weerbericht

Al twee dagen op rij vertrek ik 's ochtends naar het werk in een plensbui. Maandag moest ik nog in snel-snel teruglopen om m'n regenjasje, dinsdag had ik gelukkig al gezien dat het regende voordat ik beneden aan de voordeur stond. Twee dagen op rij vertrek ik vanuit een druilerig Brugge naar een bewolkt maar kurkdroog Brussel. Twee dagen op rij staan de collega's verbaasd te kijken als ik mét jas het kantoor kom binnenvallen.

Deze morgen zag ik door het raam een stralend blauwe hemel en verliet ik blijgezind en jasloos het appartement.

Zo'n tien minuten geleden zag ik de lucht donkergrijs kleuren en intussen vallen de eerste druppels naar beneden. De straten liggen er al flink nat bij en ik zie overal parapluutjes wandelen.

Mijn innerlijke weervrouw is duidelijk op verlof.

Posted via email from evelien's posterous

Edit:  Na één regenbuitje is het weer opgeklaard en ik ben met het zonnetje op mijn bolletje naar huis teruggekeerd. Hoera! 

over cijfers en nummers en gevoelens (shock!) en al

Het is weer zover. Binnenkort verjaar ik. Over een paar dagen.

26 word ik er. Jaren. Jáááááren.

Maar tot die bewuste 'verjaardag' er effectief is, blijf ik volhouden dat ik er 25 ben. Tegen mezelf, mijn vriendje, familie, in enquêtes,..

Het is een lelijke leeftijd, vind ik, zesentwintig. Het is nog niet zover, maar we zijn wel onherroepelijk dichter bij de 30 dan tegen de 20. En dat klopt niet, want in ons hoofd zijn we nog maar net 20.

Het is niet zo dat ik me plots oud voel. Intgendeel, ik voel mij te jong om het labeltje 26 te krijgen.Ik ben diep in mij nog steeds een huppeltrutje dat roze speldjes in dr haar steekt en doodonnozelcontent is met nieuwe (roze?) schoenen, dat meppen uitdeelt bij het zien van gele auto's en saroma-puddingskes maakt uit nostalgie naar 'toen-die-tijd-dat-we-elke-middag-bij-oma-gingen-eten.

Ik wil eigenlijk helemaal geen zesentwintig worden, eigenlijk.

IK WORD METER

Omdat het een beetje onmogelijk is om te beschrijven hoe blij ik was gisteren toen M & M me vroegen om meter te worden van hun kleine boeleke, zal ik het ook niet proberen.

Maar moest je me de komende dagen tegenkomen zal je het wel ondervinden.

Weet je het al? IK WORD METER!

gevogelte hoort in een pan

Er zijn zo van die dagen dat het allemaal wat relaxer mag. Dat er geen haast achter zit. Dat je langzaam aan kan wakker worden zonder het verveldene getuut van de wekker en zonder dat je meteen je bed moet uitspringen. Zoals zondagmorgen bijvoorbeeld.

Zondagmorgen liep ik met mijn slaaphoofd naar de badkamer, zette het raam open voor vééél verse frisse lucht (en niets anders, laat dat duidelijk zijn!) en liet ik het bad vollopen. Klaar voor een uurtje genieten.

Helaas. Ik had amper tijd om wat te dagdromen, toen Het Gevleugelde Monster tevoorschijn kwam..

Het begon met wat gerommel en gekras en plots was het daar. Het Gevederde Gevaar. Eerst nog wat aarzelend op de rand van het raam, met die venijnige kraaloogjes in mijn richting kijkend.

"Kssssst!!" deed ik. En ik zwaaide met mijn armen. "Weg, vort beest!".

De Grijze Verenbal was weinig onder de indruk en fladderde doodleuk de badkamer in, waarna hij zich bovenop het badkamermeubel installeerde. Straks heel mijn badkamer onder de duivenstront, dacht ik nog, en toen begon ik te gillen.

Weg!! Rotbeest! Keppie, help!! Lief! Schattieieieieieie!!!
Het beest moest het duidelijk niet zo hebben van al dat lawaai en fladderde op. Het bekeek de situatie een tiental seconden van op de wasmachine en vloog vervolgens een rondje boven mijn hoofd. Ik ging net niet kopje onder.

Bolleke!!!!! Boellieieieieieieie!!!!!!

Het Gevaarlijke Beest besloot de rest van de bovenverdieping te bezoeken en verdween de gang door.
JEROEN!!!!!!!!

Eindelijk, onderaan de trap klinkt een geërgerd: "JA! Wadistnu?"

"KOM. DIRECT. Er zit hier een duif... BINNEN!!

Gestommel op de trap. Beest komt binnen gevlogen en gaat in het raam zitten. Antiheld komt binnen. Kijkt naar duif. Kijkt naar mij. Kijkt naar duif. Draait met zijn ogen. Wuift als een jeanette met zijn handje. Ik mag dat zeggen, jeanette, hij was niet half zo snel boven als ik had gewild! Duif niet onder de indruk van handgewapper. Lief zucht. Zet één stap naar voor. Slaat raam dicht. Fladderbeest weg.

In mijn binnenste juich ik van contentement. Ik heb het niet voor vogels. Nooit gehad.
Mijn buitenste werpt het lief een woedende blik toe. "Waar zat je nu zo lang hé?!? Dat beest heeft hier al heel den boven afgevlogen, sebiets ligt heel je bed vol duivenkak!"

Lief, ik citeer: "Ik dacht nog: wat voor 'n onnozel wijf zit daar nu zo te gillen. Na vier keer had ik pas door dat jij het was."
Redder in nood, mijn gat!

alweer een feestje in mijn hoofd!

Oef. Eindelijk. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, het heeft veel geduld gevraagd en ook wél een financieel plan, maar het is toch maar weer in orde gekomen. Alle nodige handtekeningen zijn gezet én het heeft ons zelfs niets extra gekost.

Ons bouwkrediet werd goedgekeurd! Tijd om te beginnen uitgeven!

over luiheid en probeersels

Ik weet niet hoe de rest van de mensheid erover denkt, maar ik persoonlijk, ik kook niet graag voor één persoontje. Zijnde mezelf. Zo komt het, dat als het lief op reis is, het nogal eens voorkomt dat ik op één dag drie keer boterhammetjes eet. Of twee keer. Of twee dagen na elkaar. Of drie.

Ik vind dat niet erg; Alleen eten is toch ongezellig en warm eten smaakt zóóó veel beter in gezelschap! Om maar niet te zeggen dat warm eten zonder gezelschap redelijk eetlustremmend is. Is dat een woord? Eetlustremmend? Laat ik het maar bij onsmakelijk houden.

However, af en toe smijt ik het één en ander samen in een pot, meestal een samenraapsel van restjes uit de koelkast, en dan ben is trots op mezelf omdat ik geen boterhammen eet. Niet dat het brouwel daarom lekkerder is dan boterhammen. Ik bedoel maar...

Vanavond smeet ik een hoop sla in een bord, knipte er een halve paprika in (leve de tupperware-schaar!) en een paar schellekes salami.samen met een handvol zwarte olijven. Ge fronst bij die combinatie? Ewel, ik ook.
Toch een flinke geut dressing erover en dan krijg je dit resultaat:


Het verdict: volgende keer wat minder dressing en salami vervangen door kippeschelletjes. Don't try this at home, dus. Maar wel eetbaar.

24

HAPPY BIRTHDAY BROERTJE !

WK

Het mag wel eens gedaan zijn met die oranjegekte. Tijd voor de Hollanders om eens goed op hun doos te krijgen.

comedy

Weekends zijn bijzondere dagen. Je kijkt er een hele week verlangend naar uit en op vrijdagavond kom je met een gelukzalige glimlach op je gezicht thuis.

Het is weekend.

En om die weekends zo lang mogelijk te laten duren, stamp je ze vol met gezellige uitjes, nuttige afspraken en feestjes. Zo werd er zaterdag volop gegeten en gedronken en ge-barbecue-ed met de hele familie om mijn allerliefste oma te vieren en om een nieuw huisje in te wijden.
Diezelfde avond trokken mijn liefje en ik ook naar JOEkes Live XL met een hoop vriendjes. Ik kan u verzekeren, het was de moeite. Toppers van de avond: Henk, Gili en Xander.

Alleen jammer dat mijn ribben het zwaar te verduren kregen door al dat lachen.

record

..en toen was het om 11u des ochtends al niet meer te harden van de warmte op ons appartement.

Het zou vandaag de warmste dag van het jaar worden, zei Frank gisteren. Volgens mij krijgt hij gelijk.

Gisteren was het op ons terrasje al 40° in de zon. Geen idee hoe warm het in de schaduw was, voor 19u is er op ons terras namelijk geen streepje schaduw te vinden. Vandaar dat ik mezelf al een heel week binnenshuis heb opgesloten. Niet dat het daar zo fris is, maar het zal er alleszins geen 40° worden.

Vandaag ga ik op de vlucht. Ik ken iemand met een tuin en bomen en schaduw!

klaagzang

Bij deze roep ik de (bijna)voorbije week uit tot saaiste week van het jaar.

Het zit zo: zo'n dikke week geleden kreeg ik een bronchitis in mijn schoot geworpen. De hoestbuien kwamen na een drietal weken mijn oren uit en mijn ribben vonden het ook niet meer zo plezant, met een occasionele steek tot gevolg. Na eindeloos uitstellen werd er dus toch maar weer een bezoekje gebracht aan de dokter. Siroop bleek geen oplossing meer.

Bronchitis dus. Niet dat dat erg is natuurlijk, zo'n bronchitiske, een dag of drie van die gigantisch grote pillen pakken en je bent daar weer van af.. Dacht ik.

Op dag vijf van het pillen slikken (ik reken in pil-slik-dagen, ja), strompelde ik toch maar weer naar de dokter. Mijn ribben voelden intussen alsof er iemand met briefopener zat tussen te koteren en ook inademen was geen pretje. "Rusten!", was het verdict. Een hele week nog wel. En nog meer van die dikke pillen slikken. Want anders zou ik wel eens een longontsteking kunnen krijgen.

En dus ging ik rusten. Ik ruste een uur of twee. En toen nog een uur. En toen ging het beter en deed ik de was en de afwas en.. toen kreeg ik een appelflauwte en moest ik precies toch nog een beetje extra rusten.

Het betert wel hoor. De hoestbuien zijn herleid tot een occasionele kuch/rochel. Mijn ademhaling klinkt niet meer als een constant gepiep. Maar die ribben.. Ik slaap 's nachts op mijn zij. Mijn linkerzij. Niet op m'n buik zoals gewoonlijk, niet op m'n rug, niet op m'n rechterzij. Op de linkerzij. De enige positie die niet enorm pijnlijk is.

Ribben.. Nergens goed voor, als je 't mij vraagt.

Bob de Bouwer (2)

We zijn begonnen! Nog niet met man & macht en nog niet 7 op 7, maar toch al met veel enthousiasme en met hulp van Bartel & mama.

We sloegen al eens met een hamer op ons handen, hebben al eens ons pols vastgeklemd tussen muur en koevoet en er viel al eens een balkje of twee op ons hoofd.
...
Ok, ik geef het toe. Een balkje of drie. En ik heb het over mijn hand, mijn pols en mijn hoofd.

Er ligt intussen dus al een bergje hout in de tuin (voor zover je het gras/onkruid-veld naast de huisjes een tuin kan noemen natuurlijk) en er hebben binnenshuis al wat muren hun ware gelaat laten zien.

Helaas, je zal het misschien niet geloven, de kodak werd thuis vergeten en dus blijft het wachten op beeldmateriaal totdat ik op reportage ben geweest.

Wanneer we er dan echt volle bak invliegen? Dat zal vanaf 10/7 zijn, vermoed ik. Tot dan zitten onze weekends immers volgepakt met familiefietstochten, verjaardagsbbq's, instuiffeestjes en comedyavondjes. Enkelvoud.

Posted via email from evelien's posterous

JUNI !

De tijd vliegt. Wemoetenrennenvliegenduikenvallenopstaanenweerdoorgaan. En zo. Tijd voor een update dus.

Dingen die ik deed:
- toeren door het vlaamsche land op zoek naar een geschikte gevelsteen voor ons soon-to-be-build huis
- toeteren naar een bruidspaar langs de weg. dat zou geluk brengen naar 't schijnt. voor het bruidspaar hé, niet voor de toeteraar
- naar blankenberge gaan - niet om fietsen te verzetten, wel om aannemerswerken te vergelijken
- hoesten en kuchen
- offertes vergelijken
- mankepoten. ontsteking van de adductoren. ofzowiets. pijnlijk!
- blij zijn omdat mijn beste vriendinnetje verloofd is
- een begrafenis bijwonen. ik geef toe, niet de meest vrolijke activiteit van de voorbije weken
- slapen op klaarlichte dag. met een koortsig hoofd, dat wel
- vader vieren
- blij zijn omdat ik tante word
- een overeenkomst tekenen met de aannemer !!!
- vriendinnetjes daten op de trein

Dingen die ik nog vergat te vertellen:
.. euhm.. die hou ik tegoed totdat ik weer weet wat ik was vergeten.

Toen die keer dat we naar Nederland gingen..

Wij zouden op weekend gaan vorig weekend. Naar Nederland. Mierlo. Hij en ik, de schoonbroertjes en schoonzusjes, de schoonmama en schoonpapa. Wij zouden gaan varen. Kanovaren. Op de Dommel. Want de Lesse, die is te wild.

Wij gingen ook effectief op weekend vorig weekend. Naar Mierlo met z'n allen. We laadden twee auto's vol met mensjes en valiesjes, tikten 1 adresje in de gps en weg waren wij.

We gingen wandelen in hele mooie kasteeltuinen, gingen steengrillen en bowlen, er werd getennist en gepingpongd en gewandeld. Langs de Dommel. Bootje varen is er niet van gekomen. Daar had een Hollander (of meerdere?) een stokje voor gestoken.



Helaas pindakaas (om in de sfeer te blijven). Op dag twee van ons uitje, troffen we de auto met ingeslagen ruit en gedemonteerde gps/radio/cd/dvd/boordcomputer. Na veel geloop en geregel en gevloek op de Nederlandse politie (bende leeggangers) en een tripje over en weer naar Carglass, bleef er nog een half dagje over. Ideaal voor een fietstochtje van een kilometer of 35 en een gegarandeerd goeie nachtrust.

Ondanks de tegenslag een enorm gezellig weekend.

bob de bouwer

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost - of eerder kapotgebeten nagels, afgeknarste tanden en een maagzweer - maar uiteindelijk is het toch gelukt..

Gisteren hebben we onze bouwvergunning ontvangen!

Concreet betekent dat, dat iedereen die onze huisjes nog niet heeft gezien, zich mag beginnen haasten. Over een dikke maand beginnen we namelijk aan de afbraakwerken. Dat betekent ook dat we druk op zoek zijn naar aannemertjes en metsertjes en raam-en poort leveranciers, liefst met zeer aantrekkelijke offertjes - met de nadruk op -jes. 

En natuurlijk betekent dat ook dat al onze vrije weekendjes gereserveerd worden voor den bouw. En dat we dat niet eens erg vinden. Met "we" bedoel ik trouwens mezelf, want Jeroen krijgt al stress bij de gedachte dat ik hem ga opjagen. Opjagen.. ik.. hoe komt hij erbij.

Anyways! Feestje! Maar nu nog niet. Eerst nog 30 dagjes braaf afwachten.

Posted via email from evelien's posterous

3 jaar

Hij en ik.

 

Wij zijn vandaag 3 jaar samen.

 

 

 

Posted via email from evelien's posterous

inspirerend

Soms heb je van die mensen die je leven positief beïnvloeden. Neem nu collega L., toffe meid, koffiepauzebabbelvriendin, jonge mama, liefhebbende echtgenote en - naar mijn bescheiden mening - ideale huisvrouw.

 

Tijdens onze pauzetjes in het koffiekot (en ook wel tussen het werken door) kletsen we over vanalles en nog wat. Over de kindjes, de liefjes/echtgenoten, de familie, de schoonfamilie, de feestjes, maar evengoed over de was & de plas & de strijk & de kuis,..  En dat wil wel al eens inspirerend werken bij momenten.

 

Na enkele van onze was/plas/strijk -gesprekjes ben ik tot de volgende conclusie gekomen: ik ben een chaoot. En lui, dat ook wel, maar dat wist ik al langer. Collega L. daarentegen, die is de georganiseerdheid zelve. Die doet in het weekend haar was & plas, hangt alles mooi te drogen en elke maandagavond doet ze de strijk. Ik daarentegen doe ook in het weekend de was, waarna ik alles datzelfde weekend nog in de droogkast prop om vervolgens de propere, droge was in de wasmand te kieperen. The End.

 

Inderdaad. The End. Want die wasmand kan gerust 1 à 2 weken staan wachten tot ik eens zin heb om aan de strijk te beginnen. Die 'zin' komt er meestal pas als ik dat ene t-shirt of die ene broek wil aandoen, die net helemaal onderaan de wasmand ligt.

 

Maar niet dit weekend. Oh nee, dit weekend deed ik de was, werd alles gedroogd én deed ik de strijk (van drie weken ver). Voor de tv met mijn serietjes als entertainment, dat wel, want anders had ik het niet volgehouden, maar toch. Ik was verdomd trots op mezelf! Bij deze heb ik dan ook de zondagavond uitgeroepen tot strijkavond.

 

U weze gewaarschuwd. Al wie mij op zondagavond komt storen, houd ik persoonlijk verantwoordelijk voor het in het honderd laten lopen van mijn huishouden.

Posted via email from evelien's posterous

monday morning

Ik heb het niet nagekeken op de kalender, maar volgens mij was er een volle maan vannacht. Er stond een grote heldere bol aan de hemel en hoewel het al lichtjes klaar begon te worden (om half zeven! hoera!), was het niet de zon.

 

Vandaag was het ook voor het eerst sinds maanden al licht toen ik op de trein naar Brussel zat. Licht én zonnig! Zalig!

 

 

Genomineerd voor quote van de dag: de treinbestuurder deze morgen:

 

Dames en heren, wegens het respecteren van de seinen, zullen wij toekomen in Brussel-Zuid met 5 minuten vertraging.

 

Ben ik de enige die zoiets vreemd vindt? Wordt dat respecteren van die seinen niet ingecalculeerd bij het berekenen van de reistijd? Volgens mij moeten ze bij de NMBS dringend de dienstregeling herzien.

Posted via email from evelien's posterous

coziness

Het voorbije weekend.

Memorabel? Misschien iets te sterk uitgedrukt. Indrukwekkend? Misschien een enkel moment. Vermoeiend? Ik dacht dat het nogal meeviel, maar ik kreeg maandagmiddag toch een serieuze tik van de man met de hamer.

Het is moeilijk de juiste woorden te vinden, maar eigenlijk was het gewoon een super gezellig, warm weekend. En dat terwijl het buiten berekoud was. Wat is er gebeurd? Niets speciaals. En toch. Veel vrienden en vriendinnetjes gezien, familie bezoekjes gebracht, en veel dingen gedaan waarvan je achteraf steeds weer zegt: 'dat moeten we meer doen'.

Dingen zoals gaan shoppen. Op het onverwachts. Al is het maar voor een uurtje of twee. Al is het maar voor een winkeltje of drie. Voor een kopje koffie of een chocolademelkje. Met een gezellig babbeltje erbij.

Dingen zoals verjaardagsfeestjes. Drie in één. En dus drie keer zo gezellig. En drie keer zoveel vrienden. Vrienden uit den ouden tijd. Van toen je nog jong en zot en zonder vriendje was. Vrienden uit de middelbare schooltijd. Die je in geen zes jaar meer hebt gezien en waar je niet zo heel veel mee kunt delen, maar waarvan je toch blij bent dat je ze nog eens hebt ontmoet.
Zo'n feestje waar je met jan en alleman bij te praten hebt en waar je onnozeligheden kan verkopen zonder dat er raar gekeken wordt. Maar ook waar je ineens plots verzeild kan raken in een gesprek over liefde en gelukkig zijn.

Dingen zoals een concert meepikken met je schoonzusje, die je stiekem in je hoofd eigenlijk ook wel bij je vriendinnetjes rekent. In de stadsschouwburg, de meest fantastische concertzaal in Brugge. En er intens van genieten, van dat concert. En heel erg onder de indruk zijn. Om daarna tot het besef te komen dat je daar eigenlijk wel altijd gelukkig van wordt, van concertjes, hoewel je er gemiddeld maar ééntje per jaar van meemaakt.

Dingen als wakker worden, veel te vroeg in de ochtend, maar toch niet humeurig zijn, gewoon omdat de zon schijnt. Samen ontbijten en het dan in je bol krijgen om met de fiets naar de markt te peddelen. Na veel aandringen van je lief. Niet willen toegeven dat je ondanks de koude tenen, tranende ogen en een loopneus toch wel genoten heb van het trips. Maar het wel laten zien door als een uitgelaten kind rond te huppelen.

Dat soort dingen dus. Met dat soort dingen mag mijn weekend elke week overvol zitten.

of hoe ik er steeds weer in slaag om mijn tijd nutteloos te passeren

Het leven is als een kamelenhaar.

 

Tot die conclusie kwam ik deze morgen, toen ik in de spiegel naar mijn eigen aan het staren was. U wilt niet weten wat voor hersenkronkels ik soms nog allemaal heb, maar deze wilde ik toch eventjes delen.

Het was vijf voor zes, ik had mij net in elvendertig haasten gewassen en ik stond mijn eigenste zelve te bestuderen in de spiegel. In mijn blootje ja. Ik zou mij er niet te veel bij voorstellen, want ik zag waren een heleboel rode vlekjes. Ze is namelijk terug, m'n rare vlekjes-ziekte, sinds gisteren. En deze morgen stond ik dus de evolutie der vlekjes-verspreiding te analyseren. Tot plots dat ene zinnetje door m'n hoofd schoot.

 

Het leven is als een kamelenhaar.

 

Haar. Van Kamelen. Vraag me niet hoe ik erbij kom, want ik weet het niet. Ik heb het me nochtans afgevraagd. Ik heb er een volledig half uur denkwerk aan besteed. Ik heb overeenkomsten gezocht. Kenmerken van de twee opgenoemd en vergeleken.

Een kamelenhaar? Beige (of toch zo kindjeskakkleurachtig). Eéntonig. Saai. Buigzaam. Glanzend misschien? Ik heb eigenlijk van mijn ganse kwarteeuwlange leven nog nooit een kamelenhaar gezien.

Het leven? Alleszinds niet beige. Eéntonig misschien soms een beetje, maar voor de rest?

 

Het leven is helemaal niet als kamelenhaar!

 

Wat een dwaze bedenking!

Posted via email from evelien's posterous