie keer zo groot zijn, maar ik weiger zoiets te geloven. Hij, meer kleren dan ik? Dat vraagt om een rechtzetting!

Morgen is de grote dag. Ik denk dat ik vannacht geen oog dichtdoe.

Rush.

So much to do. So little time.

Nog vier.

Ik tel af.

Nog negen keer slapen.

Ik zou er bijna stress van krijgen, zo dichtbij is dat. Nog negen keer slapen en dan sleuren we met meubels en dozen. Dan trekken we weg uit het appartement en verhuizen we met ons hele hebben en houden naar Ons Huis.

Het is veel veranderd alweer Ons Huis. Ik heb het lang geleden al opgegeven om hier alle veranderingen te laten zien, maar omdat het er nu écht wel al bewoonbaar uitziet en omdat ik in een goede bui ben: foto's!

Gepleisterde muren! Als er iemand ooit nen plakker nodig heeft, die van ons heeft intussen al veel complimentjes gekregen. Zowel van mijzelve als van de vloerder en de mens die de binnendeuren moest meten.


Vloerverwarming! Zelf gelegd en al! Op twee avonden tijd. Ik ben daar trots op, ja.



Vloer!



En de keuken is intussen ook al half geïnstalleerd. Schoon dat dat is, ge hebt er geen gedacht van..

Getest: Sanex dermo Repair

Het is intussen alweer een dikke twee weken geleden dat ik weer een pakketje mocht ontvangen van the Insiders. Ik zeg pakketje, maar ik bedoel eigenlijk gigántische kartonnen doos. En als ik zeg gigantisch, overdrijf ik maar een héél klein beetje, het pakket was alleszins een heel stuk groter dan ik had verwacht. Hoera!

In de doos: de nieuwe lijn van Sanex: dermo Repair, bestaande uit twee deo sprays, twee rollers en twee bad-en douchecrèmes, telkens 1 voor gevoelige huis en 1 voor normale huid. Daar bovenop kreeg ik ook nog 10 staaltjes Sanex dermo Repair deo spray (150ml) om uit te delen.

Tijd dus om vriendjes en vriendinnetjes blij te maken met een pulle deo, waarmee ik niet wil zeggen dat ze stinken, uiteraard. Er zijn er al enkele de deur uit, maar ik heb nog steeds 4 flesjes te geef. Kandidaten geven maar een gilletje in de commentaren. Trouwens, Miet, voor jou heb ik er ook één gereserveerd.

Wat is nu eigenlijk het idee achter de Sanex dermo Repair deo?

Onze huid wordt dagelijks blootgesteld aan schadelijke invloeden van buitenaf: airco, te warme douches, scheren, zweten,.. Op deze manier loop de huid dagelijks kleine beschadigingen op. De Sanex dermo Repair deo helpt de huid herstellen door haar natuurlijke pH-waarde (4,7) en hydratieniveau te herstellen. De Sanex dermo Repair lijn bevat een unieke formule met Activ-Restore Complex dat allantoïne bevat. Allantoïne komt in de natuur in tarwekiemen en smeerwortel voor  en zou een verzachtend, anti-irriterend, kalmerend, vochtinbrengend en rustgevend effect hebben. Het zou bovendien ook voor celregeneratie zorgen en zou ook één van de ingrediënten zijn van scheerschuim.

Tot zover de theorie en de commierciële prietpraat, hier komt het allerbelangrijkste: mijn mening.

Los van het feit dat deze deo alles doet wat een deo moet doen (zweetplekken en geurtjes vermijden) en dat hij aangenaam ruikt (zonder te overheersend te zijn), maakt hij ook nog eens alle beloftes waar.

Raar maar waar: volgens mij werkt het écht! Ik heb zelf vaak last van een geïrriteerd okselhuidje. Na het ontharen verschijnen er steeds rode puntjes en droge plekken. Ik heb de Sanex dermo Repair deo voor gevoelige huid nu iets meer dan een week gebruikt en ik merk écht een verschil. De droge plekken zijn overduidelijk minder en de irritaties zijn zo goed als verdwenen. 

Ik denk dat ik van deze wel eens mijn vast deo-merk zou kunnen maken.

Kleine mededeling van groot nut

Vandaag te lezen op facebook én ook in mijn mailbox:

Vandaag is de Dag van de Webshop

Het is het zo ver! Vandaag is de eerste Dag van de Webshop

Je kan NU alle aanbiedingen bestellen. Ga naar de persoonlijke pagina van elke webshop en ontdek alle Dag van de Webshop voordelen.

Je vindt alle 89 deelnemende shops terug op http://www.dagvandewebshop.be/nl/shops
Alle promoties zijn nog geldig tot klokslag middernacht. Sla dus tijdig je slag!

Veel online winkelplezier!

Moest ik u zijn, ik was al gaan rondsnuffelen op die site. Neem zeker ook een kijkje op de webshop van Fantasia, voor het leukste en origineelste houten (en ander) speelgoed!

Ze werd vorig weekend gedoopt, mijn metekind. Ons Lotte. Op 11.06.11. Als dat geen mooie datum is voor een doop. Zelden een vijf-maandertje zo pienter en nieuwsgierig uit haar oogjes zien kijken als zij. Ik ben bevooroordeeld, ik weet het. Mijn metekind, schoon metekind. Maar toch. Ik ben trots.



Trots dat ze braaf en stil zat rond te kijken. Trots dat ze tijdens de hele mis geen momentje huilde. Trots dat ze tijdens 'het dopen' haar hoofd zo ver mogelijk achteruit strekte om een glimp op te vangen van de priester toen die het water over haar hoofdje liet lopen. Trots dat ze nu al - met een klein ruggesteuntje - zo goed als rechtop zit.

Ik ben een fiere meter. Probeer je maar eens in te denken hoe trots de mama en papa wel niet moeten zijn.

Daarom dus.

Elke keer opnieuw zijn er mensen die eens schamper lachen, met hun ogen rollen of me gewoonweg uitlachen als ik vertel dat ik een luxe-fietser ben.

Je kent ze wel, de luxe-fietsers. Dat zijn mensen zoals ik, die enkel fietsen als de zon schijnt, als er geen wind is en als er ze niet op een bepaald uur op een bepaalde plaats moeten zijn, zodat ze alle tijd hebben om aan 12 km/uur op de verkeersvrije wegeltjes in de weg te rijden van wielerterroristen.

Elke keer opnieuw vraag ik me af of ik dan echt zo lui ben. Of het dan echt zo abnormaal is om fietsen als een bezigheid te zien 'voor als ik eens tijd heb'. En dan vraag ik mij ook weer elke keer af waarom ik eigenlijk altijd alle omstandigheden zo perfect wil voordat ik op de fiets kruip.

Toen we zondag de papa gingen feliciteren met zijn dag wou het lief absoluut met de fiets gaan. Want mij lief, dat is zo'n mens die overal naartoe trekt op zijn vélo. In weer en wind. Aan meer dan 12 km/uur. Ik bedacht dat dat fietsen eigenlijk best wel meeviel. Ook al was het niet zo stralend zonnig. En ook al was er een beetje wind (in de rug). Ik had zelfs eens geen last van m'n oortjes.

En toen ineens, zo'n 200meter voor aankomst, wist ik weer waarom ik zo'n hekel heb aan fietsen.

Omdat er altijd wel iets foutloopt.

Ik wist ook onmiddellijk weer waarom ik zo'n hekel heb aan het gevederde krapuul dat men ook wel eens vogel noemt. Ja, daarom.

Het bezoekje aan de pappie draaide uit op een bescheten commissie. Letterlijk.

Maat! Gasten! Vriendjes! Vriendinnetjes! Jullie kunnen niet geloven hoe snel de tijd voorbij vliegt!

(Of misschien ook wel, maar laten we even lekker doen alsof ik de enige ben die dit ervaart. Dankt u.)

Niet alleen heb ik intussen dat rotexamen achter de rug, ik ging intussen ook op teambuilding (fietsen!), ik vierde de vrijgezellendag/nacht van mijn beste vriendinnetje, ik fietste mezelf een blauwe kont én (!) ons huis, dat we intussen ook "ons huis" noemen en niet langer "de bouw", staat klaar om gevloerd te worden! Hoera!!

Dat examen, daar kan ik kort over zijn: ik heb er geen goed gevoel bij. Ik weet niet precies hoe slecht het zal uitdraaien, maar ik zal wel héél blij zijn als ik geslaagd blijk te zijn.

Die teambuilding, daar kan ik eigenlijk ook best wel kort over zijn: ik heb mij supergoed geamuseerd. Ik had vooraf gevreesd voor een hels tempo en een falende conditie, maar dat bleek wondergoed mee te vallen.

 We reden 53 km, gespreid over een hele dag, met de nodige tussenstops, dus ik heb echt op m'n gemakje de finish gehaald. Het gemiddelde tempo heeft dan ook de 15 km/uur niet overschreden. Ik had zelfs adem genoeg om onderweg honderduit te kletsen met de collega'tjes. Alleen jammer dat het weer niet echt meezat en dat we bij de eerste stop al helemaal doorweekt waren. Niet dat dat de sfeer beïnvloed heeft uiteraard.

Om de spierpijn geen kans te geven, ben ik de dag erna onmiddellijk weer op de fiets gekropen tijdens de vrijgezellen van Loor. Of beter: de go-cart. Er stond een sterke wind aan zee en in Duinbergen zijn er écht steile hellingen, dus een fietshelm kwam van pas. We kregen een lekkere saucice in de Smisse, we hebben superlekker Mexicaans gegeten in Carello (een absolute aanrader!) en we hadden ook een rondje meifoor gepland, waar we, hoewel er niet veel te beleven viel, toch een kanten onderbroekje scoorden. De avond eindigde in de Republiek, waar de mojito's en de cosmopolitans rijkelijk vloeiden. Voor we het wisten was het nacht en plots bleek het ook al ochtend te zijn. Ochtend betekent ontbijt en in het gezelschap van een sympatieke dame van Sabena en een spaanse Señorita smaakt een pistoletje nóg eens zo lekker! Ik zou u foto's kunnen laten zien, maar het is zo plezant meisjes nieuwsgierig te maken. En te houden.

Reminder

Bon. Het is zover. Of beter: morgen is het zover. Morgen is het de dag van de waarheid. Of de dag des oordeels. Whatever.

Ik heb een dikke twee weken gestudeerd, zij het met wisselend enthousiasme (van matig enthousiast tot absoluut niet enthousiast), dus ik zou intussen een expert moeten zijn op het vlak van handelsrecht, burgerlijk recht en het Gerechtelijk Wetboek. Jammer genoeg heeft de twijfel alweer toegeslaan én heb ik het gevoel dat alles door mekaar begint te lopen.

Hoe dan ook, ik kan er niet meer onderuit. Morgenochtend om 9u30 zal ik met knikkende knieën de examenzaal betreden en dan mag u (ik zeg dit met lichte aandrang) uw duimen in actie brengen. Kaarsjes branden, de goden smeken mij goedgezind te zijn, een regendans doen, mij al uw intellegentie doorsturen via telepatie,.. alle middelen zijn goed!

Misschien zou het ook wel handig zijn als u om 6u30 ook al eens aan mij denkt. Kwestie van op tijd uit bed te raken.  Ik zal er u enorm dankbaar voor zijn.

Vier

Vier jaar. Zolang al houdt mijn liefste vriendje het met mij uit. Vandaag, vier jaar geleden, om een uur of 3 in de ochtend, eiste ik voor het eerst zijn aandacht op en ik tot op vandaag doe ik dat nog steeds. Met wisselend succes.

Vier jaar al, delen wij lief en leed. Wij gingen een keer (of twee) reis, wij gingen samenwonen, wij kochten een huis (of twee), wij braken een huis (of twee) af, wij bouwden een nieuw huis, ... Wij doen dus veel leuke en grootse dingen samen. We lachen ook vaak samen, net zoals we soms huilen samen. We roepen van tijd al eens lelijke dingen naar elkaar, we vechten ook al eens, maar over 't algemeen zijn we nogal behoorlijk relatief overgelukkig samen.

Ik zou u al mijn lief zijn positieve punten kunnen opnoemen, maar dan zou ik al veel tijd over moeten hebben. Ik zou u kunnen zeggen hoe knap en hoe lief hij wel niet is, maar dan ben ik bang dat er één van jullie hem van mij komt afpakken. Ik zou ook zijn negatieve punten kunnen opnoemen, of zijn irritante trekjes met u delen of nogmaals benadrukken dat ie écht wel een gigantisch ochtendhumeur heeft, maar dan vrees ik represailles.

Vier jaar dus. Vandaag. Ge moogt mij feliciteren met de goeie vangst, maar ik denk dat hij uw felicitaties meer verdient. Ik kan namelijk af en toe nogal een lastig vrouwmens zijn. Soms. Zelden.

Verwend

Ik vraag mij af hoeveel van mijn vriendinnetjes gisteren ook een boeketje rozen kregen van hun lief.